ck
Zgoda
Szczegóły
O plikach cookies
Niniejsza strona korzysta z plików cookie
Wykorzystujemy pliki cookie do spersonalizowania treści i reklam, aby oferować funkcje społecznościowe i analizować ruch w naszej witrynie. Informacje o tym, jak korzystasz z naszej witryny, udostępniamy partnerom społecznościowym, reklamowym i analitycznym. Partnerzy mogą połączyć te informacje z innymi danymi otrzymanymi od Ciebie lub uzyskanymi podczas korzystania z ich usług.
Ciasteczka systemowe
Niezbędne pliki cookie przyczyniają się do użyteczności strony poprzez umożliwianie podstawowych funkcji takich jak nawigacja na stronie i dostęp do bezpiecznych obszarów strony internetowej. Strona internetowa nie może funkcjonować poprawnie bez tych ciasteczek.
Ciasteczka reklamowe
Marketingowe pliki cookie stosowane są w celu śledzenia użytkowników na stronach internetowych. Celem jest wyświetlanie reklam, które są istotne i interesujące dla poszczególnych użytkowników i tym samym bardziej cenne dla wydawców i reklamodawców strony trzeciej.
Ciasteczka statystyczne
Statystyczne pliki cookie pomagają właścicielem stron internetowych zrozumieć, w jaki sposób różni użytkownicy zachowują się na stronie, gromadząc i zgłaszając anonimowe informacje.
Pliki cookie (ciasteczka) to małe pliki tekstowe, które mogą być stosowane przez strony internetowe, aby użytkownicy mogli korzystać ze stron w bardziej sprawny sposób.

Prawo stanowi, że możemy przechowywać pliki cookie na urządzeniu użytkownika, jeśli jest to niezbędne do funkcjonowania niniejszej strony. Do wszystkich innych rodzajów plików cookie potrzebujemy zezwolenia użytkownika.

Niniejsza strona korzysta z różnych rodzajów plików cookie. Niektóre pliki cookie umieszczane są przez usługi stron trzecich, które pojawiają się na naszych stronach.

W dowolnej chwili możesz wycofać swoją zgodę w Deklaracji dot. plików cookie na naszej witrynie.

Dowiedz się więcej na temat tego, kim jesteśmy, jak można się z nami skontaktować i w jaki sposób przetwarzamy dane osobowe w ramach Polityki prywatności.

Prosimy o podanie identyfikatora Pana(Pani) zgody i daty kontaktu z nami w sprawie Pana(Pani) zgody
  1. Artykuły
  2. Depresja nawracająca. Kiedy smutek nie odpuszcza
  1. Artykuły
  2. Depresja nawracająca. Kiedy smutek nie odpuszcza

Depresja nawracająca. Kiedy smutek nie odpuszcza

Depresja nawracająca. Kiedy smutek nie odpuszcza

Według Światowej Organizacji Zdrowia około 264 milionów osób na całym świecie cierpi na depresję w różnych formach. Jedną z nich jest depresja nawracająca. Wymaga ona interwencji lekarza, który zaleci odpowiednie leki, terapię i podpowie na co zwrócić uwagę, by skutecznie zapanować nad powtarzającymi się epizodami smutku.  Zawsze warto zawalczyć o siebie - podpowiada ekspertka, psycholożka z Centrum Pacjenta Online Mirosława Leńska.

Depresja nawracająca. Kiedy smutek nie odpuszcza
Spis treści
arrow Depresja nawracająca. Kiedy wraca smutek arrow Depresja nawracająca. Objawy arrow Depresja nawracająca. Przyczyny arrow Depresja nawracająca. Leczenie

Depresja nawracająca. Kiedy wraca smutek

 

Depresja nawracająca jest traktowana jako chroniczna forma depresji, która często występuje w kontekście innych zaburzeń psychicznych, takich jak: zaburzenia lękowe, zaburzenia osobowości czy uzależnienia:

 

Depresja nawracająca, znana również jako zaburzenie depresyjne nawracające, to rodzaj depresji, w którym osoba doświadcza powtarzających się epizodów depresyjnych w ciągu swojego życia - podkreśla ekspertka, psycholożka Mirosława Leńska.

 

Te epizody mogą trwać od kilku tygodni do kilku miesięcy:

 

Epizody depresji nawracającej mogą trwać od kilku tygodni do kilku miesięcy i mogą być przerywane okresami remisji, w których osoba czuje się lepiej i nie ma wyraźnych objawów depresji. Często jednak, po okresie remisji, występuje nawrót depresji, co stanowi charakterystyczną cechę tego zaburzenia - wyjaśnia.

arrow Prezydent podpisał ustawę antymobbingową. Mobbing w pracy może wpływać na zdrowie psychiczne
arrow ADHD u dziewczynek często pozostaje niezauważone. Dlaczego diagnoza przychodzi za późno?
arrow Antykoncepcja awaryjna online a leki na depresję. Czy występują interakcje?
arrow Światowy Dzień Choroby Afektywnej Dwubiegunowej – dlaczego świadomość ratuje zdrowie i życie?
arrow Dysocjacyjne zaburzenia osobowości – objawy, przyczyny i leczenie. Co warto wiedzieć?
arrow 23 lutego – Ogólnopolski Dzień Walki z Depresją. Choroba, o której wciąż mówimy za cicho

Depresja nawracająca. Objawy

 

Osoby cierpiące na depresję nawracającą doświadczają okresów głębokiego smutku, beznadziejności, utraty zainteresowania i radości życia co stanowi przyczynę problemów w domu i w pracy.

 

Mamy w zasadzie do czynienia z czterema grupami objawów. Oprócz zaburzeń nastroju są jeszcze zaburzenia myślenia lub poznawcze, motywacyjne i fizyczne - wylicza psycholog

 

Wśród objawów fizycznych warto zwrócić uwagę na te najbardziej powszechne i dostrzegalne dla najbliższych pacjenta:

 

Charakterystyczne jest to, że człowiek cierpiący na to zaburzenie kreśli negatywny obraz własnej osoby i nastawienie do przyszłości. Pojawiają się problemy ze wstaniem rano z łóżka i rozpoczęciem pracy.

 

Specjalistka zwraca również uwagę na to, że:

 

Powszechnym zjawiskiem jest też utrata apetytu. Nie rzadko spada też zainteresowanie seksem (występują problemy z erekcją lub brakiem podniecenia).

 

Co ciekawe:

 

Zaobserwowano, że duży odsetek chorych wykazuje większe zaabsorbowanie swoją osobą i koncentruje się na teraźniejszości. Ciało pochłania ich uwagę a wszelakie bóle są przyczyną podwyższonego niepokoju. Osoby cierpiące z powodu stanów depresyjnych są w istocie bardziej podatne na zachorowania.

 

Warto pamiętać, że depresja nawracająca dzieli objawy z innymi typami depresji, zatem mogą się pojawić również: myśli samobójcze, poczucie winy, niezdolność do odczuwania przyjemności i radości.

 

Dowiedz się więcej
o zdrowiu psychicznym i pomocy psychologicznej
Sprawdź arrow

Depresja nawracająca. Przyczyny

 

Przyczyny depresji nawracającej nie są dokładnie znane.

 

Najlepiej rozważać ją jako zjawisko wieloprzyczynowe. Mogą to być: czynniki genetyczne, środowiskowe, biochemiczne i psychologiczne - podkreśla Mirosława Leńska.

 

Ważna jest również historia chorób w rodzinie:

 

Wiele osób z tym zaburzeniem ma również historię depresji w rodzinie - dodaje psycholożka.

 

Kolejnym czynnikiem mogącym wpływać na pojawienie się choroby jest płeć:

 

Dodatkowo kobiety są bardziej narażone na ryzyko wystąpienia depresji niż mężczyźni.

 

Źródła depresji nawracającej można upatrywać także w zaburzonej biochemii mózgu. Zmniejszona aktywność neuroprzekaźników: serotoniny, noradrenaliny i dopaminy może niekorzystnie wpływać na regulację nastroju i przyczyniać się do nawrotu choroby.

 

Spore znaczenie przypisuje się zaniedbanej, niesystematycznej terapii wcześniejszych epizodów depresyjnych. Nieleczona lub źle leczona depresja może prowadzić do jej przewlekłego przebiegu i zintensyfikować ryzyko nawracających epizodów.

 

Depresja nawracająca. Leczenie

 

Leczenie depresji nawracającej jako zaburzenia wieloprzyczynowego może obejmować różne formy leczenia.

 

Najważniejsze jednak jest, że dziewięciu na dziesięć osób można skutecznie dziś pomóc. Wskazana jest terapia farmakologiczna obejmująca trójpierścieniowe środki przeciwdepresyjne, inhibitory MAO lub inhibitory selektywnego powtórnego wychwytu serotoniny (SSRI). Leki te pomagają złagodzić objawy depresji oraz rekomendowana jest terapia poznawczo-behawioralna (CBT), która pomaga osobie zmieniać negatywne myśli i wzorce zachowań co znacząco zapobiega nawrotom - tłumaczy ekspertka

 

Mirosława Leńska wskazuje również na dodatkowe sposoby radzenia sobie z depresją nawracającą:

 

Obejmują one zdrowy styl życia, regularną aktywność fizyczną, odpowiednią ilość snu, wsparcie społeczne oraz naukę technik radzenia sobie ze stresem. Ważne jest również, aby osoba cierpiąca na to zaburzenie uzyskała wsparcie od bliskich oraz specjalistów zdrowia psychicznego.

 

Apeluje również do Czytelników:

 

Jeśli masz podejrzenie, że cierpisz na depresję nawracającą, ważne jest, aby skonsultować się z lekarzem lub specjalistą zdrowia psychicznego, który może przeprowadzić dokładną ocenę i zalecić odpowiednie leczenie i wsparcie. Pamiętaj, że nie jesteś sam/a i istnieją skuteczne metody leczenia dla osób z depresją.

 

Należy pamiętać, że ten artykuł jest rekomendowany jako źródła informacji i nie zastępuje profesjonalnej porady lekarskiej. Przy podejrzeniu depresji nawracającej zawsze warto skonsultować się z lekarzem lub specjalistą zdrowia psychicznego.

Twoja opinia jest dla nas ważna - oceń artykuł:
Średnia ocena artykułu: 5,0 / 5
star star star star star
Średnia ocena artykułu: 5,0 / 5
Nasz ekspert
artykuły 1 artykuł więcej informacji Umów wizytę więcej informacji

Praktykujący psycholog biznesu z 24-letnim doświadczeniem w wymagającym międzynarodowym środowisku. Entuzjastyczny coach, praktyk dialogu motywującego, terapeuta relacji, licencjonowany trener metodologii Insights Discovery dla którego szczęście i zdrowie psychiczne człowieka jest priorytetem wyznaczającym kierunki działań.
W swojej pracy skupia się na strategiach, które pozwalają zająć się pierwotną przyczyną problemu i zbudować głębokie i znaczące więzi społeczne.
Empatia, cierpliwość i umiejętność rozwiązywania problemów oparta na solidnej wiedzy i kodeksie etycznym pracy psychologa pozwalają jej efektywnie pracować z klientami/pacjentami i pomagać im w rozwiązywaniu problemów emocjonalnych i relacyjnych oraz pokonywaniu kryzysów.

Szybka konsultacja:
e-Recepta L4 Online
Obserwuj nas na Google News
gn
Najnowsze pytania pacjentów
Czy na wypalenie życiowe/objawy depresji można dostać L4 od psychiatry?
Nie wiem, czy to objawy depresji czy wypalenie, ale od ponad roku nie mam siły ani motywacji do życia. W zeszłym roku straciłam bliskie mi osoby i świat mi runął przed oczami. Straciłam jakiś horyzont i od tamtej pory działam na autopilocie. Wstaję z łóżka, idę do pracy na cały dzień,...
Barbara Matuszkowiak
lekarz rodzinny, pediatra, internista
Umów wizytę
Tak — psychiatra może wystawić e-ZLA, jeżeli po konsultacji uzna, że depresja, żałoba lub reakcja na przewlekły stres czasowo ograniczają zdolność do pracy; objawy fizyczne nie są konieczne, pracodawca nie widzi rozpoznania, a w razie myśli o śmierci lub zrobieniu sobie krzywdy należy pilnie zgłosić się po pomoc.
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Wskazana opieka psychiatry oraz psychologa; ocena pod kątem wskazań do wystawienia eZLA pozostanie w gestii lekarza psychiatry konsultującego, przy czym podstawą do wystawienia nie będą objawy fizyczne, a całokształt kliniczny prezentowany przez pacjenta.
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana konsultacja z lekarzem psychiatrą. Podczas konsultacji, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.
Wskazana opieka psychiatry oraz psychologa; ocena pod kątem wskazań do wystawienia eZLA pozostanie w gestii lekarza psychiatry konsultującego, przy czym podstawą do wystawienia nie będą objawy fizyczne, a całokształt kliniczny prezentowany przez pacjenta.
Często z rana odczuwam niewyjaśniony niepokój - jak sobie z tym poradzić?
Często rano mam drżenie rąk, kołatanie serca i lęki - czym może być to spowodowane?
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana stacjonarna wizyta u lekarza POZ. Podejmie on decyzję co do ewentualnej dalszej diagnostyki, skierowania do innych specjalistów i ewentualnego leczenia.
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Aby poznać przyczyny opisywanych dolegliwości niezbędne jest zebranie pełnego wywiadu medycznego i przeprowadzenie badania fizykalnego, w oparciu o które można ukierunkować dalsze postępowanie (zarówno w zakresie diagnostyki jak i leczenia). Warto więc zgłosić się do lekarza w warunkach stacjonarnych (lekarz rodzinny/internista); jeśli przypuszczalną przyczyną powyższych dolegliwości może być stres - dodatkowo warto umówić konsultację psychologiczną/psychiatryczną.
Barbara Matuszkowiak
lekarz rodzinny, pediatra, internista
Umów wizytę
Poranny niepokój z drżeniem rąk i kołataniem serca często wynika z lęku, stresu, niewyspania, kofeiny, spadków cukru, ale warto też wykluczyć tarczycę, anemię, niedobory i zaburzenia rytmu serca.

Proszę skonsultować się z lekarzem rodzinnym i rozważyć morfologię, TSH, glukozę, elektrolity, ferrytynę oraz EKG; pilnie proszę zgłosić się po pomoc, jeśli pojawi się ból w klatce piersiowej, duszność, omdlenie, bardzo szybkie lub nierówne bicie serca albo myśli o zrobieniu sobie krzywdy.

(Te informacje mają charakter edukacyjny i nie stanowią ani nie zastępują wizyty u lekarza.)
Paweł Sikorski
psycholog
Umów wizytę
Opisane objawy (poranne drżenie rąk, kołatanie serca, lęk) mogą wynikać z kilku różnych przyczyn i bez rozmowy oraz diagnostyki nie da się jednoznacznie wskazać jednej. Najczęstsze możliwości to m.in.:

*Reakcja lękowa / napad paniki lub przewlekły stres – organizm „budzi się” już w trybie pobudzenia (adrenalina), co daje kołatanie, drżenie, napięcie i uczucie zagrożenia.
*Czynniki fizjologiczne i zdrowotne, które mogą nasilać takie objawy, np.: wahania poziomu cukru (zwłaszcza rano na czczo - hipoglikemia), nadczynność tarczycy, zaburzenia rytmu serca, niedobory/elektrolity, anemia itp.
*Substancje i styl życia – kawa/energetyki, nikotyna, alkohol (także „kac” lub odstawienie), niektóre leki/suplementy, mała ilość snu.
Ponieważ kołatanie serca i drżenie rąk mogą mieć również podłoże somatyczne, warto zacząć od konsultacji z lekarzem rodzinnym i wykluczyć przyczyny medyczne. Jeśli badania nie potwierdzą tła somatycznego albo objawy nasilają się w sytuacjach stresu, wtedy konsultacja psychologiczna/psychoterapia może pomóc ustalić, czy jest to mechanizm lękowy i jak go skutecznie redukować.

Jeśli pojawia się ból w klatce piersiowej, duszność, omdlenie, bardzo silne lub długotrwałe kołatanie, proszę nie czekać – pilna konsultacja (SOR/112).

/Powyższe informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji lekarskiej ani psychologicznej/psychoterapeutycznej./
Monika Sierakowska
homeopata
Umów wizytę
W sprawie opisanych dolegliwości warto umówić wizytę u lekarza. Jednak warto też pamiętać, że w sytuacji odczuwania niepokoju, stanów lękowych, ataków paniki i wielu innych dolegliwości, można zastosować terapię homeopatyczną. Ma ona na celu pobudzenie organizmu do samoleczenia i przywrócenia równowagi oraz spokoju więc może przynieść bardzo zadowalające rezultaty. Można umówić wizytę u lokalnego homeopaty lub skorzystać z wizyty on-line.
Renata Puk - Pietruszyńska
psycholog, psychoterapeuta, psychoterapeuta psychodynamiczny, psychoterapeuta uzależnień, psychoterapia par
Umów wizytę
Opisane objawy mogą wynikąć z wielu różnych powodów. Jednym z nich może być nadmierne przeciążęnie aktualną sytuacją życiową i problemami natury lękowej. Warto zwrócić się z tym do specjalisty. Można rozpocząć od wizyty u lekarza pierwszego kontaktu, który może zlecić szereg badań, aby wykluczyć przyczyny somatyczne, ale warto również udać się do psychologa czy psychoterapeuty, aby sprawdzić, czy przyczyna tych dolegliwości może mieć charakter psychologiczny i ewentualnie podjąć działania, aby lepiej radzić sobie ze straesm.
Karolina Szymańska-Zaroda
psychoterapeuta poznawczo-behawioralny (CBT)
Umów wizytę
Poranne drżenie rąk, kołatanie serca i uczucie niepokoju mogą mieć różne przyczyny — m.in. przewlekły stres, napięcie emocjonalne, zaburzenia lękowe, problemy ze snem, a także czynniki fizyczne (np. poziom cukru, hormony, działanie leków czy używek). Warto zwrócić uwagę, kiedy dokładnie pojawiają się objawy, co je nasila i czy towarzyszą im inne dolegliwości. Pomocne może być zadbanie o regularny sen, spokojne rozpoczęcie dnia, ograniczenie kofeiny oraz proste techniki oddechowe lub relaksacyjne. Jeśli objawy często się powtarzają, są nasilone lub utrudniają codzienne funkcjonowanie, warto skonsultować się z lekarzem POZ lub psychologiem/psychiatrą, aby ustalić przyczynę i dobrać odpowiednią pomoc.
Monika Kiliszek
psychoterapeuta uzależnień, psychoterapia dorosłych, terapeuta uzależnień, psychoterapeuta rodzinny, pedagog specjalny
Umów wizytę
Dzień dobry,
Bardzo ciężko stwierdzić na podstawie opisu kilku objawów bez szerszego kontekstu dlatego bardzo ważne, aby skonsultować objawy z lekarzem internistą. Z perspektywy mojej dziedziny warto zaobserwować kiedy to się dzieje i czy nie ma powiązania z używaniem alkoholu, leków, narkotyków. Bardzo często opisane objawy zauważamy w zespole odstawiennym .
Jak zazwyczaj przebiega poprawa w depresji podczas leczenia lekami przeciwdepresyjnymi?
Czy poprawa następuje stopniowo przez wiele tygodni lub miesięcy, ponieważ mózg potrzebuje czasu na odbudowę i regulację połączeń neuronalnych oraz neuroprzekaźników? Czy proces zdrowienia rzeczywiście może być tak powolny i falujący, zanim pojawi się stabilniejsza poprawa?
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana konsultacja u lekarza psychiatry prowadzącego leczenie. Podczas konsultacji specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Najlepiej omówić powyższe z lekarzem prowadzącym, który zna obraz kliniczny, wprowadził określone formy leczenia farmakologicznego, ma możliwość omówienia indywidualnego przypadku.
Barbara Matuszkowiak
lekarz rodzinny, pediatra, internista
Umów wizytę
Tak — poprawa po lekach przeciwdepresyjnych zwykle przychodzi stopniowo: najpierw może poprawiać się sen, napięcie i napęd, a dopiero później nastrój, myślenie i poczucie „wracania do siebie”.

To normalne, że proces jest falujący i trwa tygodnie, czasem miesiące; ważne jest regularne przyjmowanie leku, kontrola u psychiatry i pilny kontakt z lekarzem, jeśli pojawią się myśli samobójcze, silne pobudzenie, bezsenność albo wyraźne pogorszenie.

(Te informacje mają charakter edukacyjny i nie stanowią ani nie zastępują wizyty u lekarza.)
Po powrocie zauważyłam na swoim L4 zapis f32.1 czyli co? Nie wolno mi wychodzić? 
Dostałam zwolnienie od lekarza psychiatry z kodem f32.1, lekka depresja. Rozmawiałyśmy o tym żebym wychodziła na spacery, zajmowała się ogrodem wokół domu bo to jest coś co mi sprawiało kiedyś dużą przyjemność. Zgłaszałam że mam dwoje dzieci pod opieką, muszę wyjść je zawieść i odebrać,...
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Wymieniony kod nie jest kodem określającym wskazania lekarskie z zakresu - może chodzić bądź musi leżeć; informacja o takich wskazaniach znajduje się w punkcie 16 na druku zwolnienia i wówczas 1 oznacza - chory powinien leżeć, 2 - oznacza chory może chodzić.
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana konsultacja u lekarza psychiatry prowadzącego leczenie. Podczas konsultacji specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.
Barbara Matuszkowiak
lekarz rodzinny, pediatra, internista
Umów wizytę
Sam kod oznacza chorobe , a nie zakaz wychodzenia. O tym, czy na L4 „wolno chodzić”, decyduje wskazanie lekarza na zwolnieniu: 1 = chory powinien leżeć, 2 = chory może chodzić; Warto zapytać lekarza choc rzadko w tym rozpoznaniu zaleca sie 'lezenie'.
Marcin Łata
psychiatra, specjalista psychiatra
Umów wizytę
Pani Mario, proszę odetchnąć – absolutnie nikt nie zamyka Pani w domu. Krótko i konkretnie: zapis F32.1 to tylko symbol medyczny „depresji umiarkowanej”. On mówi lekarzowi i urzędnikom, co Pani dolega, a nie co Pani wolno robić. O tym, czy może Pani wychodzić, decyduje cyfra w innej rubryce (zazwyczaj pole nr 16). Przy depresji psychiatrzy prawie zawsze wpisują kod „2” -chory może chodzić. Dlaczego? Bo w Pani stanie. Praca w ogrodzie i spacery to w Pani przypadku coś znacznie więcej niż ruch – to kojąca pasja i czysta przyjemność, która poprzez kontakt z naturą pozwala realnie wyciszyć układ nerwowy, rozłdować stres...Dzieci i zakupy to normalne życie. Nikt nie oczekuje, że przy depresji przestanie Pani być mamą czy jeść.
Proszę spokojnie zajmować się domem i dziećmi. Jeśli lekarz sam zachęcał do spacerów i ogrodu, to znaczy, że uważa to za klucz do Pani zdrowienia. ZUS nie ma podstaw, by to kwestionować – leczenie depresji w czterech ścianach to po prostu błąd w sztuce, a Pani lekarz o tym wie.
Z wyrazami szacunku i życzeniami powrotu do wewnętrznej harmonii.
Problemy z logicznym myśleniem i rozumieniem mowy - do jakiego lekarza się zgłosić?
Jakie badania wykonać i do jakich lekarzy się udać przy problemach z logicznym myśleniem i rozumieniem mowy?
Tomasz Andrzej Szczęsny
internista, onkolog, internista
Umów wizytę
Przy zaburzeniach logicznego myślenia i rozumienia mowy najpierw zalecam zgłosić się się do lekarza rodzinnego, który zleci podstawowe badania: morfologię, TSH ft4, B12, elektrolity, glukozę. Następnie konsultacje jeśli będą konieczne to u neurologa ,laryngologa psychiatry .Wiec najpierw jak widać warto rozpocząć od podstawowych w trybie pilnym jeśli powstały te zaburzenia nagle.
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Zalecana wizyta u lekarza w warunkach stacjonarnych (lekarz rodzinny/internista), który zbierze dokładny wywiad, przeprowadzi badanie fizykalne i ukierunkuje w oparciu o powyższe dalsze postępowanie diagnostyczne (badania, konsultacje). W przypadku, gdy dolegliwości pojawiły się w sposób nagły - niezbędna jest kontrola w trybie pilnym (SOR).
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana stacjonarna wizyta u lekarza POZ. Podczas konsultacji, po przeprowadzonym badaniu, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.
Adrianna Sobota
psychotraumatolog, psychoterapeuta, psycholog
Umów wizytę
To trudne pytanie, opisane problemy mogą wynikać z wielu przyczyn. Pierwsza kwestia - kogo dotyczą, mówimy o osobie dorosłej czy dziecku, co się wydarzyło, czy doszło do urazu, czy były nagłe sytuacje poprzedzające te trudności, choroby somatyczne. Przyczyną mogą być problemy neurologiczne, natury psychologiczno/psychiatrycznej ale i wiele innych. Dobrym początkiem będzie wizyta u lekarza rodzinnego z rzetelnym, pogłębionym wywiadem, badania przesiewowe i skierowanie do właściwych specjalistów celem pogłębienia diagnostyki. Jeżeli istnieje możliwość z Pani/ Pana strony by szerzej opisać sytuacje, może uda się doprecyzować odpowiedź któremuś ze specjalistów.
Pozdrawiam!
Barbara Matuszkowiak
lekarz rodzinny, pediatra, internista
Umów wizytę
Przy problemach z logicznym myśleniem i rozumieniem mowy w pierwszej kolejności warto zgłosić się do lekarza rodzinnego, który pokieruje diagnostyką, a następnie do neurologa; często pomocna bywa też konsultacja psychiatryczna lub neuropsychologiczna. Zwykle wykonuje się tez badania krwi (m.in. morfologia, elektrolity, B12, tarczyca)
Powyższe informacje mają charakter ogólny i edukacyjny i nie stanowią ani nie zastępują porady lekarskiej ani pełnej konsultacji medycznej.
Bożena Gniewek
psycholog
Umów wizytę
Szanowna Pani / Szanowny Panie
Przy trudnościach z logicznym myśleniem i rozumieniem mowy warto rozpocząć od lekarza rodzinnego i podstawowych badań krwi morfologia TSH B12 kwas foliowy ferrytyna glukoza elektrolity. Następnie wskazana jest konsultacja neurologiczna jeśli objawy pojawiły się nagle lub im towarzyszą inne symptomy neurologiczne oraz konsultacja psychiatryczna.
Kluczowa jest pełna diagnoza neuropsychologiczna z użyciem najnowszej wersji testu inteligencji Wechslera dla dorosłych WAIS 5 oraz testów funkcji uwagi i językowych. Warto przeprowadzić diagnozę różnicową w kierunku ADHD oraz ASD ponieważ często manifestują się one trudnościami w przetwarzaniu informacji i organizacji myślenia.
Pomocna bywa specjalistyczna terapia ADHD terapia poznawczo behawioralna oraz integracyjna krótkoterminowa.
Ta odpowiedź nie stanowi porady specjalistycznej ani medycznej i stanowi jedynie przegląd dostępnej wiedzy. Zapraszam na konsultację stacjonarną lub konsultację online w celu pogłębionej diagnozy i ustalenia planu terapii.
Alicja Maziarz
psycholog, psychoterapeuta, Psycholog diagnosta dorosłych, Psycholog dzieci i młodzieży
Umów wizytę
Problemy z logicznym myśleniem oraz rozumieniem mowy mogą mieć różne przyczyny, dlatego warto rozpocząć diagnostykę od konsultacji z lekarzem neurologiem. Specjalista może zlecić badania obrazowe mózgu (np. rezonans magnetyczny lub tomografię komputerową) oraz ocenić funkcje neurologiczne.

Pomocna może być również konsultacja neuropsychologiczna, podczas której przeprowadza się specjalistyczne testy oceniające pamięć, uwagę, funkcje językowe i myślenie. W zależności od wyników lekarz może zalecić dodatkowe badania laboratoryjne, m.in. morfologię, poziom witaminy B12, kwasu foliowego, hormonów tarczycy czy glukozy.

Jeżeli objawy pojawiły się nagle, nasilają się lub towarzyszą im inne niepokojące symptomy neurologiczne, należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem.
Czerwone plamy ze stresu - Jak sobie z tym poradzić?
Od paru tygodni na twarzy i szyji wychadza mi czerowne plamy - zazwyczaj, jak wchodzę z zimna do ciepla lub jak się stresuje. Od tygodnia mam to z dwa razy dziennie. 
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Zalecana kontrolna wizyta u lekarza w warunkach stacjonarnych, można zgłosić się do lekarza rodzinnego - wyda stosowne zalecenia dotyczące postępowania.
Barbara Matuszkowiak
lekarz rodzinny, pediatra, internista
Umów wizytę
Opis może odpowiadać napadowemu rumieniowi (flush) – przejściowe rozszerzenie naczyń pod wpływem stresu lub zmiany temperatury. Zwykle nie jest to groźne; pomaga unikanie nagłych zmian ciepło–zimno, ograniczenie kofeiny i ćwiczenia oddechowe przy stresie. Jeśli rumień utrzymuje się długo, nasila lub towarzyszy mu świąd, kołatanie serca czy inne objawy ogólne, warto skonsultować się z lekarzem rodzinnym - zapraszam.
Odpowiedź ma charakter edukacyjny, przedstawia ogólne podejście stosowane w przypadkach podobnych do opisanego i nie zastępuje ani nie stanowi indywidualnej konsultacji lekarskiej.
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana stacjonarna wizyta dermatologiczna. Podczas konsultacji, po przeprowadzonym badaniu, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania
Bożena Gniewek
psycholog
Umów wizytę
Takie objawy często mają związek z reakcją organizmu na stres i napięcie emocjonalne. W sytuacjach stresowych układ nerwowy pobudza naczynia krwionośne, co może powodować ich gwałtowne rozszerzenie i pojawienie się czerwonych plam na twarzy oraz szyi. Podobny mechanizm zachodzi przy nagłej zmianie temperatury.
Pomocne może być:
nauka prostych technik wyciszających (spokojny oddech, krótkie ćwiczenia relaksacyjne),
regularny sen i dbanie o regenerację,
obserwowanie, w jakich sytuacjach objawy pojawiają się najczęściej,
stopniowe zmniejszanie codziennego napięcia.
Jeśli stres w ostatnim czasie jest nasilony lub długotrwały, warto rozważyć rozmowę z psychologiem, aby poszukać sposobów lepszego radzenia sobie z napięciem.
Odpowiedź ma charakter edukacyjny, przedstawia ogólne podejście stosowane w przypadkach podobnych do opisanego i nie zastępuje ani nie stanowi indywidualnej konsultacji lekarskiej.
Adrianna Sobota
psychotraumatolog, psychoterapeuta, psycholog
Umów wizytę
Opisywane przez Panią/ Pana objawy najczęściej mają podłoże naczynioruchowe i stresowe. Nagłe czerwone plamy na twarzy i szyi, pojawiające się przy zmianie temperatury (z zimna do ciepła) lub w sytuacjach stresu, są typową reakcją organizmu na pobudzenie układu nerwowego i rozszerzenie naczyń krwionośnych. U osób doświadczających przewlekłego napięcia lub lęku takie reakcje mogą pojawiać się częściej i być bardziej nasilone.

Warto jednak wykluczyć również inne możliwe przyczyny, takie jak reakcje alergiczne, nadwrażliwość skóry, zaburzenia hormonalne czy problemy dermatologiczne. Jeśli zmiany są częste, nasilają się lub towarzyszą im inne objawy (np. świąd, pieczenie, kołatanie serca), wskazana jest konsultacja z lekarzem pierwszego kontaktu lub dermatologiem. Równolegle pomocna bywa praca nad obniżeniem poziomu stresu i napięcia — przy ustabilizowaniu układu nerwowego tego typu objawy często ulegają wyraźnemu zmniejszeniu. Tu fantastycznie sprawdzają się ćwiczenia mindfullness, ćwiczenia oddechowe, trening umiejętności DBT - tu warto mieć przewodnika, terapeutę i wsparcie grupy. Natomiast "gadżety", które często proponuję swoim pacjentom, które wpływają pozytywnie na regulację współczulnego układu nerwowego to np. kołdra obciążająca czy mata do akupresury (podobna do prana mat). Pamiętaj, ciało często mówi więcej niż chcemy usłyszeć. Pomyśl o podłożu psychosomatycznym
Daniel Biesiada
lekarz rodzinny
Umów wizytę
Czerwone plamy mogą być reakcją naczynioruchową na stres lub zmianę temperatury. Warto unikać gwałtownych zmian ciepła i stosować łagodną pielęgnację. Wskazana konsultacja z dermatologiem, a przy nasilonym stresie także z lekarzem rodzinnym.
Dlaczego po odstawieniu nikotyny mam takie objawy?
10 miesięcy temu rzuciłem papierosy, po 3 miesiącach wszelkie objawy odstawienia nikotyny ustąpiły, przechodziłem ten okres dosyć ciężko gdyż miałem wtedy prawie wszystkie możliwe objawy odstawienia psychiczne jak i fizyczne, dodam że w tym okresie nie miałem wgl do czynienia z palaczami ani z...
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Proszę zgłosić się na kontrolną wizytę do lekarza w warunkach stacjonarnych (lekarz rodzinny/internista), aby lekarz mógł przeprowadzić badanie fizykalne, uzupełnić je o badania dodatkowe (m.in. ekg, badania laboratoryjne). Zalecana również konsultacja/terapia psychologa.
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana stacjonarna wizyta u lekarza POZ. Podczas konsultacji, po przeprowadzonym badaniu, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.
Barbara Matuszkowiak
lekarz rodzinny, pediatra, internista
Umów wizytę
Twój organizm może reagować na zapach, widok lub dym papierosowy nawet wiele miesięcy po rzuceniu palenia, ponieważ mózg „pamięta” wcześniejsze skojarzenia z nikotyną i uruchamia podobne reakcje fizjologiczne i emocjonalne jak w okresie odstawienia. Objawy takie jak kołatanie serca, wahania nastroju czy chwilowe pogorszenie samopoczucia są zwykle przejściowe i stopniowo słabną, szczególnie jeśli uda się ograniczyć kontakt z dymem i stosować techniki relaksacyjne. Z czasem układ nerwowy adaptuje się do braku nikotyny, a reakcje wyzwalane przez bodźce stają się coraz słabsze.

Odpowiedź ma charakter edukacyjny, przedstawia ogólne podejście stosowane w przypadkach podobnych do opisanego i nie zastępuje ani nie stanowi indywidualnej konsultacji lekarskiej.
Takie objawy mogą się pojawiać po rzuceniu palenia i nie zawsze oznaczają, że coś jest „nie tak”. Nikotyna silnie wpływa na układ nerwowy, a organizm potrzebuje czasu, żeby ponownie nauczyć się regulować nastrój, sen, koncentrację czy napięcie. U części osób objawy mogą nawracać falami, zwłaszcza przy kontakcie z dymem papierosowym, nawet biernym.
W tym okresie bardzo ważne jest żywienie. Niedobory energii, białka, magnezu, witamin z grupy B czy nieregularne posiłki mogą nasilać rozdrażnienie, kołatania serca i wahania nastroju. Odpowiednio zbilansowane żywienie pomaga stabilizować układ nerwowy i ułatwia adaptację organizmu po odstawieniu nikotyny.
Dlatego obok opieki lekarskiej warto rozważyć konsultację z dietetykiem, który pomoże dobrać sposób odżywiania wspierający ten etap wychodzenia z nałogu.
Tomasz Andrzej Szczęsny
internista, onkolog, internista
Umów wizytę
Po rzuceniu palenia mózg i układ nerwowy nadal „pamiętają” działanie nikotyny. Kontakt z zapachem dymu, widok papierosa czy nawet tzw. dym z trzeciej ręki może wywoływać reakcje fizyczne i emocjonalne, podobne do tych z okresu odstawienia — kołatanie serca, rozdrażnienie, wahania nastroju. To efekt działania algorytmu uzależnienia: mózg uczy się kojarzyć bodźce z przyjemnością lub ulgą, a odłączenie nikotyny wymaga czasu, by te wzorce zostały przeprogramowane.
Objawy te są zwykle przejściowe i stopniowo słabną, gdy organizm i mózg przyzwyczajają się do życia bez nikotyny. Ważne jest ograniczenie kontaktu z dymem, stosowanie technik relaksacyjnych i dbanie o regularne, zdrowe posiłki, które wspierają układ nerwowy.
Osoby uzależnione od nikotyny często mają też większą skłonność do innych uzależnień, ponieważ mózg może uczyć się podobnego schematu reakcji na różne bodźce nagradzające. Dlatego tak istotne jest wsparcie specjalistów — lekarzy, psychologów czy terapeutów zajmujących się uzależnieniami — którzy pomagają przełamać utrwalone wzorce, kontrolować nawroty i wprowadzić systemowe strategie, aby mózg mógł stopniowo nauczyć się nowych, zdrowych schematów. Konsekwentne unikanie nikotyny i odpowiednia, profesjonalna pomoc zwiększają trwałość przerwania uzależnienia i minimalizują ryzyko powstawania nowych uzależnień.
Adrianna Sobota
psychotraumatolog, psychoterapeuta, psycholog
Umów wizytę
To o czym Pan pisze to typowe objawy odstawienne. Cieszę się, że ten pierwszy - trudny okres przeszedł tak lekko, natomiast w doświadczeniach terapii uzależnień często spotykamy się z feedbackiem od pacjentów informującym o znacznym pogorszeniu po 3/4 miesiącach. To wtedy właśnie przychodzi największy kryzys. Nakłada się na niego nie tylko uzależnienie od substancji ale także uzależnienie behawioralne. W przypadku uzależnienia od nikotyny wyjątkowa drażliwość na zapach typu papierosowego objawiająca się bólami głowy, nudnościami jest często spotykana. Rozumiem, że trudno jest ograniczyć palenie osobie z którą Pan mieszka, jeżeli jest to osoba panu bliska jej zaangażowanie we wsparcie Pana w procesie rzucenia palenia będzie nieocenione - z pewnością wszystkim Wam wyjdzie to na zdrowie, razem łatwiej przechodzić te trudności. Jeżeli nie jest to osoba bliska, warto rozważyć możliwości zmiany miejsca zamieszkania. Stanąć przy samym sobie - co jest dla mnie dobre? co mnie do tego przybliży? Proszę rozważyć konsultację z psychologiem, warto zwrócić uwagę czy osoba ma doświadczenie w pracy z uzależnieniem lub pracy behawioralnej.
Monika Kiliszek
psychoterapeuta uzależnień, psychoterapia dorosłych, terapeuta uzależnień, psychoterapeuta rodzinny, pedagog specjalny
Umów wizytę
Dzień dobry,
Objawy o których Pan pisze brzmią jak głód nikotynowy. Po 4 msc. abstynencji był Pan wystawiony na systematyczne wyzwalacze. Jest to stan bardzo nieprzyjemny i niepokojący ale w terapii uzależnień całkowicie "normlany". Zachęcam do zapisania się do psychoterapeuty uzależnień aby nauczyć się rozpoznawać swoje objawy głodu, wyzwalacze oraz sposoby na poradzenie sobie z nimi.
Pozdrawiam serdecznie :)
Co mogę zrobić w takiej sytuacji, skoro mąż odmawia wizyty u specjalisty? Stał się obojętny na wszystko. Na mnie.
Nie zależy mu na dobrej atmosferze między nami. Nie reaguje na mój płacz. Nie chce nigdzie wychodzić ani z nikim się spotykać. Niczego nie chce planować. W weekend tylko leży i pije piwo. Łatwo wyprowadzić go z równowagi. Już kilka razy usłyszałam od niego, że mnie nienawidzi. Nie...
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana stacjonarna wizyta u lekarza POZ. Podczas konsultacji, po przeprowadzonym badaniu, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Proszę spróbować umówić wizytę u lekarza rodzinnego, jest szansa, że do lekarza, którego mąż zna, zdecyduje się na wizytę kontrolną, a lekarz podczas wizyty postara się z mężem porozmawiać o zaistniałej sytuacji.
Agnieszka Molas-Biesiada
lekarz rodzinny, psychodietetyk
Umów wizytę
Opisane objawy mogą wskazywać na depresję. Warto skonsultować się samodzielnie z psychologiem lub psychiatrą, by uzyskać wsparcie i omówić możliwe sposoby pomocy bliskiej osobie, która odmawia leczenia.
Barbara Matuszkowiak
lekarz rodzinny, pediatra, internista
Umów wizytę
Zamiast ogólnego „idź do specjalisty”, prosze zaproponować: „Umówię wizytę, pójdę z Tobą, jeśli chcesz — tylko sprawdźmy.”„Możemy zacząć od lekarza rodzinnego/kardiologa — to bezpieczny pierwszy krok.” Czasem mężczyźni łatwiej przyjmują wizytę „somatyczną”, a lekarz tam może delikatnie otworzyć temat psychiki.
Prosze postawić łagodne, ale jasne granice. Możesz powiedzieć:„Chcę być przy Tobie, ale nie dam rady udawać, że wszystko jest w porządku. Potrzebuję, żebyś podjął choć jeden krok — wizytę u lekarza albo psychologa.”
Proszę zadbać o siebie (to nie egoizm) - wsparcie dla Pani : lekarza rodzinnego, psychologa, grupy wsparcia, rozmowy z kimś zaufanym. To pomoże nie wchodzić w rolę „ratownika” i podejmować decyzje z troski, a nie ze strachu.
Jeśli zauważysz: wypowiedzi typu „nie ma sensu”, „lepiej by było, gdyby mnie nie było”,znaczące zwiększenie picia, groźby lub przemoc, objawy bardzo wysokiego cukru (senność, wymioty, nadmierne pragnienie) lub ból w klatce piersiowej —to jest stan pilny. Wtedy nie czekac na jego zgodę: trzeba wezwac pogotowie (112/999) lub pojechac na SOR. Czasem pomaga też rozmowa z kimś, kogo mąż szanuje (brat, szwagier, przyjaciel, ksiądz). Jesli mąż nie jest osobą ubezwłasnowolnioną , to ma prawo podejmować decyzje, nawet jeśli z medycznego punktu nie są racjonalne. W razie wątpliwości co do zdolności męża do podejmowania decyzji, ocenę poczytalności przeprowadza ratownik pogotowia, lekarz rodzinny, psychiatra. Leczenie 'przymusowe' obejmuje tylko osoby poważnie zaburzone psychiczne i decyduje o tym lekarz psychiatra. W razie pytań zapraszam
Bożena Gniewek
psycholog
Umów wizytę
Opisany przez Panią stan męża może wskazywać na silne przeciążenie psychiczne, obniżony nastrój lub depresję, zwłaszcza w kontekście licznych strat, chorób i długotrwałego stresu. Jednocześnie warto podkreślić, że nie ma Pani wpływu na to, czy on zdecyduje się na pomoc, natomiast ma Pani wpływ na to, jak zadba Pani o siebie.
W takiej sytuacji pomocne bywa:
jasne i spokojne komunikowanie swoich uczuć oraz granic (np. „jest mi bardzo trudno żyć w takiej relacji”),
rozważenie własnej konsultacji z psychologiem, aby otrzymać wsparcie i wzmocnić się emocjonalnie,
szukanie oparcia w bliskich osobach, zamiast pozostawania z tym w samotności,
obserwowanie, czy jego zachowania nie zagrażają bezpośrednio zdrowiu lub życiu (wtedy konieczna jest pilna interwencja medyczna).
Często pierwszym krokiem jest zadbanie o siebie i swoją stabilność, nawet jeśli druga strona na razie nie chce podjąć leczenia.
Odpowiedź ma charakter edukacyjny, przedstawia ogólne podejście stosowane w przypadkach podobnych do opisanego i nie zastępuje ani nie stanowi indywidualnej konsultacji lekarskiej.
Renata Puk - Pietruszyńska
psycholog, psychoterapeuta, psychoterapeuta psychodynamiczny, psychoterapeuta uzależnień, psychoterapia par
Umów wizytę
Szanowna Pani,
Opisana przez Panią sytuacja wydaje się być bardzo trudna dla Pani i angażująca dużo siły i energii w chęć pomocy mężowi, a co za tym idzie - ulżeniu sobie. Ale w opisanej sytuacji wydaje się, że jedyną osobą, o którą Pani może się zatroszczyć - jest Pani sama. I może w tej sytuacji warto poszukać pomocy dla siebie, aby , jak to Pani określiła nie "utonąć". Zachęcam panią do skorzystania z konsultacji z psychologiem czy psychoterapeutą, aby obejrzeć to, co dla Pani jest trudne w tej sytuacji i zastanowić się wspólnie, co może Pani zrobić, aby łatwiej się Pani żyło i miała z tego życia więcej satysfakcji.
Monika Kiliszek
psychoterapeuta uzależnień, psychoterapia dorosłych, terapeuta uzależnień, psychoterapeuta rodzinny, pedagog specjalny
Umów wizytę
Dzień dobry,
Zazwyczaj tak jest, że osoba, która powinna iść do specjalisty tego nie robi ( tu oczywiści z różnych powodów.).
To co na ten moment Pani może, to sama udać się na sesję terapeutyczną aby omówić sytuację , trudy z jakimi się Pani zmaga i ustalić co dalej.
Warto nie zapominać w ratowaniu innych o uratowaniu również siebie - zwłaszcza, że pisze Pani o poczuciu "tonięcia".
Czy moje lęki i obawy powinnam skonsultować czy psychologiem czy psychiatrą?
Od kilku lat mam problemy, które raz były słabsze, a raz silniejsze. Był czas, że czułam się lepiej, ale teraz objawy wróciły z podwójną siłą i coraz trudniej mi normalnie funkcjonować. Na co dzień czuję przygnębienie, smutek i przytłoczenie obowiązkami. Coraz trudniej mi się...
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Zalecana opieka psychologa, ale również konsultacja i opieka psychiatry, z oceną wskazań do wdrożenia zindywidualizowanego leczenia farmakologicznego.
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana konsultacja z lekarzem psychiatrą. Podczas konsultacji, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.
Opisane objawy – silny lęk, napięcie, trudność w codziennym funkcjonowaniu, obawa przed oceną, poczucie winy oraz objawy fizyczne (drżenie rąk, ucisk w gardle, poranne nasilenie lęku) – wskazują, że warto skonsultować się zarówno z psychologiem, jak i psychiatrą. Nie dlatego, że „jest bardzo źle”, ale dlatego, że oba rodzaje wsparcia mogą się uzupełniać i realnie przynieść ulgę.
Psycholog pomoże zrozumieć, co podtrzymuje lęk i jak krok po kroku odzyskiwać poczucie wpływu. Psychiatra oceni, czy objawy są na tyle nasilone, że warto rozważyć leczenie, które może zmniejszyć napięcie i wesprzeć dalszą pracę.
Warto też zwrócić uwagę na żywienie, bo przy długotrwałym stresie i napięciu ciało potrafi reagować jeszcze silniej, gdy brakuje energii, regularności posiłków lub podstawowych składników odżywczych.
Barbara Matuszkowiak
lekarz rodzinny, pediatra, internista
Umów wizytę
To nie jest „słabość”. To stan, który ma podłoże medyczne i psychiczne — i naprawdę można go skutecznie leczyć.
Objawy, o których Pani pisze, mogą odpowiadać zaburzeniom lękowo-depresyjnym (z elementami natrętnego sprawdzania i przeciążenia stresem). Dlatego bardzo rekomenduję dwie równoległe drogi pomocy: 1.Konsultację psychiatryczną — aby ocenić, czy potrzebne będzie leczenie farmakologiczne, które może zmniejszyć lęk i przygnębienie oraz ułatwić codzienne funkcjonowanie.2.Psychoterapię (np. poznawczo-behawioralną) — aby nauczyć się radzić sobie z nasilonymi lękami, poczuciem winy, niską samooceną i przewlekłym stresem oraz przepracować żałobę.
Najlepsze efekty najczęściej daje połączenie obu form leczenia. Proszę też pamiętać o podstawach: regularny sen, posiłki, krótkie spacery, ograniczenie kofeiny — małymi krokami, bez presji. Warto szukać wsparcia w rodzinie lub grupach dla rodziców dzieci ze spektrum — nie musi Pani być z tym sama.
Jeśli pojawią się myśli rezygnacyjne („nie chcę żyć”, „nie dam rady”), silne napady paniki, kołatania serca lub wyraźne pogorszenie — proszę zgłosić się pilnie po pomoc (SOR/999) albo skontaktować się natychmiast z lekarzem. Chętnie pomogę w znalezieniu psychiatry/psychoterapeuty . Cieszę się, że Pani tu napisała — to ważny, odważny krok ku poprawie. Pozdrawiam serdecznie
M
MAJ
Witam. Od pewnego czasu czuje się ciężko. Brak chęci do wstawania z rana łóżka. Codziennie czuje zmęczenie i wypalenie. Zabawa i spędzanie czasu z dziećmi nie sprawia mi takiej radości jak kiedyś. Jestem bardzo ale to bardzo nerwowa i szybko się stresuje. Wybucham w każdym momencie. Przez co dostaje się innym i pojawiają się kłótnie w domu.
Mam wrażenie, że że wszystkim jestem sama i nie otrzymuje pomocy od reszty domowników. Mąż twierdzi, że mam fobie na punkcie sprzątania. Lubię porządek.
Coraz częściej zdarzają się sytuacje, że płacze w zaciszu domu by nikt nie widział. W nocy nie mogę spać, rano jestem zmęczona, nie ważne jak długo bym spała. Zdarzają się sytuacje, że budzę się nocy ze strachem i kołataniem serca. I ten strach utrzymuje się to już do rana.
Nie wspomnę, że przy gorszych dniach potrafię bić się w głowe ręką.
W pracy staram staram się być inna osoba.
Jak sobie z tym poradzić? Jestem już tym zmęczona.
Bożena Gniewek
psycholog
Umów wizytę
Opisane przez Panią objawy wskazują na znaczne przeciążenie psychiczne, nasilony lęk oraz obniżony nastrój, które realnie utrudniają codzienne funkcjonowanie. W takiej sytuacji warto rozpocząć od konsultacji z psychiatrą, który może ocenić stan zdrowia psychicznego, wykluczyć przyczyny somatyczne i – jeśli będzie to zasadne – zaproponować leczenie farmakologiczne zmniejszające nasilenie lęku i napięcia.
Równolegle bardzo ważna jest psychoterapia u psychologa, gdzie można bezpiecznie pracować nad źródłami lęku, poczuciem winy, niską samooceną oraz sposobami radzenia sobie z przeciążeniem i stresem. Połączenie obu form pomocy często daje najlepsze efekty.
Sama świadomość, że Pani szuka pomocy, jest ważnym krokiem. Z opisów widać, że dźwiga Pani bardzo dużo i nie musi Pani być z tym sama.
Odpowiedź ma charakter edukacyjny, przedstawia ogólne podejście stosowane w przypadkach podobnych do opisanego i nie zastępuje ani nie stanowi indywidualnej konsultacji lekarskiej.
Adrianna Sobota
psychotraumatolog, psychoterapeuta, psycholog
Umów wizytę
To co Pani przeżywa, jest bardzo obciążające i realnie utrudnia funkcjonowanie. Z opisu wynika współwystępowanie objawów lękowych i depresyjnych, nasilonych przez długotrwały stres, przeciążenie emocjonalne oraz brak możliwości regeneracji. Pojawiające się lęki, napięcie w ciele, trudności z koncentracją czy potrzeba kontrolowania otoczenia są częstą reakcję układu nerwowego na chroniczne przeciążenie.
Bardzo istotnym kontekstem jest diagnoza dziecka (AuDHD) - z jednej strony to sytuacja wymagająca ogromnych zasobów psychicznych i często prowadząca do wyczerpania psychicznego, z drugiej to istotny kierunek do weryfikacji diagnostyki u Pani. Objawy, które Pani opisuje, nie są oznaką słabości, lecz sygnałem, e organizm od dłuższego czasu funkcjonuje ponad swoje możliwości. W tle widoczna także nieprzepracowana żałób oraz trudne, ambiwalentne emocje w relacjach z bliskimi. Tak więc obraz jest złożony. W mojej ocenie wymaga konsultacji ze specjalistą. Sugerowałabym konsultację u psychoterapeuty / psychotraumatologa i rozważenie konsultacji u lekarza psychiatry. Być może warto rozważyć wsparcie Pani procesu leczeniem farmakologicznym.
Pozdrawiam serdecznie, Adrianna Sobota
Karolina Szymańska-Zaroda
psychoterapeuta poznawczo-behawioralny (CBT)
Umów wizytę
Z opisu wynika, że przeżywa Pani bardzo duże obciążenie psychiczne, a objawy znacząco wpływają na codzienne funkcjonowanie. Pojawia się silny lęk, obniżony nastrój, płaczliwość, trudności z koncentracją, unikanie wychodzenia z domu, napięcie oraz poczucie przytłoczenia. Takie objawy warto skonsultować ze specjalistą (lekarzem psychiatrą lub psychologiem/psychoterapeutą). Najlepiej rozpocząć od konsultacji z psychiatrą, ponieważ objawy są nasilone i utrzymują się od dłuższego czasu. Psychiatra może ocenić stan psychiczny, postawić diagnozę oraz zaproponować odpowiednie leczenie, jeśli będzie potrzebne. Warto również rozważyć psychoterapię, która może pomóc w pracy z lękiem, poczuciem winy, trudnymi emocjami i przeciążeniem związanym z opieką nad córką. Nie oznacza to, że „coś jest z Panią nie tak” — opisane trudności mogą być reakcją organizmu na długotrwały stres, przeciążenie i wiele trudnych doświadczeń. Ważne jest jednak, aby nie zostawać z tym samodzielnie, szczególnie że sama zauważa Pani, że objawy się nasilają.
Czy skutki odstawienia antykoncepcji będą większe jeśli odstawie je teraz niż pod koniec blistra?
Zaczęłam brać tabletki antykoncepcyjne w celu zmniejszenia krwawień miesiączkowych i objawów depresyjnych w PMS. Biorę je 19 dni i skutki uboczne są nie do zniesienia (bóle głowy, piersi, podbrzusza, zmiany skórne, wypadanie włosów, złe samopoczucie, brak energii,...
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Należy skonsultować się z lekarzem ginekologiem prowadzącym, który wdrożył określony rodzaj tabletek antykoncepcyjnych, aby ustalić zasady postępowania.
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana konsultacja z ginekologiem prowadzącym, który przepisał konkretny preparat antykoncepcji. Podczas konsultacji, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.
Maksymilian Gniadek
lekarz
Umów wizytę
Zwykle jeżeli lek ma działania uboczne należy go odstawić. To jak gwałtownie można to zrobić zależy od rodzaju leku, jego dawki i mechanizmu działania oraz tego jak długo był stosowany i z jakiego powodu. Można przerwać zażywanie tabletek antykoncepcyjnych, zwłaszcza jeśli skutki uboczne są bardzo nasilone.
Główna różnica to ważna kwestia równowagi hormonalnej i wpływu na cykl - warto o tym porozmawiać z lekarzem prowadzącym ,by podjąć najlepsza decyzję w Pani przypadku. Czasami takie objawy mogą ustąpić po pewnym czasie stosowania leku, jednak w innych przypadkach nie pozostaje nic innego jak zmienić preparat.
Należy omówić sytuację z lekarzem prowadzącym, (najpierw telefonicznie później osobiście z powodu zgłaszanych objawów m.in. zmian skórnych, bóli piersi ,brzucha itd.). Lekarz oceni czy kontynuować terapię, czy lepiej dobrać inny preparat.
Najlepiej zakończyć obecny blister i odstawić tabletki po jego skończeniu.
Odstawienie w połowie opakowania może spowodować nieregularne krwawienia lub rozregulowanie cyklu.
Objawy, które Pani opisuje (spadek energii, obniżony nastrój, bóle piersi, brak krwawienia) mogą być skutkiem ubocznym tabletek – jeśli są nasilone, warto skonsultować się z lekarzem prowadzącym, aby dobrać inny preparat lub ustalić moment odstawienia.
Po odstawieniu hormony zwykle wracają do równowagi w ciągu kilku tygodni do kilku miesięcy, a objawy takie jak zmiany skóry czy wypadanie włosów mogą się chwilowo nasilić.
Olga Tokarska
ginekolog - położnik, endokrynologia ginekologiczna i rozrodczość
Umów wizytę
Nie zaleca się nagłego odstawiania antykoncepcji, ponieważ może to prowadzić do nieprawidłowych krwawień, nasilenia dotychczasowych dolegliwości (bóle głowy, piersi, zmiany nastroju) oraz zwiększa ryzyko ciąży.
Najbezpieczniejszym rozwiązaniem jest wizyta u ginekologa, który oceni Pani sytuację i w razie potrzeby zmodyfikuje rodzaj lub dawkę antykoncepcji, tak aby skutki uboczne były możliwie najmniej uciążliwe.
Barbara Matuszkowiak
lekarz rodzinny, pediatra, internista
Umów wizytę
Krótko i ogólnie : tak — może Pani je odstawić teraz.Nie ma medycznej konieczności „dobierania do końca blistra”, zwłaszcza jeśli działania niepożądane są tak nasilone. Odstawienie w tym momencie nie jest niebezpieczne. Rekomenduje wizyte u lekarza prowadzacego, który zlecił ten lek w celu ustalenia dalszych kroków.
Mam duże problemy ze zmęczeniem, cały czas czuję się przemęczona i zdemotywowana - Czy przy lekach na depresję jest to normalne?
Mam zdiagnozowaną depresję, biorę leki dziennie. Zrobiłam badania krwi i wyniki wyszły w normie, nie mam anemii. Czy powinnam zrobić więcej badań? Mniejsze dawki nie dają efektów, jakie chciałabym uzyskać, więc może powinnam zmienić je na inne? Biorę je trochę ponad rok. Przed...
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana konsultacja z psychiatrą prowadzącym leczenie. Podczas konsultacji, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
W pierwszej kolejności - należy zgłosić się na wizytę kontrolną do lekarza psychiatry prowadzącego leczenie; dodatkowo zalecana konsultacja u lekarza rodzinnego-w celu przeprowadzenia kontrolnego badania fizykalnego, oceny wyników wykonanych badań i ustaleniu dalszego postępowania w zakresie ew.uzupełniającej diagnostyki
Olena Yefimova
lekarz
Umów wizytę
W pierwszej kolejności należy zgłosić się na wizytę kontrolną do lekarza psychiatry prowadzącego leczenie. Dodatkowo zalecana jest konsultacja u lekarza rodzinnego w celu przeprowadzenia kontrolnego badania fizykalnego, oceny wyników dotychczasowych badań oraz ustalenia dalszego postępowania, w tym ewentualnej uzupełniającej diagnostyki.
Olena Yefimova
lekarz
Umów wizytę
W pierwszej kolejności należy zgłosić się na wizytę kontrolną do lekarza psychiatry prowadzącego leczenie. Dodatkowo zalecana jest konsultacja u lekarza rodzinnego w celu przeprowadzenia kontrolnego badania fizykalnego, oceny wyników dotychczasowych badań oraz ustalenia dalszego postępowania, w tym ewentualnej uzupełniającej diagnostyki.
W takiej sytuacji warto zgłosić się na wizytę kontrolną do psychiatry, który prowadzi leczenie i może ocenić, czy obecna dawka lub rodzaj leku nadal są odpowiednie. Uczucie zmęczenia czy spadek energii mogą wynikać nie tylko z samego leku, ale też z ogólnego osłabienia organizmu po długotrwałym stresie i napięciu.
Warto przyjrzeć się również sposobowi odżywiania, jakości snu i poziomowi aktywności fizycznej – nawet drobne zmiany w tych obszarach mogą wspierać regenerację i poprawiać samopoczucie. W tym zakresie pomocny może być dietetyk, który pomoże dobrać sposób żywienia wspierający układ nerwowy.
Maksymilian Gniadek
lekarz
Umów wizytę
Demotywacja i trudności z koncentracją mogą być nie tylko objawami depresji, ale także skutkiem ubocznym leków psychotropowych lub wynikiem nieprawidłowej diety czy zaburzonej pracy organizmu. Warto więc raz w roku wykonywać przeglądowe badania kontrolne, aby mieć własny punkt odniesienia i móc wcześnie wychwycić ewentualne nieprawidłowości.
Dobrą praktyką jest również prowadzenie dzienniczka nastroju, w którym można zapisywać samopoczucie, przyjmowaną dawkę leku, codzienne wydarzenia oraz poziom stresu — pomaga to lekarzowi prowadzącemu lepiej ocenić skuteczność terapii i w razie potrzeby wprowadzić odpowiednie zmiany.
Rok to okres wystarczający, ale też stosunkowo krótki — nie wolno jednak zmieniać leczenia na własną rękę, a wszystkie decyzje dotyczące terapii należy podejmować wspólnie, we współpracy z lekarzem psychiatrą, który stanowi potrzebny zewnętrzny punkt obserwacji i obiektywnej oceny postępów leczenia.
Barbara Matuszkowiak
lekarz rodzinny, pediatra, internista
Umów wizytę
Przewlekłe zmęczenie może wynikać zarówno z depresji, jak i działania leku, dlatego po roku terapii warto omówić z psychiatrą zmianę dawki lub preparatu — bez samodzielnych modyfikacji — oraz z lekarzem rozważyć dalszą diagnostykę, np. tarczycy, glikemii i zaburzeń snu, zależnie od objawów
Obawiam się, czy mania czystości, to nie jest już jakieś zaburzenie - Czy powinnam udać się z córką do psychologa?
Moje pytanie dotyczy nastoletniej córki. Od kilku lat obserwujemy u niej postępująca „manię czystości". Córka uważa, że wszystko, co ma kontakt z innymi ludźmi, jest brudne i w domu może znaleźć się tylko w wyznaczonych miejscach, żeby nie „zakazić" czystych...
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana konsultacja psychologiczna. Podczas konsultacji, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Proszę zgłosić się z córką na konsultację psychologiczną; w razie wskazań zostanie objętą opieką psychologiczną, zostanie ustalony dalszy zakres postępowania.
Zwiększona potrzeba porządku i czystości u dziecka nie zawsze musi oznaczać zaburzenie, ale warto przyjrzeć się, jak bardzo wpływa to na codzienne funkcjonowanie córki. Jeśli dbałość o czystość powoduje u niej napięcie, lęk, trudności w zabawie czy relacjach z rówieśnikami, wówczas rozmowa z psychologiem dziecięcym może być bardzo pomocna.

Specjalista pomoże zrozumieć, czy jest to etap rozwojowy, przejaw perfekcjonizmu, czy może reakcja na stres lub potrzebę kontroli nad otoczeniem. Wczesna konsultacja pozwala też zapobiec utrwaleniu się niepokojących nawyków.

Nie ma potrzeby obawiać się takiej wizyty — to przede wszystkim okazja do uzyskania wsparcia i lepszego zrozumienia emocji dziecka.
Zalecana konsultacja psychologiczna. Objawy opisane przez państwa mogą wskazywać na nasilony lęk przed zabrudzeniami, dlatego warto rozważyć diagnostykę pod kątem zaburzeń lękowych lub obsesyjno-kompulsywnych , a także opieka psychologa z doświadczeniem.
Barbara Matuszkowiak
lekarz rodzinny, pediatra, internista
Umów wizytę
To, co Pani opisuje, przypomina obraz zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych — choć oczywiście diagnozę może postawić tylko specjalista. W celu ustalenia diagnozy warto udać się do psychologa/psychoterapeuty dzieci i młodzieży lub psychiatry dziecięcego. Pozdrawiam
Bożena Gniewek
psycholog
Umów wizytę
Szanowna Pani
To co Pani opisuje może być dla rodzica bardzo obciążające, zwłaszcza gdy widzi Pani, że córka coraz bardziej zawęża swoje funkcjonowanie i reaguje napięciem oraz złością. Widać, że nie chodzi tu tylko o „lubienie porządku”, ale o silną potrzebę kontroli i redukcji napięcia.
Klinicznie taki obraz najczęściej mieści się w spektrum zaburzeń obsesyjno kompulsyjnych, szczególnie z komponentą kontaminacyjną, choć specyficzne rozróżnienie „brudu ludzkiego” od naturalnego jest bardzo istotne diagnostycznie. To, że mycie rąk daje jej wyraźną ulgę i przyjemność, wskazuje na mechanizm regulowania lęku poprzez rytuał. Jednocześnie nadwrażliwość na kontakt, napięcie w przestrzeni publicznej i sztywne zasady mogą wymagać diagnozy różnicowej w kierunku ASD oraz ADHD, ponieważ u części nastolatek neuroróżnorodnych potrzeba kontroli czystości jest sposobem radzenia sobie z przeciążeniem sensorycznym i społecznym.
Kluczowa jest konsultacja psychiatry dziecięcego oraz pełna diagnoza psychologiczna. Najlepiej udokumentowaną metodą leczenia jest terapia poznawczo behawioralna z elementami ekspozycji i pracy nad redukcją kompulsji. W przypadku współwystępowania ADHD skuteczna bywa także specjalistyczna terapia ADHD oraz podejście integracyjne krótkoterminowe ukierunkowane na regulację napięcia.
Im wcześniej zostanie wdrożona pomoc, tym większa szansa na zatrzymanie nasilania się objawów.
Ta odpowiedź nie stanowi porady specjalistycznej ani medycznej i stanowi jedynie przegląd dostępnej wiedzy. Zapraszam na konsultację stacjonarną lub konsultację online w celu przeprowadzenia pogłębionej diagnozy różnicowej i ustalenia planu terapeutycznego dla córki.
Jacek Małecki
Umów wizytę
Dzień dobry, opisywana przez Panią sytuacja nie musi świadczyć o poważnym problemie czy trudności dziecka, może stanowić przejściowy etap w rozwoju. Warto jednak przyjżeć się temu elementowi funkcjonowania córki wraz z odpowiednim specjalistą - zwłaszcza, jeśli dostrzega Pani, że może on utrudniać córce funkcjonowanie, przeszkadzać w nawiązywaniu relacji lub jeśli córka równocześnie przeżywa często smutek, stres, napięcie. Najlepiej rozpocząć od wizyty u lekarza psychiatry dzieci i młodzieży - to specjalista, który może ocenić, z czego wynika problem, zaproponować kroki, które mogłyby pomóc córce (skierować na odpowiednią terapię, na odpowiednie zajęcia wspomagające, w uzasadnionych przypadkach - zalecić okresowe przyjmowanie leku). Taki krok może nie tylko przynieść córce ulgę, ale również pozwolić zarówno córce jak i Państwu na lepsze zrozumienie jej potrzeb, a przez to pozolić też na podejmowanie trafnych decyzji w przyszłości. Trudności związane z funkcjonowaniem psychicznym pełnią zazwyczaj rolę sygnałów od naszego organizmu o tym, że jakaś potrzeba może być nie w pełni zaspokojona - dzięki odkryciu wraz ze specjalistą, czego taka potrzeba dotyczy możemy podjąć odpowiednie działania, by móc czerpać więcej satysfakcji z życia. Pozdrawiam i życzę powodzenia.
Izabela Stanowska
psychoterapeuta poznawczo-behawioralny (CBT)
Umów wizytę
To, co Pani opisuje, pokazuje, że córka odczuwa silny dyskomfort w sytuacjach, które wiążą się z kontaktem z przedmiotami używanymi przez innych ludzi, a zachowania związane z utrzymywaniem czystości pomagają jej na chwilę odzyskać spokój. Zwraca uwagę, że trudności zaczynają wpływać na jej codzienne funkcjonowanie i prowadzą do rezygnacji z aktywności, które wcześniej sprawiały jej przyjemność. Warto podejść do tego z ciekawością i zrozumieniem, bez oceniania czy przekonywania jej, że „przesadza”. Jednocześnie dobrze jest unikać podporządkowywania całego życia rodzinnego tym zasadom, ponieważ może to utrwalać trudności. Pomocna może być konsultacja z psychoterapeutą pracującym z młodzieżą, który pomoże zrozumieć mechanizm tych zachowań i zaproponuje odpowiednie sposoby pracy. W terapii można uczyć się stopniowego zmniejszania napięcia oraz większej elastyczności w radzeniu sobie z dyskomfortem. Im wcześniej córka otrzyma wsparcie, tym łatwiej będzie jej odzyskać swobodę i komfort w codziennym życiu. Powodzenia!
Czy wizyta u psychologa pomogłaby mi rozwiązać moje problemy?
Przez całe życie umiałem w sposób nieprzerwany zagospodarować sobie czas, ale teraz totalnie jest we mnie pustka, przy czym taka zupełna stagnacja jest dla mnie bardzo ciężka i nie wyobrażam sobie ją praktykować, czy ja naprawdę żyłem w "innej rzeczywistości" i powinienem brać...
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana konsultacja z lekarzem psychiatrą. Podczas konsultacji, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Wskazana zarówno konsultacja i opieka psychologiczna jak i konsultacja z lekarzem psychiatrą, aby ocenić wskazania do zastosowania farmakoterapii.
To, co Pan opisuje – poczucie pustki, stagnacji i trudność w odnalezieniu się w obecnej sytuacji – jest całkowicie naturalne i ludzkie, zwłaszcza gdy życie ulega zmianie lub pojawiają się nowe wyzwania. W nurcie Terapii Akceptacji i Zaangażowania (ACT) podkreślamy, że takie doświadczenia nie świadczą o „życiu w innej rzeczywistości”, lecz są częścią ludzkiego doświadczenia, które może się zmieniać na przestrzeni lat.

Warto przyjrzeć się swoim wartościom i temu, co jest dla Pana ważne – nawet jeśli teraz trudno to dostrzec. Czasem stagnacja i poczucie pustki są sygnałem, że potrzebujemy na nowo zdefiniować, co nadaje sens naszemu życiu. Bardzo pomocne bywa łagodne podejście do siebie, akceptacja obecnych emocji i stopniowe angażowanie się w drobne, wartościowe działania, nawet jeśli na początku wydają się one mało znaczące.

Jeśli zastanawia się Pan nad farmakoterapią, warto pamiętać, że decyzja o lekach powinna być poprzedzona konsultacją z lekarzem psychiatrą, który oceni Pana sytuację indywidualnie. Często jednak już sama rozmowa z psychologiem lub psychoterapeutą może przynieść ulgę i pomóc zrozumieć, co się dzieje. To, że nie ma Pan z kim o tym porozmawiać, może potęgować poczucie osamotnienia – zachęcam do rozważenia kontaktu ze specjalistą, który wesprze Pana w tym procesie.

To bardzo trudna sytuacja i może się wydawać, że nie ma z niej wyjścia – jednak naprawdę można ją przepracować.

Serdeczności i powodzenia

Monika Figat, Psycholog [Warszawa i on-line] | monikafigat.pl
Wizyta u psychologa mogłaby być bardzo pomocna w tej sytuacji. Psycholog pomoże lepiej zrozumieć, co stoi za tym poczuciem stagnacji — czy to efekt długotrwałego stresu, przemęczenia, zmian życiowych, czy może objaw obniżonego nastroju lub depresji. W bezpiecznej rozmowie można stopniowo uporządkować swoje myśli, emocje i znaleźć nowe sposoby radzenia sobie.

Nie musi Pan/Pani od razu sięgać po leki — decyzję o ewentualnej farmakoterapii podejmuje lekarz psychiatra po dokładnej ocenie stanu psychicznego. Warto jednak zacząć od rozmowy z psychologiem, który pomoże zrozumieć, czy potrzebne jest dalsze wsparcie medyczne.

To, że szuka Pan/Pani pomocy i zadaje takie pytania, świadczy o świadomości i gotowości do pracy nad sobą — to bardzo dobry znak. Proszę pamiętać, że nie jest Pan/Pani sam(a) i że takie poczucie pustki może być początkiem procesu zmiany, jeśli da się sobie szansę na rozmowę i wsparcie specjalisty.
Anna Gaworska
psycholog, coach
Umów wizytę
Warto poszukać związku z jakimś wydarzeniem przed pojawieniem się poczucia pustki i stagnacją, którą Pan opisuje. Czy stało się w Pana życiu coś, co było emocjonalnie trudne? Poczucie zatrzymania, stagnacji zaprasza też do pogłębienia refleksji nad sobą, swoim życiem, może jest o potrzebie zmiany. Warto się przyjrzeć temu z kilku perspektyw: od kiedy obserwuję tak wyraźną zmianę i co się wtedy działo w moim życiu, co czuję kiedy doświadczam pustki. Odpowiedzi na pytania warto poszukać podczas spotkania z psychologiem.
Bożena Gniewek
psycholog
Umów wizytę
Szanowny Panie
To co Pan opisuje brzmi jak bardzo trudne doświadczenie wewnętrznej pustki i utraty dawnej energii do działania. Jeśli wcześniej potrafił Pan naturalnie organizować sobie czas, a teraz pojawia się stagnacja, poczucie „innej rzeczywistości” i osamotnienie, to jest to sygnał, że organizm i psychika są przeciążone.
Klinicznie takie objawy mogą wskazywać na epizod depresyjny, zaburzenia adaptacyjne lub stan wypalenia. Czasem pojawia się także element derealizacji przy przewlekłym stresie. Leki psychotropowe bywają pomocne, ale decyzja o ich włączeniu powinna wynikać z pełnej diagnozy psychiatrycznej, a nie z samego dyskomfortu stagnacji.
Warto przeprowadzić diagnozę różnicową w kierunku ADHD oraz ASD. U części dorosłych wcześniej funkcjonujących w trybie wysokiej aktywności dochodzi do załamania strategii kompensacyjnych i pojawia się nagłe poczucie pustki oraz utraty struktury. W takich sytuacjach skuteczna bywa specjalistyczna terapia ADHD, terapia poznawczo behawioralna oraz integracyjna krótkoterminowa ukierunkowana na odbudowę regulacji i sensu działania.
Najważniejsze jest to, że nie musi Pan zostawać z tym sam.
Ta odpowiedź nie stanowi porady specjalistycznej ani medycznej i stanowi jedynie przegląd dostępnej wiedzy. Zapraszam na konsultację stacjonarną lub konsultację online w celu pogłębionej diagnozy i dobrania adekwatnego planu wsparcia.
Czy można wyleczyć uporczywe myśli i lęki o przyszłość?
Jestem młodą osobą w okolicy dwudziestki; mam studia, pracę i ogólnie jakoś sobie radzę w życiu. Aczkolwiek jest jedna rzecz, która dolega mi przez dłuższy czas, mianowicie - okropny lęk w kwestii kariery i zawodu. Panicznie się boję, że nie znajdę dobrej pracy i praktyk. Ciągle się...
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Wskazana jest opieka psychologa, a także konsultacja i opieka psychiatry - lekarz w razie istnienia wskazań - wdroży odpowiednie postępowanie farmakologiczne.
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana stacjonarna wizyta psychiatryczna. Podczas konsultacji, po przeprowadzonym badaniu, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.
Dzień dobry,
jako psycholog chcę przede wszystkim powiedzieć: to, co Pani/Pan przeżywa, ma sens. Silne emocje, natrętne myśli, lęki o przyszłość – szczególnie u młodych, ambitnych osób – często pojawiają się wtedy, gdy pojawia się presja, odpowiedzialność i lęk przed zawiedzeniem innych.

Ale jest dobra wiadomość: nasz mózg jest plastyczny. Oznacza to, że nawet jeśli przez dłuższy czas funkcjonowaliśmy w stanie napięcia, stresu i negatywnych schematów myślowych – to wszystko można zmieniać.

📌 Neurobiologia pokazuje, że regularne nazywanie i przeżywanie emocji w bezpiecznym kontekście (np. w relacji terapeutycznej) zmniejsza ich intensywność – aktywizując inne obszary mózgu niż te odpowiedzialne za lęk.

📌 Rozmowa z psychologiem nie jest tylko „gadaniem” – to realny proces zmiany. W relacji terapeutycznej uczymy się inaczej myśleć, reagować, interpretować rzeczywistość. To jak powolne przestawianie torów, po których codziennie porusza się nasza uwaga i myślenie.

📌 Nawet jeśli dziś dominuje lęk, niepewność, poczucie winy wobec bliskich – to nie są stany trwałe. To są doświadczenia, które można rozumieć, oswajać i stopniowo uwalniać.

To, że Pani/Pan szuka pomocy – to nie oznaka słabości, tylko odwagi. Proszę sięgnąć po wsparcie psychologa lub psychoterapeuty – to może być pierwszy krok do prawdziwej ulgi i zmiany.

Z życzliwością,
Żaneta Laps
psycholog, coach
Rozumiem, że to, co opisujesz, jest dla Ciebie bardzo obciążające i może powodować poczucie presji oraz ciągłego napięcia. Twoje zaangażowanie w naukę i rozwój jest ogromne, ale nie musisz radzić sobie z tym lękiem samodzielnie. Rozmowa z psychologiem mogłaby pomóc Ci uporządkować myśli, zmniejszyć presję i znaleźć zdrowsze sposoby radzenia sobie z obawami o przyszłość. Wsparcie specjalisty to nie oznaka słabości, lecz krok w stronę większego spokoju i lepszego samopoczucia.

Grupa [email protected]
To, co Pani przeżywa – silny lęk o przyszłość zawodową, poczucie presji i odpowiedzialności wobec rodziców – jest całkowicie naturalne i bardzo ludzkie, zwłaszcza na początku dorosłego życia. W nurcie Terapii Akceptacji i Zaangażowania (ACT) podkreślamy, że lęk o przyszłość, niepewność i obawy o spełnienie oczekiwań są częścią doświadczenia wielu młodych osób.

Warto zauważyć, że Pani już bardzo dużo robi – rozwija się, uczy, podejmuje różne aktywności. Często jednak, mimo wysiłków, nasz umysł podsuwa nam myśli o porażce czy rozczarowaniu innych. W ACT zachęcamy, by nie walczyć z tymi myślami na siłę, ale przyjąć je jako naturalny element naszej psychiki. Można spróbować spojrzeć na nie z dystansem, zauważając, że są to tylko myśli, a nie fakty.

Zachęcam także do łagodności wobec siebie i zadania sobie pytania: co jest dla mnie naprawdę ważne w życiu i pracy? Jakie wartości chciałabym realizować, niezależnie od tego, co podpowiada lęk? Czasem pomocne bywa skupienie się na drobnych krokach zgodnych z własnymi wartościami, zamiast dążenia do perfekcji czy spełniania wszystkich oczekiwań.

Jeśli lęk i trudności ze snem utrzymują się, warto rozważyć rozmowę z psychologiem, który pomoże Pani przyjrzeć się tym emocjom i znaleźć sposoby na ich łagodzenie. To sytuacja trudna, ale naprawdę można ją przepracować i odnaleźć więcej spokoju.

Serdeczności i powodzenia

Monika Figat, Psycholog [Warszawa i on-line] | monikafigat.pl
Anna Gaworska
psycholog, coach
Umów wizytę
Nasze myśli są zmienne i można wpłynąć na sposób w jaki postrzegamy siebie i rzeczywistość. To ważne bo daje poczucie wpływu na siebie. Myśli i przekonania mogą mieć funkcję wspierającą oraz niewspierającą i warto pracować nad ich przekształcaniem, tak by służyły naszemu dobrostanowi. Z tego co Pani pisze, jest Pani zaangażowaną i aktywną osobą, osiągającą sukcesy. Proszę zauważyć, że pomimo niewspierających myśli działa Pani z zaangażowaniem :) To co Panią dodatkowo martwi, to że nie chce Pani zawieść rodziców i przez to tworzy sobie Pani presję by każda Pani decyzja była dobra. Zachęcam do wizyty u psychologa, który pomoże Pani spojrzeć szerzej na myśli, przekonania i lęki.
Bożena Gniewek
psycholog
Umów wizytę
Szanowna Pani
To co Pani opisuje to nie brak ambicji, lecz nadmiar odpowiedzialności i lęku. Wiele młodych osób wysoko funkcjonujących doświadcza silnego napięcia związanego z przyszłością, zwłaszcza gdy towarzyszy im przekonanie, że „nie mogą zawieść” rodziców. Bezsenność, natłok myśli i sięganie po środki uspokajające to sygnał, że układ nerwowy jest w stanie przewlekłego pobudzenia.
Uporczywe myśli o przyszłości są zwykle objawem zaburzeń lękowych uogólnionych lub perfekcjonizmu lękowego. Mechanizm polega na próbie uzyskania kontroli poprzez ciągłe analizowanie i nadmierne przygotowywanie się. Niestety im więcej kontroli, tym większe napięcie.
Warto przeprowadzić diagnozę różnicową w kierunku ADHD oraz ASD, ponieważ u osób neuroróżnorodnych często obserwujemy skrajne obawy dotyczące kariery, trudność w tolerowaniu niepewności oraz nadmierne obciążenie poznawcze przed snem.
Najlepiej udokumentowaną formą pomocy jest terapia poznawczo behawioralna ukierunkowana na pracę z lękiem i bezsennością. Skuteczne bywa także podejście integracyjne krótkoterminowe pomagające oddzielić własne cele od wewnętrznego przymusu spełniania oczekiwań. W niektórych przypadkach psychiatra może rozważyć farmakoterapię, ale kluczowa jest diagnoza.
To, że Pani się boi, nie oznacza, że jest Pani porażką. To oznacza, że bardzo Pani zależy.
Ta odpowiedź nie stanowi porady specjalistycznej ani medycznej i stanowi jedynie przegląd dostępnej wiedzy. Zapraszam na konsultację stacjonarną lub konsultację online w celu pogłębionej diagnozy i opracowania planu pracy nad lękiem.
Czy opisany przeze mnie stan, może być depresją?
Mam duże wahania nastroju, jest okres, że czuje się szczęśliwa, a za chwile nadejdzie taki dzień, że czuje się, że jestem do niczego, całymi dniami płacze bez konkretnego powodu, czuje się nikomu nie potrzebna, samotna, mam mega spadek energii - ciężko mi się zabrać do czegokolwiek, mam...
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Zalecana konsultacja psychiatryczna w celu wdrożenia odpowiednich zaleceń (również farmakologicznych), a także opieka psychologa.
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana konsultacja psychiatryczna. Podczas konsultacji, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.
Klara Mikołajczyk
psycholog, psychoterapeuta poznawczo-behawioralny (CBT)
Umów wizytę
Objawy, które Pani opisuje mogą być sygnałem przeciążenia psychicznego lub obniżonego nastroju. Warto porozmawiać o tym z psychiatrą lub psychoterapeutą, którzy pomogą ocenić sytuację i dobrać odpowiednie wsparcie.
Dzień dobry,
opisuje Pani wiele trudnych doświadczeń emocjonalnych, które mogą świadczyć o depresji, ale także o innych zaburzeniach nastroju. Wahania nastroju, poczucie bezradności, samotności, spadek energii i trudności w relacjach to sygnały, których nie warto bagatelizować.

Zachęcam do umówienia się na konsultację psychologiczną – rozmowa z psychologiem pomoże Pani lepiej zrozumieć swoje emocje i sytuację, a także dobrać odpowiednią formę pomocy. Jeśli będzie taka potrzeba, psycholog może zaproponować konsultację psychiatryczną. Już samo nazwanie i wypowiedzenie tego, co Pani czuje, często przynosi ulgę i zmniejsza napięcie emocjonalne.
Pozdrawiam serdecznie
Żaneta Laps Psycholog & Coach
Monika Sierakowska
homeopata
Umów wizytę
W przypadku dolegliwości emocjonalnych a także depresji skuteczna może być terapia homeopatyczna. Ma ona na cele pobudzenie naturalnych mechanizmów organizmu do samoleczenia poprzez zastosowanie indywidualnie dobranego leku homeopatycznego. Na wizytę do homeopaty można umówić się w miejscu zamieszkania lub skorzystać z wizyty on-line.
To, co opisujesz, może wskazywać na depresję lub inne zaburzenie nastroju, szczególnie że objawy utrzymują się od dłuższego czasu i wpływają na Twoje życie, relacje oraz codzienne funkcjonowanie. Warto jak najszybciej skonsultować się z psychologiem lub psychiatrą, aby uzyskać profesjonalną diagnozę i wsparcie. Rozmowa ze specjalistą pomoże Ci zrozumieć źródło tych trudnych emocji i znaleźć sposoby na poprawę samopoczucia. Nie musisz przez to przechodzić sam / sama — szukanie pomocy jest oznaką siły, a nie słabości.

[email protected]
To, co Pani opisuje – wahania nastroju, poczucie osamotnienia, spadek energii, trudności w relacjach i wybuchy złości – jest całkowicie naturalne i ludzkie, zwłaszcza biorąc pod uwagę trudne doświadczenia z dzieciństwa oraz obecne wyzwania związane z byciem mamą dwójki dzieci. W nurcie Terapii Akceptacji i Zaangażowania (ACT) podkreślamy, że emocje, nawet te trudne i przytłaczające, są częścią naszego życia i nie świadczą o naszej wartości czy „byciu do niczego”.

Warto przyjrzeć się swoim emocjom z łagodnością i akceptacją, zamiast je oceniać czy tłumić. Często to, co przeżywamy, jest naturalną reakcją na obciążenia z przeszłości i aktualne wyzwania. W ACT zachęcamy do zauważania swoich uczuć, nazywania ich i pozwalania sobie na ich przeżywanie – nawet jeśli są bolesne. Jednocześnie warto próbować, choćby bardzo małymi krokami, angażować się w działania, które są zgodne z Pani wartościami, nawet jeśli na początku wydają się trudne lub nie dają natychmiastowej ulgi.

Trudności w relacjach, spadek libido czy wybuchy złości mogą być sygnałem, że potrzebuje Pani więcej wsparcia i troski o siebie. Jeśli czuje Pani, że sytuacja się nasila, warto rozważyć rozmowę z psychologiem lub terapeutą, który pomoże przepracować te doświadczenia i znaleźć strategie radzenia sobie na co dzień.

To bardzo trudna sytuacja i może się wydawać, że nie ma z niej wyjścia – ale naprawdę można ją przepracować.

Serdeczności i powodzenia

Monika Figat, Psycholog [Warszawa i on-line] | monikafigat.pl
Zalecana konsultacja psychiatryczna lub psychologiczna psychoterapeuty w celu wdrożenia odpowiednich zaleceń (również farmakologicznych), a także opieka psychologa.
Bożena Gniewek
psycholog
Umów wizytę
Szanowna Pani
To co Pani opisuje brzmi jak bardzo duże wewnętrzne cierpienie. Wahania nastroju, napady płaczu bez wyraźnej przyczyny, poczucie bezwartościowości, spadek energii, ścisk w żołądku, wycofanie społeczne oraz obniżone libido przez pół roku mogą odpowiadać obrazowi epizodu depresyjnego. Szczególnie jeśli objawy się nasilają i wpływają na relację z mężem oraz funkcjonowanie jako mamy.
Trudne dzieciństwo i doświadczenie rodzica z uzależnieniem zwiększają ryzyko zaburzeń nastroju w dorosłości. Często dochodzi także do trudności w regulacji emocji, lęku przed odrzuceniem i silnej reaktywności w relacjach. To nie jest Pani słabość – to mechanizmy ukształtowane w warunkach przewlekłego stresu.
Warto skonsultować się z psychiatrą w celu pełnej oceny czy mamy do czynienia z depresją, zaburzeniem lękowo depresyjnym lub inną formą zaburzeń nastroju. Konieczna jest także diagnoza różnicowa w kierunku ADHD oraz ASD, ponieważ u kobiet często nierozpoznanych obserwujemy wahania nastroju, przeciążenie emocjonalne i trudności w relacjach.
Najlepiej udokumentowaną formą pomocy jest terapia poznawczo behawioralna, a w kontekście doświadczeń z dzieciństwa także integracyjna krótkoterminowa ukierunkowana na regulację emocji i pracę z poczuciem własnej wartości. W niektórych przypadkach pomocna bywa farmakoterapia.
Jeżeli pojawią się myśli rezygnacyjne lub poczucie braku sensu życia, wymaga to pilnej konsultacji psychiatrycznej.
Ta odpowiedź nie stanowi porady specjalistycznej ani medycznej i stanowi jedynie przegląd dostępnej wiedzy. Zapraszam na konsultację stacjonarną lub konsultację online w celu pogłębionej diagnozy i ustalenia planu leczenia.
Barbara Matuszkowiak
lekarz rodzinny, pediatra, internista
Umów wizytę
Tak, opisane objawy mogą odpowiadać depresji lub innemu zaburzeniu emocjonalnemu i, ponieważ nasilają się oraz wpływają na relacje i codzienne funkcjonowanie, warto możliwie szybko umówić konsultację z psychiatrą lub psychologiem, a w razie myśli o samookaleczeniu lub odebraniu sobie życia natychmiast szukać pilnej pomocy.
Pokaż więcej pytań więcej
CHCESZ ZADAĆ PYTANIE?
Musisz napisać jeszcze: 50 znaków.
Dziękujemy
Twoje pytanie zostało wysłane. Nasi specjaliści udzielają odpowiedzi zwykle do kilkunastu godzin od zadanego pytania. Wszystkie odpowiedzi zostaną wysłane na adres e‑mail, który podałeś w formularzu.
lub Umów się na konsultację

Serwis HaloDoctor ma charakter wyłącznie informacyjny i edukacyjny i w żadnym wypadku nie zastępuje konsultacji medycznej. W celu dokładnej diagnozy zalecany jest kontakt z lekarzem. Jeśli jesteś chory, potrzebujesz konsultacji lekarskiej, e‑Recepty lub zwolnienia lekarskiego umów wizytę teraz. Nasi lekarze są do Twojej dyspozycji 24 godziny na dobę!

Pokaż wszystkie artykuły arrow
HaloDoctor
BioStat Sp. z o.o.
ul. Kowalczyka 17, 44-206
Rybnik
HaloDoctor nie jest placówką medyczną i nie świadczy usług medycznych. Nasza platforma telemedyczna służy do łączenia lekarzy z pacjentami i umożliwiania im świadczenia usług medycznych.
© BioStat® 2026 · Wszelkie prawa zastrzeżone | Dane osobowe | Regulamin
Umów wizytę
Otyłość Otyłość znajdź lekarza Znajdź lekarza L4 L4 umów wizytę Umów wizytę