Dziecko boi się przemocy. Psycholog: nie obiecujmy, że nic złego się nie wydarzy

Nie bagatelizujmy dziecięcego strachu

Dzieci mogą dowiadywać się o przemocy z różnych źródeł – mediów, internetu czy rozmów z rówieśnikami. Nawet jeśli same nie doświadczyły niebezpiecznej sytuacji, usłyszane informacje mogą wywołać w nich lęk i pytania o własne bezpieczeństwo.

W rozmowie z dzieckiem warto zacząć od sprawdzenia, co już wie i co najbardziej je niepokoi. Nie musimy przekazywać wszystkich szczegółów ani odpowiadać na każde pytanie od razu. Ważne, aby nie bagatelizować obaw, mówiąc: „Nie przesadzaj” czy „Nie masz się czego bać”.

Lepiej powiedzieć: „Rozumiem, że możesz się bać. Jestem tutaj i możemy o tym porozmawiać”.

Nie chodzi o to, by natychmiast rozwiać wszystkie wątpliwości dziecka. Ważniejsze jest pokazanie mu, że może mówić o swoich emocjach bez obawy, że zostanie zlekceważone.

Dodatkowe 60 dni zasiłku na chore dziecko. Rząd planuje zmiany od 2027 roku

Dziecko nie ma przyjaciół. Kiedy to powód do niepokoju? Psycholog wyjaśnia

Dlaczego inne dzieci mówią szybciej? Prawda o rozwoju mowy dziecka

Czego boi się twoje dziecko we współczesnym świecie i jak sobie z tym radzić?

Dziecko i ekran – jak ustawić zdrowe granice bez wojny w domu?

Dzieci masowo trafiają do szpitala po wypadkach na hulajnogach elektrycznych. Lekarze apelują do rodziców

Ograniczmy kontakt z drastycznymi treściami i uważnie obserwujmy dziecko

Szczególnie ważne jest ograniczenie dzieciom dostępu do drastycznych materiałów, zwłaszcza nagrań przedstawiających przemoc. Wielokrotne oglądanie takich treści może nasilać lęk i utrwalać poczucie zagrożenia. Jeśli dziecko już zobaczyło niepokojące nagranie, nie zawstydzajmy go. Sprawdźmy, co zapamiętało i jak się z tym czuje.

Pamiętajmy również, że dziecko nie zawsze potrafi powiedzieć wprost, że się boi. Niepokój może objawiać się bólami brzucha i głowy, trudnościami ze snem, drażliwością, płaczliwością czy niechęcią do wychodzenia do szkoły.

Jeśli dziecko mówi, że boi się iść na lekcje, potraktujmy jego obawy poważnie i zapytajmy, czego konkretnie się boi. Trzeba odróżnić lęk wywołany doniesieniami medialnymi od sygnału o rzeczywistym zagrożeniu, np. groźbach lub przemocy rówieśniczej. W takiej sytuacji konieczna jest reakcja dorosłych i kontakt ze szkołą.

Dowiedz się więcej

o zdrowiu psychicznym i pomocy psychologicznej

Sprawdź

Nie obiecujmy, że nic złego się nie wydarzy

Jednym z trudniejszych pytań, jakie może zadać dziecko, jest: „Czy coś takiego może wydarzyć się w mojej szkole?”. Chcąc je uspokoić, możemy mieć pokusę, by zapewnić, że nic złego nigdy się nie stanie. Nie warto jednak składać obietnic, których nie jesteśmy w stanie zagwarantować.

Możemy powiedzieć: „Nie możemy przewidzieć wszystkiego, ale dorośli dbają o bezpieczeństwo uczniów. Jeśli coś cię zaniepokoi, możesz zwrócić się do nauczyciela lub innej zaufanej osoby”.

Taka odpowiedź jest szczera, a jednocześnie wskazuje dziecku, gdzie może szukać pomocy.

Jeśli zauważymy, że lęk narasta, utrudnia chodzenie do szkoły, zaburza sen lub prowadzi do wycofania z relacji, warto skorzystać z konsultacji psychologicznej. Ważną rolę odgrywa również szkoła, która powinna zapewnić uczniom spokojne, dostosowane do wieku informacje, możliwość zadawania pytań i kontakt z zaufanym dorosłym. Nie należy zmuszać dzieci do opowiadania o emocjach na forum klasy ani powielać drastycznych szczegółów zdarzenia.

Dziecko nie musi mierzyć się ze strachem samotnie

To, co jest istotne, to fakt, że jako dorośli nie możemy zagwarantować dziecku, że nigdy nie spotka go nic trudnego. Możemy jednak pokazać mu, że nie musi mierzyć się ze strachem samotnie. Czasami najważniejszy komunikat brzmi: „Widzę, że się boisz. Chcę cię wysłuchać i razem zastanowimy się, co możemy zrobić”.

Warto pamiętać, że każde dziecko reaguje na trudne wydarzenia inaczej. Niektóre potrzebują rozmowy i wielu wyjaśnień, inne przede wszystkim bliskości i czasu. Rolą dorosłego nie jest usunięcie wszystkich obaw, lecz stworzenie przestrzeni, w której dziecko może je bezpiecznie wyrazić.

Spokojna obecność, uważne słuchanie i adekwatne reagowanie pomagają odbudowywać poczucie bezpieczeństwa. Dziecko powinno wiedzieć, że jego emocje są ważne, a w sytuacji zagrożenia lub niepokoju może liczyć na pomoc dorosłych.