Kiedy emocje przejmują kontrolę – dlaczego nie warto zwlekać z wizytą u psychologa?

Psychika vs. ciało – dlaczego wciąż wolimy osteopatę niż psychologa?

Wielokrotnie możemy się spotkać u innych ze złudną nadzieją, że uda się im skontrolować czy stłumić emocje tak, by nie wybuchły końcowo, dezorganizując codzienne funkcjonowanie. Nic bardziej mylnego!

W naszej placówce, gdzie łączymy ideę psyche i ciało, obserwujemy pewną tendencję: wielu ludzi woli udać się do osteopaty niż psychologa. Na pewnym etapie być może łatwiej jest im szukać pomocy u osteopaty, licząc, że ten magicznie – swoimi manualnymi technikami, akupunkturą, elektrostymulacją nerwu błędnego czy innymi metodami – „naprawi” efekty ich przeładowania emocjonalnego i napięć poprzez pracę z ciałem.

Obserwujemy w zespole duży opór u pacjentów osteopatycznych przed rozpoczęciem psychoterapii, która chroni przed gromadzeniem się emocji w ciele. Lęk przed konfrontacją z emocjami poprzez dialog bywa większy niż chęć odzyskania nad nimi kontroli.

Oczywiście w Przestrzeń Holistic uważamy, że na pewnym etapie wskazana jest praca na obu poziomach – psychiki poprzez psychoterapię oraz ciała poprzez wsparcie osteopaty czy dietetyka. W bardziej skrajnych przypadkach zalecana jest również fizjoterapia uroginekologiczna – szczególnie u pacjentów, którzy długo odcinali się od swoich emocji i ciała, co negatywnie wpłynęło na ich funkcjonowanie w sferze intymnej.

Samotność po 30., 40., 50. Jak budować relacje, gdy dotychczasowa sieć społeczna się kurczy?

Święta bez stresu? Psycholog zdradza, jak przeżyć ten czas w spokoju

Rozstanie jak żałoba – jak przeżyć stratę i odbudować siebie

Przemoc emocjonalna, love bombing, kontrola: te mechanizmy obnaża film „Dom dobry”

Jesienna chandra czy depresja sezonowa? Kiedy warto porozmawiać z psychologiem

Syndrom pustego gniazda – jak poradzić sobie, gdy dzieci opuszczają dom?

Psychoterapia i praca z ciałem – najlepiej działają razem

Pacjenci często przychodzą na psychoterapię dopiero wtedy, gdy emocje z nich kipią i nie są w stanie ich dłużej utrzymać – nie mówiąc o ich kontrolowaniu, jak np. płaczu czy wybuchach złości. Pragną wtedy, aby psychoterapeuta „pomieścił” ich emocje i dał natychmiastowe rozwiązanie, które pomoże im zapanować nad wściekłością czy rozpaczą.

Warto pamiętać, że wszystkie emocje są ważne i pełnią określoną funkcję. Choć nie wszystkie są przyjemne, stanowią one ważne sygnały – zarówno dla nas, jak i otoczenia. Złość może np. wskazywać na przekroczenie naszych granic i mobilizować do ich obrony.

Niestety wiele osób próbuje sobie radzić z emocjami poprzez ich tłumienie lub odcinanie się od nich. To prowadzi do utraty kontaktu z ważnym źródłem informacji o naszych potrzebach i granicach. Co gorsza, nie da się „wyłączyć” tylko niektórych emocji – tłumiąc złość czy smutek, odcinamy się także od radości czy ekscytacji.

Tłumione emocje nie znikają – prędzej czy później wracają

Tłumione emocje nie znikają – pozostają w nas, często wyrażając się później poprzez objawy psychosomatyczne. Być może dlatego wiele osób próbuje najpierw „usunąć” je z ciała, licząc, że nie powrócą, a odcięcie emocjonalne okaże się skuteczne. Z doświadczenia jednak wiemy, że to tylko chwilowe rozwiązanie. Nieprzepracowane emocje wrócą – czasem z większą siłą.

Dla psychoterapeuty praca z tłumionymi emocjami bywa szczególnie wymagająca. Gdy w końcu zostaną ujawnione, mogą eksplodować jak napięta struna. Właśnie tego boi się wielu pacjentów – dlatego zwlekają z podjęciem terapii.

Im szybciej po pomoc, tym krótsza droga do zdrowia

Na pytanie, kiedy warto udać się po pomoc psychologiczną, odpowiedź brzmi: jak najszybciej – kiedy tylko poczujemy dyskomfort. Nie czekajmy, aż emocje „przeleją się” przez brzegi – gdy poczujemy pustkę, napięcia w ciele lub objawy psychosomatyczne.

Wczesna reakcja może sprawić, że wystarczą pojedyncze konsultacje, zamiast wieloletniej terapii. Im dłużej żyjemy z nieadaptacyjnymi mechanizmami obronnymi, tym więcej pracy wymaga ich zmiana – a cierpliwość mamy zwykle mniejszą, gdy „płonie cały dom”, a nie tylko „jedna zapałka”.

Dowiedz się więcej

o zdrowiu psychicznym i pomocy psychologicznej

Sprawdź

ADHD, lęki i impulsywność – tu samodzielność nie wystarczy

Sposób, w jaki reagujemy emocjonalnie, może też stanowić cenną informację diagnostyczną. W przypadku ADHD, oprócz trudności z koncentracją, impulsywność i skrajne reakcje emocjonalne są kluczowe. Podobnie jest w zaburzeniach lękowych.

Osoby z takimi diagnozami często zbyt długo zwlekają z sięgnięciem po profesjonalne wsparcie – psychoterapię, diagnozę czy farmakoterapię – licząc, że „poradzą sobie same”. W efekcie pojawia się frustracja, żal i złość wobec siebie i otoczenia.

Szukanie pomocy to nie słabość, ale przejaw odwagi i dojrzałości

Chciałabym podkreślić jedno: nie ma niczego wstydliwego w szukaniu pomocy. Wręcz przeciwnie – to akt odwagi i pokory. To uznanie własnych ograniczeń – czy to psychologicznych, czy biologicznych – i krok w stronę zdrowia.

Diagnoza nie jest etykietą. Każdy z nas powinien zadbać o siebie – a psychoterapia bywa jedną z najlepszych form opieki, jaką możemy sobie podarować.