Co mogę zrobić w takiej sytuacji, skoro mąż odmawia wizyty u specjalisty? Stał się obojętny na wszystko. Na mnie.

Zalecana stacjonarna wizyta u lekarza POZ. Podczas konsultacji, po przeprowadzonym badaniu, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.

Proszę spróbować umówić wizytę u lekarza rodzinnego, jest szansa, że do lekarza, którego mąż zna, zdecyduje się na wizytę kontrolną, a lekarz podczas wizyty postara się z mężem porozmawiać o zaistniałej sytuacji.

Opisane objawy mogą wskazywać na depresję. Warto skonsultować się samodzielnie z psychologiem lub psychiatrą, by uzyskać wsparcie i omówić możliwe sposoby pomocy bliskiej osobie, która odmawia leczenia.

Zamiast ogólnego „idź do specjalisty”, prosze zaproponować: „Umówię wizytę, pójdę z Tobą, jeśli chcesz — tylko sprawdźmy.”„Możemy zacząć od lekarza rodzinnego/kardiologa — to bezpieczny pierwszy krok.” Czasem mężczyźni łatwiej przyjmują wizytę „somatyczną”, a lekarz tam może delikatnie otworzyć temat psychiki.
Prosze postawić łagodne, ale jasne granice. Możesz powiedzieć:„Chcę być przy Tobie, ale nie dam rady udawać, że wszystko jest w porządku. Potrzebuję, żebyś podjął choć jeden krok — wizytę u lekarza albo psychologa.”
Proszę zadbać o siebie (to nie egoizm) - wsparcie dla Pani : lekarza rodzinnego, psychologa, grupy wsparcia, rozmowy z kimś zaufanym. To pomoże nie wchodzić w rolę „ratownika” i podejmować decyzje z troski, a nie ze strachu.
Jeśli zauważysz: wypowiedzi typu „nie ma sensu”, „lepiej by było, gdyby mnie nie było”,znaczące zwiększenie picia, groźby lub przemoc, objawy bardzo wysokiego cukru (senność, wymioty, nadmierne pragnienie) lub ból w klatce piersiowej —to jest stan pilny. Wtedy nie czekac na jego zgodę: trzeba wezwac pogotowie (112/999) lub pojechac na SOR. Czasem pomaga też rozmowa z kimś, kogo mąż szanuje (brat, szwagier, przyjaciel, ksiądz). Jesli mąż nie jest osobą ubezwłasnowolnioną , to ma prawo podejmować decyzje, nawet jeśli z medycznego punktu nie są racjonalne. W razie wątpliwości co do zdolności męża do podejmowania decyzji, ocenę poczytalności przeprowadza ratownik pogotowia, lekarz rodzinny, psychiatra. Leczenie 'przymusowe' obejmuje tylko osoby poważnie zaburzone psychiczne i decyduje o tym lekarz psychiatra. W razie pytań zapraszam

Opisany przez Panią stan męża może wskazywać na silne przeciążenie psychiczne, obniżony nastrój lub depresję, zwłaszcza w kontekście licznych strat, chorób i długotrwałego stresu. Jednocześnie warto podkreślić, że nie ma Pani wpływu na to, czy on zdecyduje się na pomoc, natomiast ma Pani wpływ na to, jak zadba Pani o siebie.
W takiej sytuacji pomocne bywa:
jasne i spokojne komunikowanie swoich uczuć oraz granic (np. „jest mi bardzo trudno żyć w takiej relacji”),
rozważenie własnej konsultacji z psychologiem, aby otrzymać wsparcie i wzmocnić się emocjonalnie,
szukanie oparcia w bliskich osobach, zamiast pozostawania z tym w samotności,
obserwowanie, czy jego zachowania nie zagrażają bezpośrednio zdrowiu lub życiu (wtedy konieczna jest pilna interwencja medyczna).
Często pierwszym krokiem jest zadbanie o siebie i swoją stabilność, nawet jeśli druga strona na razie nie chce podjąć leczenia.
Odpowiedź ma charakter edukacyjny, przedstawia ogólne podejście stosowane w przypadkach podobnych do opisanego i nie zastępuje ani nie stanowi indywidualnej konsultacji lekarskiej.

Szanowna Pani,
Opisana przez Panią sytuacja wydaje się być bardzo trudna dla Pani i angażująca dużo siły i energii w chęć pomocy mężowi, a co za tym idzie - ulżeniu sobie. Ale w opisanej sytuacji wydaje się, że jedyną osobą, o którą Pani może się zatroszczyć - jest Pani sama. I może w tej sytuacji warto poszukać pomocy dla siebie, aby , jak to Pani określiła nie "utonąć". Zachęcam panią do skorzystania z konsultacji z psychologiem czy psychoterapeutą, aby obejrzeć to, co dla Pani jest trudne w tej sytuacji i zastanowić się wspólnie, co może Pani zrobić, aby łatwiej się Pani żyło i miała z tego życia więcej satysfakcji.

Dzień dobry,
Zazwyczaj tak jest, że osoba, która powinna iść do specjalisty tego nie robi ( tu oczywiści z różnych powodów.).
To co na ten moment Pani może, to sama udać się na sesję terapeutyczną aby omówić sytuację , trudy z jakimi się Pani zmaga i ustalić co dalej.
Warto nie zapominać w ratowaniu innych o uratowaniu również siebie - zwłaszcza, że pisze Pani o poczuciu "tonięcia".