ck
Zgoda
Szczegóły
O plikach cookies
Niniejsza strona korzysta z plików cookie
Wykorzystujemy pliki cookie do spersonalizowania treści i reklam, aby oferować funkcje społecznościowe i analizować ruch w naszej witrynie. Informacje o tym, jak korzystasz z naszej witryny, udostępniamy partnerom społecznościowym, reklamowym i analitycznym. Partnerzy mogą połączyć te informacje z innymi danymi otrzymanymi od Ciebie lub uzyskanymi podczas korzystania z ich usług.
Ciasteczka systemowe
Niezbędne pliki cookie przyczyniają się do użyteczności strony poprzez umożliwianie podstawowych funkcji takich jak nawigacja na stronie i dostęp do bezpiecznych obszarów strony internetowej. Strona internetowa nie może funkcjonować poprawnie bez tych ciasteczek.
Ciasteczka reklamowe
Marketingowe pliki cookie stosowane są w celu śledzenia użytkowników na stronach internetowych. Celem jest wyświetlanie reklam, które są istotne i interesujące dla poszczególnych użytkowników i tym samym bardziej cenne dla wydawców i reklamodawców strony trzeciej.
Ciasteczka statystyczne
Statystyczne pliki cookie pomagają właścicielem stron internetowych zrozumieć, w jaki sposób różni użytkownicy zachowują się na stronie, gromadząc i zgłaszając anonimowe informacje.
Pliki cookie (ciasteczka) to małe pliki tekstowe, które mogą być stosowane przez strony internetowe, aby użytkownicy mogli korzystać ze stron w bardziej sprawny sposób.

Prawo stanowi, że możemy przechowywać pliki cookie na urządzeniu użytkownika, jeśli jest to niezbędne do funkcjonowania niniejszej strony. Do wszystkich innych rodzajów plików cookie potrzebujemy zezwolenia użytkownika.

Niniejsza strona korzysta z różnych rodzajów plików cookie. Niektóre pliki cookie umieszczane są przez usługi stron trzecich, które pojawiają się na naszych stronach.

W dowolnej chwili możesz wycofać swoją zgodę w Deklaracji dot. plików cookie na naszej witrynie.

Dowiedz się więcej na temat tego, kim jesteśmy, jak można się z nami skontaktować i w jaki sposób przetwarzamy dane osobowe w ramach Polityki prywatności.

Prosimy o podanie identyfikatora Pana(Pani) zgody i daty kontaktu z nami w sprawie Pana(Pani) zgody
  1. Artykuły
  2. Te słowa ranią! Przemoc werbalna w rodzinie
  1. Artykuły
  2. Te słowa ranią! Przemoc werbalna w rodzinie

Te słowa ranią! Przemoc werbalna w rodzinie

Te słowa ranią! Przemoc werbalna w rodzinie

Stwierdzenie, że słowa mają moc, z pewnością nie jest truizmem. O ile wykorzystujemy ich siłę w słusznej sprawie, dobrze i z szacunkiem - nie ma problemu. Zdecydowanie gorzej, jeśli czynimy z nich narzędzie krzywdy, szantażu, emocjonalnej presji. To jest przemoc. I niestety, to ten typ przemocy, którego doświadczamy najczęściej ze strony najbliższych, rodziny. O konsekwencje stosowania takiej komunikacji, o jej wpływ na nasze życie pytamy ekspertkę, psycholożkę i psychotraumatolożkę - Katarzynę Podleską.

Te słowa ranią! Przemoc werbalna w rodzinie
Spis treści
arrow Przemoc werbalna. Boli szczególnie ze strony najbliższych arrow Na te słowa uważaj! arrow Raniące słowa niszczą dzieciństwo arrow Jak reagować na przemoc werbalną? arrow Jak dbać o dobrą komunikację w rodzinie?

Przemoc werbalna. Boli szczególnie ze strony najbliższych

 

Napisała do nas Czytelniczka, która szukając pomocy, tak opisała swoją sytuację rodzinną:

 

Na co dzień nie czuję wsparcia najbliższych. Wydaje mi się, że mówimy do siebie w różnych językach, prawie zawsze podniesionym tonem, skrótowo, byle jak. Bardzo często, nawet z błahego powodu, wybuchają kłótnie, podczas których padają słowa, które pozostają we mnie na długo. Niejednokrotnie są to wulgaryzmy, zarzuty, których nie rozumiem. Wykrzyczane i wywrzeszczane w obecności dzieci ranią jeszcze bardziej. Analizuję je, rozmyślam i coraz trudniej znaleźć mi bezpieczne miejsce w moim domu.

 

Sytuacja wydaje się niezwykle trudna dla naszej Czytelniczki. Tak doświadczenie przemocy słownej ze strony najbliższych interpretuje nasz ekspert Katarzyna Podleska.

 

Obelżywe, czy podłe słowa, które możemy usłyszeć pod swoim adresem ranią nas, podobnie jak krzyk, czy pobicie. Prowadzą do zwątpienia w siebie – w nasze poglądy, nasze mocne strony, nasze cnoty, akceptowalność siebie samych. Raniące słowa stanowią wyzwanie dla naszego obrazu samego siebie. Stanowią zagrożenie. Jeśli nasza pewność siebie jest silna, łatwiej nam je zlekceważyć. Ale jeśli nasza pewność siebie jest niska, mogą spowodować trwałe uszkodzenie i spowodować, że zaczniemy się bać. Mogą pogłębić niepokój lub depresję, jeśli już ją mamy i mogą sprawić, że poczujemy się sfrustrowani, odrzuceni, zawstydzeni, zniechęceni lub po prostu nieszczęśliwi. Możemy czuć się niekochani, czy niechciani.

 

I zwraca uwagę na istotny problem: nie zawsze chodzi o same słowa, znaczenie ma również intencja.

 

Ranią nas niekoniecznie same słowa, ale postrzeganie ich intencji. Jeżeli oceniamy coś, co ktoś nam powiedział, jako celowo raniące, taki komentarz ma na nas większy wpływ, niż słowa, które padły nieumyślnie.

 

Komunikacja jest kluczowym elementem każdej szczęśliwej rodziny. Pamiętajmy:

 

Komunikujemy się z członkami rodziny nie tylko słowami, ale także gestami i zachowaniem. Jeśli używamy negatywnych metod komunikowania się lub w ogóle go unikamy, może to pogorszyć sytuację w dorosłym życiu, a nawet wpłynąć na to, kim staną się nasze dzieci jako dorośli. Ta negatywna komunikacja może obejmować krzyki, chowanie urazy, utrzymywanie tajemnic, obwinianie, milczenie, używanie ultimatum lub groźby, piętnowanie kogoś i wyrządzanie krzywdy - wyjaśnia nasza rozmówczyni.

 

I dodaje, że kolosalne znaczenie w komunikacji rodzinnej ma również czas:

 

Jeśli te problemy utrzymują się, nigdy nie będziemy czuć bliskości z rodziną. Sposób, w jaki rodzice rozmawiają ze swoimi dziećmi lub jak rodzeństwo rozmawia ze sobą, może wpłynąć na ich pozytywny rozwój, gdy są dziećmi, nastolatkami lub młodymi dorosłymi. Młodzi ludzie mogą również odczuwać niepokój i depresję, jeśli nadal mają złe uczucia, które nigdy ich nie opuściły.

 

Przemoc i groźba przemocy w domu rodzi strach i może niszczyć środowiska rodzinne oraz prowadzić do rozpadu rodzin.

arrow Czy BMI matki w ciąży wpływa na rozwój dziecka? Potencjalne skutki
arrow Wiek metrykalny a wiek skorygowany: kluczowa różnica przy ocenie rozwoju wcześniaka
arrow Syndrom „grzecznej dziewczynki”: dlaczego córka nigdy nie mówi „nie” i czym to grozi?
arrow Czy moje dziecko rozwija się w dobrym tempie? Prosty sposób na ocenę
arrow Jak wspierać dziecko w adaptacji do nowych sytuacji: szkoła, przeprowadzka, zmiana otoczenia?
arrow Kalkulator wieku skorygowanego wcześniaka. Oceń postępy rozwoju dziecka

Na te słowa uważaj!

 

Kiedy oceniasz, trywializujesz, lekceważysz, grozisz, wyzywasz, bądź złośliwie żartujesz - uważaj bo być może właśnie stałeś się werbalnym agresorem.

 

Komunikacja jest istotną częścią każdej relacji, w tym zarówno werbalnej, jak i niewerbalnej części interakcji. W szczególności ranią nas słowa ostre, osądzające, które łatwo mogą się wymknąć spod kontroli. Słowa, które mogą zranić, skrzywdzić, sprawić, że ktoś poczuje się niepewnie lub wykluczony. Ranią nas groźby, wyzwiska, czy słowa, które sprawiają, że czujemy się gorsi od innych, ośmieszające nas - wyjaśnia Katarzyna Podleska

 

Warto pamiętać, że podobne znaczenie ma cisza: brak odpowiedzi na zadane pytanie, ignorowanie, celowe pomijanie i zapominanie. I znowu podkreślamy - za naszą ekspertką - intencja. Jeśli intencjonalnie krzywdzimy, nawet milczeniem, stosujemy przemoc.

 

Raniące słowa niszczą dzieciństwo

 

Przemoc werbalna nabiera szczególnego znaczenia, jeśli jej ofiarą padają dzieci. To, że nie widać sińców, ran nie znaczy, że skutki jej stosowania należy lekceważyć, że nic nie znaczą, na nic nie wpływają:

 

Musimy pamiętać, że pewne negatywne słowa mogą zranić dziecko i będą miały wpływ na całe jego życie. Dziecko, które całe życie słyszy, że jest kretynem, powoli się nim staje... Innymi słowy, dzieci internalizują te negatywne etykiety i zaczynają postrzegać siebie jako, niewystarczająco dobre. Te słowa są szkodliwe, ponieważ poprzez nie wysyłana jest wiadomość, że jest złym dzieckiem, podczas gdy dziecko powinno wiedzieć, że nie ono, ale to, co zrobiło, jest złe. Bez względu na to, z jakimi wyzwaniami mamy teraz do czynienia, nie jest to wiadomość, którą chcemy wysłać swoim dzieciom - tłumaczy  psycholożka.

 

Zawstydzanie i upokorzenie powoduje u dzieci strach. Ten strach nie mija, gdy dorastają. Staje się barierą dla zdrowego życia emocjonalnego, która jest trudna do wyeliminowania. Przekłada się to w konsekwencji na dorosłe relacje rodzinne, zawodowe, społeczne. Tworzy niebezpieczne schematy i rewiry, w których gubimy się jako dorośli, nosząc w sobie skrzywdzone dziecko:

 

Słowa krytyki często pojawiają się, aby poprawić lub kontrolować zachowanie dziecka, ale badania pokazują, że nigdy tego zachowania nie poprawiają. Zamiast tego surowa dyscyplina słowna, która może obejmować krzyki i groźby oraz używanie słów w celu zniewagi lub poniżenia, powoduje ból emocjonalny i psychiczny - dodaje.

 

Jeśli dzieci doświadczają złości, rodzi się w nich potrzeba przeciwstawienia się rodzicowi, wtedy nieakceptowane przez rodzica zachowania nasilają się i potęgują rodzinny kryzys. Jeśli złość nie znajduje ujścia, bo na przykład rodzic karze dziecko za złoszczenie się, sposobem na rozładowanie emocji stają się zachowania agresywne – w stosunku do innych lub samego siebie.

 

Długotrwałe stosowanie przemocy emocjonalnej znacząco wpływa na rozwój dziecka i niesie za sobą poważne skutki, takie jak: zaburzenia w relacjach z rówieśnikami, pogorszenie wyników w nauce, zaburzenia depresyjne, zaburzenia zachowania, nadpobudliwość psychoruchowa, zespół stresu pourazowego, emocjonalne odcięcie w kontaktach z rodzicami i kolegami - przestrzega Katarzyna Podleska.

 

W komunikacji unikajmy zatem sformułowań: robisz to źle! daj zrobię to za ciebie!, doprowadzasz mnie do szału, mam cię dość, mówiłam ci, że to się tak skończy, krzywdzących pytań: co z tobą nie tak?, co z ciebie wyrośnie?, osadów: ty nigdy się nie zmienisz, już zawsze taki będziesz i niepotrzebnych porównań: nie mogłeś zrobić tak jak Kowalski? Nie mogłeś się bardziej postarać? On mógł, a ty nie?

 

Dowiedz się więcej
o zdrowiu psychicznym i pomocy psychologicznej
Sprawdź arrow

Jak reagować na przemoc werbalną?

 

Przebaczenie raniących słów jest bardzo trudne - mówi na wstępie Katarzyna Podleska.

 

Kiedy bliska nam osoba mówi raniące rzeczy, może nam się wydawać, że jedynym sposobem na reakcję jest gniew, jednak mówienie bardziej bolesnych słów, aby się odegrać, nigdzie nas nie zaprowadzi. 

 

Jednym ze sposobów ograniczenia negatywnego wpływu, jaki wywierają na nas te słowa, jest rozważenie, lub jeszcze lepiej, zapisanie swoich odpowiedzi na następujące pytania: kto powiedział słowa? jak dobrze ta osoba zna nas lub okoliczności, o których mówi? jaki miała cel, jeśli w ogóle, wypowiadając te bolesne słowa? czy to możliwe, że źle zinterpretowaliśmy to, co zostało powiedziane? - radzi naszym Czytelnikom.

 

Dopiero chłodna ocena odpowiedzi na te pytania powinna wyzwolić naszą reakcję. Choć nie jest to łatwe.

 

Jeśli raniące nas słowa padają zbyt często, wtedy możemy mówić o przemocy psychicznej. Wówczas warto zwrócić się o pomoc. Co robić? Gdzie szukać pomocy? Możemy skorzystać z Telefonu dla Ofiar Przemocy w Rodzinie. 800 120 002. To bezpłatny numer i co ważne czynny całą dobę ... Warto również rozważyć napisanie wiadomości na e-mail: [email protected]. Polecam również kontakt z psychologiem, który pomoże zadbać o siebie i popracować nad twoją samooceną - tłumaczy nasza rozmówczyni.

 

Jak dbać o dobrą komunikację w rodzinie?

 

Pozytywna komunikacja jest jednym z fundamentów szczęśliwej rodziny. Wiele trudności, z jakimi borykają się rodziny, wynika ze słabych umiejętności komunikacyjnych i wynikających z tego nieporozumień.

 

Dobre umiejętności komunikacyjne są szczególnie ważne dla rodzin z dziećmi. Im szybciej dzieci poznają pozytywne umiejętności komunikacyjne, tym łatwiej będzie im wyrażać swoje uczucia, w zdrowy sposób uwalniać emocje i mówić o swoich pragnieniach i potrzebach - mówi nasza ekspertka.

 

Każda rodzina jest inna, jednak istnieje kilka zasad dobrej komunikacji, o których zawsze warto pamiętać:

 

Po pierwsze planujcie wspólny czas jako rodzina i rozmawiajcie o tym co czujecie i myślicie.  Rozmawiajcie ze sobą i słuchajcie się. Bądźcie wobec siebie szczerzy. Pamiętaj, że ty i członkowie twojej rodziny jesteście w tej samej drużynie i to twoja rodzina występuje przeciwko problemowi, a nie wszyscy przeciwko sobie nawzajem. Szanujcie się nawzajem - wylicza psycholożka Katarzyna Podleska.

Twoja opinia jest dla nas ważna - oceń artykuł:
star star star star star
Katarzyna Podleska psycholog, psychoterapeuta, psychotraumatolog, coach 5.00 / 4 opinie artykuły 1 artykuł więcej informacji Umów wizytę więcej informacji

Magister psychologii, SWPS Uniwersytet Humanistycznospołeczny w Warszawie. W latach 2008 – 2009 ukończyła studia podyplomowe na kierunku diagnoza psychologiczna w praktyce klinicznej, organizowane przez SWPS Uniwersytet Humanistycznospołeczny w Warszawie & Polskie Towarzystwo Psychologiczne. Z kolei w latach 2014 – 2015 studiowała psychotraumatologię,  na SWPS Uniwersytet Humanistycznospołeczny w Warszawie.

Praktykę psychologiczną i terapeutyczną prowadzi od 2006 roku. Swoim klientom pomaga w pokonywaniu przeszkód i szybkim osiąganiu celów osobistych i zawodowych, radzeniu sobie z problemami życiowymi, przywracaniu równowagi pomiędzy życiem prywatnym i zawodowym. Prowadzi terapię w zakresie silnego stresu i przeżyć traumatycznych (PTSD), stanów lękowych, depresji, nerwic oraz DDA. Pracuje z dorosłymi, młodzieżą i dziećmi.
W latach 2016 – 2017 na zlecenie Fundacji HumanDoc prowadziła szkolenia dla psychologów i psychiatrów na Ukrainie z pracy z ofiarami traumy wojennej oraz udzielania pierwszej pomocy psychologicznej. Od 2013 – Wiceprezes, a od 2016 roku Prezes Fundacji F43. 
Od 2017 roku regularnie superwizuje psychologów i terapeutów pracujących w obszarze różnego rodzaju traum i stresu. Od początku wojny w Ukrainie regularnie szkoli i wspiera psychologów z Ukrainy.

Szybka konsultacja:
e-Recepta L4 Online
Obserwuj nas na Google News
gn

Leki powiązane z tematem:

Najnowsze pytania pacjentów
Co mogę zrobić w takiej sytuacji, skoro mąż odmawia wizyty u specjalisty? Stał się obojętny na wszystko. Na mnie.
Nie zależy mu na dobrej atmosferze między nami. Nie reaguje na mój płacz. Nie chce nigdzie wychodzić ani z nikim się spotykać. Niczego nie chce planować. W weekend tylko leży i pije piwo. Łatwo wyprowadzić go z równowagi. Już kilka razy usłyszałam od niego, że mnie nienawidzi. Nie...
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana stacjonarna wizyta u lekarza POZ. Podczas konsultacji, po przeprowadzonym badaniu, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Proszę spróbować umówić wizytę u lekarza rodzinnego, jest szansa, że do lekarza, którego mąż zna, zdecyduje się na wizytę kontrolną, a lekarz podczas wizyty postara się z mężem porozmawiać o zaistniałej sytuacji.
Agnieszka Molas-Biesiada
lekarz rodzinny, psychodietetyk
Umów wizytę
Opisane objawy mogą wskazywać na depresję. Warto skonsultować się samodzielnie z psychologiem lub psychiatrą, by uzyskać wsparcie i omówić możliwe sposoby pomocy bliskiej osobie, która odmawia leczenia.
Barbara Matuszkowiak
lekarz rodzinny, pediatra, internista
Umów wizytę
Zamiast ogólnego „idź do specjalisty”, prosze zaproponować: „Umówię wizytę, pójdę z Tobą, jeśli chcesz — tylko sprawdźmy.”„Możemy zacząć od lekarza rodzinnego/kardiologa — to bezpieczny pierwszy krok.” Czasem mężczyźni łatwiej przyjmują wizytę „somatyczną”, a lekarz tam może delikatnie otworzyć temat psychiki.
Prosze postawić łagodne, ale jasne granice. Możesz powiedzieć:„Chcę być przy Tobie, ale nie dam rady udawać, że wszystko jest w porządku. Potrzebuję, żebyś podjął choć jeden krok — wizytę u lekarza albo psychologa.”
Proszę zadbać o siebie (to nie egoizm) - wsparcie dla Pani : lekarza rodzinnego, psychologa, grupy wsparcia, rozmowy z kimś zaufanym. To pomoże nie wchodzić w rolę „ratownika” i podejmować decyzje z troski, a nie ze strachu.
Jeśli zauważysz: wypowiedzi typu „nie ma sensu”, „lepiej by było, gdyby mnie nie było”,znaczące zwiększenie picia, groźby lub przemoc, objawy bardzo wysokiego cukru (senność, wymioty, nadmierne pragnienie) lub ból w klatce piersiowej —to jest stan pilny. Wtedy nie czekac na jego zgodę: trzeba wezwac pogotowie (112/999) lub pojechac na SOR. Czasem pomaga też rozmowa z kimś, kogo mąż szanuje (brat, szwagier, przyjaciel, ksiądz). Jesli mąż nie jest osobą ubezwłasnowolnioną , to ma prawo podejmować decyzje, nawet jeśli z medycznego punktu nie są racjonalne. W razie wątpliwości co do zdolności męża do podejmowania decyzji, ocenę poczytalności przeprowadza ratownik pogotowia, lekarz rodzinny, psychiatra. Leczenie 'przymusowe' obejmuje tylko osoby poważnie zaburzone psychiczne i decyduje o tym lekarz psychiatra. W razie pytań zapraszam
Czy moje lęki i obawy powinnam skonsultować czy psychologiem czy psychiatrą?
Od kilku lat mam problemy, które raz były słabsze, a raz silniejsze. Był czas, że czułam się lepiej, ale teraz objawy wróciły z podwójną siłą i coraz trudniej mi normalnie funkcjonować. Na co dzień czuję przygnębienie, smutek i przytłoczenie obowiązkami. Coraz trudniej mi się...
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Zalecana opieka psychologa, ale również konsultacja i opieka psychiatry, z oceną wskazań do wdrożenia zindywidualizowanego leczenia farmakologicznego.
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana konsultacja z lekarzem psychiatrą. Podczas konsultacji, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.
Barbara Poziomska
dietetyk, psychodietetyk
Umów wizytę
Opisane objawy – silny lęk, napięcie, trudność w codziennym funkcjonowaniu, obawa przed oceną, poczucie winy oraz objawy fizyczne (drżenie rąk, ucisk w gardle, poranne nasilenie lęku) – wskazują, że warto skonsultować się zarówno z psychologiem, jak i psychiatrą. Nie dlatego, że „jest bardzo źle”, ale dlatego, że oba rodzaje wsparcia mogą się uzupełniać i realnie przynieść ulgę.
Psycholog pomoże zrozumieć, co podtrzymuje lęk i jak krok po kroku odzyskiwać poczucie wpływu. Psychiatra oceni, czy objawy są na tyle nasilone, że warto rozważyć leczenie, które może zmniejszyć napięcie i wesprzeć dalszą pracę.
Warto też zwrócić uwagę na żywienie, bo przy długotrwałym stresie i napięciu ciało potrafi reagować jeszcze silniej, gdy brakuje energii, regularności posiłków lub podstawowych składników odżywczych.
Barbara Matuszkowiak
lekarz rodzinny, pediatra, internista
Umów wizytę
To nie jest „słabość”. To stan, który ma podłoże medyczne i psychiczne — i naprawdę można go skutecznie leczyć.
Objawy, o których Pani pisze, mogą odpowiadać zaburzeniom lękowo-depresyjnym (z elementami natrętnego sprawdzania i przeciążenia stresem). Dlatego bardzo rekomenduję dwie równoległe drogi pomocy: 1.Konsultację psychiatryczną — aby ocenić, czy potrzebne będzie leczenie farmakologiczne, które może zmniejszyć lęk i przygnębienie oraz ułatwić codzienne funkcjonowanie.2.Psychoterapię (np. poznawczo-behawioralną) — aby nauczyć się radzić sobie z nasilonymi lękami, poczuciem winy, niską samooceną i przewlekłym stresem oraz przepracować żałobę.
Najlepsze efekty najczęściej daje połączenie obu form leczenia. Proszę też pamiętać o podstawach: regularny sen, posiłki, krótkie spacery, ograniczenie kofeiny — małymi krokami, bez presji. Warto szukać wsparcia w rodzinie lub grupach dla rodziców dzieci ze spektrum — nie musi Pani być z tym sama.
Jeśli pojawią się myśli rezygnacyjne („nie chcę żyć”, „nie dam rady”), silne napady paniki, kołatania serca lub wyraźne pogorszenie — proszę zgłosić się pilnie po pomoc (SOR/999) albo skontaktować się natychmiast z lekarzem. Chętnie pomogę w znalezieniu psychiatry/psychoterapeuty . Cieszę się, że Pani tu napisała — to ważny, odważny krok ku poprawie. Pozdrawiam serdecznie
M
MAJ
Witam. Od pewnego czasu czuje się ciężko. Brak chęci do wstawania z rana łóżka. Codziennie czuje zmęczenie i wypalenie. Zabawa i spędzanie czasu z dziećmi nie sprawia mi takiej radości jak kiedyś. Jestem bardzo ale to bardzo nerwowa i szybko się stresuje. Wybucham w każdym momencie. Przez co dostaje się innym i pojawiają się kłótnie w domu.
Mam wrażenie, że że wszystkim jestem sama i nie otrzymuje pomocy od reszty domowników. Mąż twierdzi, że mam fobie na punkcie sprzątania. Lubię porządek.
Coraz częściej zdarzają się sytuacje, że płacze w zaciszu domu by nikt nie widział. W nocy nie mogę spać, rano jestem zmęczona, nie ważne jak długo bym spała. Zdarzają się sytuacje, że budzę się nocy ze strachem i kołataniem serca. I ten strach utrzymuje się to już do rana.
Nie wspomnę, że przy gorszych dniach potrafię bić się w głowe ręką.
W pracy staram staram się być inna osoba.
Jak sobie z tym poradzić? Jestem już tym zmęczona.
Obawiam się, czy mania czystości, to nie jest już jakieś zaburzenie - Czy powinnam udać się z córką do psychologa?
Moje pytanie dotyczy nastoletniej córki. Od kilku lat obserwujemy u niej postępująca „manię czystości". Córka uważa, że wszystko, co ma kontakt z innymi ludźmi, jest brudne i w domu może znaleźć się tylko w wyznaczonych miejscach, żeby nie „zakazić" czystych...
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana konsultacja psychologiczna. Podczas konsultacji, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Proszę zgłosić się z córką na konsultację psychologiczną; w razie wskazań zostanie objętą opieką psychologiczną, zostanie ustalony dalszy zakres postępowania.
Marek Postrzech
psycholog, logopeda
Umów wizytę
Zwiększona potrzeba porządku i czystości u dziecka nie zawsze musi oznaczać zaburzenie, ale warto przyjrzeć się, jak bardzo wpływa to na codzienne funkcjonowanie córki. Jeśli dbałość o czystość powoduje u niej napięcie, lęk, trudności w zabawie czy relacjach z rówieśnikami, wówczas rozmowa z psychologiem dziecięcym może być bardzo pomocna.

Specjalista pomoże zrozumieć, czy jest to etap rozwojowy, przejaw perfekcjonizmu, czy może reakcja na stres lub potrzebę kontroli nad otoczeniem. Wczesna konsultacja pozwala też zapobiec utrwaleniu się niepokojących nawyków.

Nie ma potrzeby obawiać się takiej wizyty — to przede wszystkim okazja do uzyskania wsparcia i lepszego zrozumienia emocji dziecka.
Zalecana konsultacja psychologiczna. Objawy opisane przez państwa mogą wskazywać na nasilony lęk przed zabrudzeniami, dlatego warto rozważyć diagnostykę pod kątem zaburzeń lękowych lub obsesyjno-kompulsywnych , a także opieka psychologa z doświadczeniem.
Barbara Matuszkowiak
lekarz rodzinny, pediatra, internista
Umów wizytę
To, co Pani opisuje, przypomina obraz zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych — choć oczywiście diagnozę może postawić tylko specjalista. W celu ustalenia diagnozy warto udać się do psychologa/psychoterapeuty dzieci i młodzieży lub psychiatry dziecięcego. Pozdrawiam
Czy wizyta u psychologa pomogłaby mi rozwiązać moje problemy?
Przez całe życie umiałem w sposób nieprzerwany zagospodarować sobie czas, ale teraz totalnie jest we mnie pustka, przy czym taka zupełna stagnacja jest dla mnie bardzo ciężka i nie wyobrażam sobie ją praktykować, czy ja naprawdę żyłem w "innej rzeczywistości" i powinienem brać...
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana konsultacja z lekarzem psychiatrą. Podczas konsultacji, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Wskazana zarówno konsultacja i opieka psychologiczna jak i konsultacja z lekarzem psychiatrą, aby ocenić wskazania do zastosowania farmakoterapii.
To, co Pan opisuje – poczucie pustki, stagnacji i trudność w odnalezieniu się w obecnej sytuacji – jest całkowicie naturalne i ludzkie, zwłaszcza gdy życie ulega zmianie lub pojawiają się nowe wyzwania. W nurcie Terapii Akceptacji i Zaangażowania (ACT) podkreślamy, że takie doświadczenia nie świadczą o „życiu w innej rzeczywistości”, lecz są częścią ludzkiego doświadczenia, które może się zmieniać na przestrzeni lat.

Warto przyjrzeć się swoim wartościom i temu, co jest dla Pana ważne – nawet jeśli teraz trudno to dostrzec. Czasem stagnacja i poczucie pustki są sygnałem, że potrzebujemy na nowo zdefiniować, co nadaje sens naszemu życiu. Bardzo pomocne bywa łagodne podejście do siebie, akceptacja obecnych emocji i stopniowe angażowanie się w drobne, wartościowe działania, nawet jeśli na początku wydają się one mało znaczące.

Jeśli zastanawia się Pan nad farmakoterapią, warto pamiętać, że decyzja o lekach powinna być poprzedzona konsultacją z lekarzem psychiatrą, który oceni Pana sytuację indywidualnie. Często jednak już sama rozmowa z psychologiem lub psychoterapeutą może przynieść ulgę i pomóc zrozumieć, co się dzieje. To, że nie ma Pan z kim o tym porozmawiać, może potęgować poczucie osamotnienia – zachęcam do rozważenia kontaktu ze specjalistą, który wesprze Pana w tym procesie.

To bardzo trudna sytuacja i może się wydawać, że nie ma z niej wyjścia – jednak naprawdę można ją przepracować.

Serdeczności i powodzenia

Monika Figat, Psycholog [Warszawa i on-line] | monikafigat.pl
Marek Postrzech
psycholog, logopeda
Umów wizytę
Wizyta u psychologa mogłaby być bardzo pomocna w tej sytuacji. Psycholog pomoże lepiej zrozumieć, co stoi za tym poczuciem stagnacji — czy to efekt długotrwałego stresu, przemęczenia, zmian życiowych, czy może objaw obniżonego nastroju lub depresji. W bezpiecznej rozmowie można stopniowo uporządkować swoje myśli, emocje i znaleźć nowe sposoby radzenia sobie.

Nie musi Pan/Pani od razu sięgać po leki — decyzję o ewentualnej farmakoterapii podejmuje lekarz psychiatra po dokładnej ocenie stanu psychicznego. Warto jednak zacząć od rozmowy z psychologiem, który pomoże zrozumieć, czy potrzebne jest dalsze wsparcie medyczne.

To, że szuka Pan/Pani pomocy i zadaje takie pytania, świadczy o świadomości i gotowości do pracy nad sobą — to bardzo dobry znak. Proszę pamiętać, że nie jest Pan/Pani sam(a) i że takie poczucie pustki może być początkiem procesu zmiany, jeśli da się sobie szansę na rozmowę i wsparcie specjalisty.
Anna Gaworska
psycholog, coach
Umów wizytę
Warto poszukać związku z jakimś wydarzeniem przed pojawieniem się poczucia pustki i stagnacją, którą Pan opisuje. Czy stało się w Pana życiu coś, co było emocjonalnie trudne? Poczucie zatrzymania, stagnacji zaprasza też do pogłębienia refleksji nad sobą, swoim życiem, może jest o potrzebie zmiany. Warto się przyjrzeć temu z kilku perspektyw: od kiedy obserwuję tak wyraźną zmianę i co się wtedy działo w moim życiu, co czuję kiedy doświadczam pustki. Odpowiedzi na pytania warto poszukać podczas spotkania z psychologiem.
Czy można wyleczyć uporczywe myśli i lęki o przyszłość?
Jestem młodą osobą w okolicy dwudziestki; mam studia, pracę i ogólnie jakoś sobie radzę w życiu. Aczkolwiek jest jedna rzecz, która dolega mi przez dłuższy czas, mianowicie - okropny lęk w kwestii kariery i zawodu. Panicznie się boję, że nie znajdę dobrej pracy i praktyk. Ciągle się...
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Wskazana jest opieka psychologa, a także konsultacja i opieka psychiatry - lekarz w razie istnienia wskazań - wdroży odpowiednie postępowanie farmakologiczne.
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana stacjonarna wizyta psychiatryczna. Podczas konsultacji, po przeprowadzonym badaniu, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.
Żaneta Laps
psycholog, coach
Umów wizytę
Dzień dobry,
jako psycholog chcę przede wszystkim powiedzieć: to, co Pani/Pan przeżywa, ma sens. Silne emocje, natrętne myśli, lęki o przyszłość – szczególnie u młodych, ambitnych osób – często pojawiają się wtedy, gdy pojawia się presja, odpowiedzialność i lęk przed zawiedzeniem innych.

Ale jest dobra wiadomość: nasz mózg jest plastyczny. Oznacza to, że nawet jeśli przez dłuższy czas funkcjonowaliśmy w stanie napięcia, stresu i negatywnych schematów myślowych – to wszystko można zmieniać.

📌 Neurobiologia pokazuje, że regularne nazywanie i przeżywanie emocji w bezpiecznym kontekście (np. w relacji terapeutycznej) zmniejsza ich intensywność – aktywizując inne obszary mózgu niż te odpowiedzialne za lęk.

📌 Rozmowa z psychologiem nie jest tylko „gadaniem” – to realny proces zmiany. W relacji terapeutycznej uczymy się inaczej myśleć, reagować, interpretować rzeczywistość. To jak powolne przestawianie torów, po których codziennie porusza się nasza uwaga i myślenie.

📌 Nawet jeśli dziś dominuje lęk, niepewność, poczucie winy wobec bliskich – to nie są stany trwałe. To są doświadczenia, które można rozumieć, oswajać i stopniowo uwalniać.

To, że Pani/Pan szuka pomocy – to nie oznaka słabości, tylko odwagi. Proszę sięgnąć po wsparcie psychologa lub psychoterapeuty – to może być pierwszy krok do prawdziwej ulgi i zmiany.

Z życzliwością,
Żaneta Laps
psycholog, coach
Marek Postrzech
psycholog, logopeda
Umów wizytę
Rozumiem, że to, co opisujesz, jest dla Ciebie bardzo obciążające i może powodować poczucie presji oraz ciągłego napięcia. Twoje zaangażowanie w naukę i rozwój jest ogromne, ale nie musisz radzić sobie z tym lękiem samodzielnie. Rozmowa z psychologiem mogłaby pomóc Ci uporządkować myśli, zmniejszyć presję i znaleźć zdrowsze sposoby radzenia sobie z obawami o przyszłość. Wsparcie specjalisty to nie oznaka słabości, lecz krok w stronę większego spokoju i lepszego samopoczucia.

Grupa [email protected]
To, co Pani przeżywa – silny lęk o przyszłość zawodową, poczucie presji i odpowiedzialności wobec rodziców – jest całkowicie naturalne i bardzo ludzkie, zwłaszcza na początku dorosłego życia. W nurcie Terapii Akceptacji i Zaangażowania (ACT) podkreślamy, że lęk o przyszłość, niepewność i obawy o spełnienie oczekiwań są częścią doświadczenia wielu młodych osób.

Warto zauważyć, że Pani już bardzo dużo robi – rozwija się, uczy, podejmuje różne aktywności. Często jednak, mimo wysiłków, nasz umysł podsuwa nam myśli o porażce czy rozczarowaniu innych. W ACT zachęcamy, by nie walczyć z tymi myślami na siłę, ale przyjąć je jako naturalny element naszej psychiki. Można spróbować spojrzeć na nie z dystansem, zauważając, że są to tylko myśli, a nie fakty.

Zachęcam także do łagodności wobec siebie i zadania sobie pytania: co jest dla mnie naprawdę ważne w życiu i pracy? Jakie wartości chciałabym realizować, niezależnie od tego, co podpowiada lęk? Czasem pomocne bywa skupienie się na drobnych krokach zgodnych z własnymi wartościami, zamiast dążenia do perfekcji czy spełniania wszystkich oczekiwań.

Jeśli lęk i trudności ze snem utrzymują się, warto rozważyć rozmowę z psychologiem, który pomoże Pani przyjrzeć się tym emocjom i znaleźć sposoby na ich łagodzenie. To sytuacja trudna, ale naprawdę można ją przepracować i odnaleźć więcej spokoju.

Serdeczności i powodzenia

Monika Figat, Psycholog [Warszawa i on-line] | monikafigat.pl
Anna Gaworska
psycholog, coach
Umów wizytę
Nasze myśli są zmienne i można wpłynąć na sposób w jaki postrzegamy siebie i rzeczywistość. To ważne bo daje poczucie wpływu na siebie. Myśli i przekonania mogą mieć funkcję wspierającą oraz niewspierającą i warto pracować nad ich przekształcaniem, tak by służyły naszemu dobrostanowi. Z tego co Pani pisze, jest Pani zaangażowaną i aktywną osobą, osiągającą sukcesy. Proszę zauważyć, że pomimo niewspierających myśli działa Pani z zaangażowaniem :) To co Panią dodatkowo martwi, to że nie chce Pani zawieść rodziców i przez to tworzy sobie Pani presję by każda Pani decyzja była dobra. Zachęcam do wizyty u psychologa, który pomoże Pani spojrzeć szerzej na myśli, przekonania i lęki.
Czy opisany przeze mnie stan, może być depresją?
Mam duże wahania nastroju, jest okres, że czuje się szczęśliwa, a za chwile nadejdzie taki dzień, że czuje się, że jestem do niczego, całymi dniami płacze bez konkretnego powodu, czuje się nikomu nie potrzebna, samotna, mam mega spadek energii - ciężko mi się zabrać do czegokolwiek, mam...
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Zalecana konsultacja psychiatryczna w celu wdrożenia odpowiednich zaleceń (również farmakologicznych), a także opieka psychologa.
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana konsultacja psychiatryczna. Podczas konsultacji, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.
Klara Mikołajczyk
psycholog, psychoterapeuta poznawczo-behawioralny (CBT)
Umów wizytę
Objawy, które Pani opisuje mogą być sygnałem przeciążenia psychicznego lub obniżonego nastroju. Warto porozmawiać o tym z psychiatrą lub psychoterapeutą, którzy pomogą ocenić sytuację i dobrać odpowiednie wsparcie.
Żaneta Laps
psycholog, coach
Umów wizytę
Dzień dobry,
opisuje Pani wiele trudnych doświadczeń emocjonalnych, które mogą świadczyć o depresji, ale także o innych zaburzeniach nastroju. Wahania nastroju, poczucie bezradności, samotności, spadek energii i trudności w relacjach to sygnały, których nie warto bagatelizować.

Zachęcam do umówienia się na konsultację psychologiczną – rozmowa z psychologiem pomoże Pani lepiej zrozumieć swoje emocje i sytuację, a także dobrać odpowiednią formę pomocy. Jeśli będzie taka potrzeba, psycholog może zaproponować konsultację psychiatryczną. Już samo nazwanie i wypowiedzenie tego, co Pani czuje, często przynosi ulgę i zmniejsza napięcie emocjonalne.
Pozdrawiam serdecznie
Żaneta Laps Psycholog & Coach
Monika Sierakowska
homeopata
Umów wizytę
W przypadku dolegliwości emocjonalnych a także depresji skuteczna może być terapia homeopatyczna. Ma ona na cele pobudzenie naturalnych mechanizmów organizmu do samoleczenia poprzez zastosowanie indywidualnie dobranego leku homeopatycznego. Na wizytę do homeopaty można umówić się w miejscu zamieszkania lub skorzystać z wizyty on-line.
Marek Postrzech
psycholog, logopeda
Umów wizytę
To, co opisujesz, może wskazywać na depresję lub inne zaburzenie nastroju, szczególnie że objawy utrzymują się od dłuższego czasu i wpływają na Twoje życie, relacje oraz codzienne funkcjonowanie. Warto jak najszybciej skonsultować się z psychologiem lub psychiatrą, aby uzyskać profesjonalną diagnozę i wsparcie. Rozmowa ze specjalistą pomoże Ci zrozumieć źródło tych trudnych emocji i znaleźć sposoby na poprawę samopoczucia. Nie musisz przez to przechodzić sam / sama — szukanie pomocy jest oznaką siły, a nie słabości.

[email protected]
To, co Pani opisuje – wahania nastroju, poczucie osamotnienia, spadek energii, trudności w relacjach i wybuchy złości – jest całkowicie naturalne i ludzkie, zwłaszcza biorąc pod uwagę trudne doświadczenia z dzieciństwa oraz obecne wyzwania związane z byciem mamą dwójki dzieci. W nurcie Terapii Akceptacji i Zaangażowania (ACT) podkreślamy, że emocje, nawet te trudne i przytłaczające, są częścią naszego życia i nie świadczą o naszej wartości czy „byciu do niczego”.

Warto przyjrzeć się swoim emocjom z łagodnością i akceptacją, zamiast je oceniać czy tłumić. Często to, co przeżywamy, jest naturalną reakcją na obciążenia z przeszłości i aktualne wyzwania. W ACT zachęcamy do zauważania swoich uczuć, nazywania ich i pozwalania sobie na ich przeżywanie – nawet jeśli są bolesne. Jednocześnie warto próbować, choćby bardzo małymi krokami, angażować się w działania, które są zgodne z Pani wartościami, nawet jeśli na początku wydają się trudne lub nie dają natychmiastowej ulgi.

Trudności w relacjach, spadek libido czy wybuchy złości mogą być sygnałem, że potrzebuje Pani więcej wsparcia i troski o siebie. Jeśli czuje Pani, że sytuacja się nasila, warto rozważyć rozmowę z psychologiem lub terapeutą, który pomoże przepracować te doświadczenia i znaleźć strategie radzenia sobie na co dzień.

To bardzo trudna sytuacja i może się wydawać, że nie ma z niej wyjścia – ale naprawdę można ją przepracować.

Serdeczności i powodzenia

Monika Figat, Psycholog [Warszawa i on-line] | monikafigat.pl
Zalecana konsultacja psychiatryczna lub psychologiczna psychoterapeuty w celu wdrożenia odpowiednich zaleceń (również farmakologicznych), a także opieka psychologa.
Do jakiego lekarza się udać z trwałą opuchlizną?
W okresie nastoletnim nasilały mi się nastroje depresyjne. Obowiązywałam sobie palce frotkami do włosów, w wyniku czego powstała trwała opuchlizna (obecnie mam 25 lat). Gdzie sięgnąć po pomoc? 
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana stacjonarna wizyta lekarska. Podczas konsultacji, po przeprowadzonym badaniu, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Wskazana wizyta u lekarza w warunkach stacjonarnych (np. lekarz rodzinny, internista) - niezbędna jest ocena w badaniu fizykalnym, aby ukierunkować dalsze postępowanie.
Zgłoś się do psychologa bądź psychiatry, najlepiej z doświadczeniem w pracy z traumą i autoagresją. Możesz szukać pomocy w poradniach zdrowia psychicznego (NFZ) lub prywatnie – ważne, by nie zwlekać. Ta opuchlizna to nie tylko objaw fizyczny, to ślad psychiczny, który warto przepracować.
Magdalena Żukowska
psycholog
Umów wizytę
To, co Pani opisuje czyli nasilające się w okresie nastoletnim nastroje depresyjne oraz wiązanie palców frotkami aż do powstania trwałej opuchlizny to sygnały głębszego, długofalowego cierpienia psychicznego. Sam fakt, że zachowanie to przyniosło trwały skutek fizyczny, mówi o tym, jak intensywna była potrzeba emocjonalnego odreagowania czy zredukowania napięcia. Choć może w tamtym czasie była to forma radzenia sobie, dziś z perspektywy osoby dorosłej warto spojrzeć na to jako na wołanie o pomoc, które nie zostało wtedy dostrzeżone albo wystarczająco zaopiekowane. W takiej sytuacji najwłaściwszym miejscem, by sięgnąć po pomoc, będzie psycholog. Najlepiej, jeśli trafi Pani do terapeuty, który ma doświadczenie w pracy z osobami po samouszkodzeniach, z trudnościami w regulacji emocji oraz przewlekłym obniżeniem nastroju. Ważne, żeby czuć się z nim bezpiecznie i swobodnie. Istotne będzie także zbadanie, co takiego w Pani życiu emocjonalnym sprawiło, że wtedy uciekała się Pani do takich metod i jakie inne sposoby dziś mogą Panią wspierać w regulacji napięcia i emocji.
Warto także rozważyć konsultację z psychiatrą, szczególnie jeśli nadal doświadcza Pani objawów depresyjnych. Czasem włączenie farmakoterapii może być bardzo pomocne w przywróceniu wewnętrznej równowagi i ułatwieniu procesu psychoterapii. Jeśli nie wie Pani, od czego zacząć, warto rozpocząć od jednej konsultacji u psychologa. Nawet jeśli nie od razu rozpocznie Pani terapię, to już ten pierwszy kontakt może dać lepszy obraz sytuacji i kierunku dalszych działań.
Zastanawiam się, czy ciągłe zmęczenie może być efektem chronicznego stresu?
Od dłuższego czasu czuję się ciągle zmęczony, mam problemy ze snem i coraz częściej odczuwam bóle głowy oraz napięcie mięśniowe. Do tego dochodzą trudności z koncentracją i ogólne rozdrażnienie. Myślałem, że to chwilowe przemęczenie, ale objawy utrzymują się od miesięcy. W...
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Aby wykluczyć bądź potwierdzić, że to właśnie stres jest przyczyną obserwowanych dolegliwości - warto wdrożyć kilkutorowe postępowanie: zgłosić się do psychologa/psychiatry w celu uzyskania niezbędnej pomocy, ale również zgłosić się do lekarza rodzinnego/internisty (w warunkach stacjonarnych), aby po przeprowadzeniu badania fizykalnego i wykonaniu ew. badań diagnostycznych wykluczyć również inne, poza stresem, przyczyny zgłaszanych objawów.
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana stacjonarna wizyta lekarska. Podczas konsultacji, po przeprowadzonym badaniu, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.
Monika Sierakowska
homeopata
Umów wizytę
Warto skonsultować Pana dolegliwości z lekarzem. Gdyby jednak po zastosowaniu się do zaleceń lekarza dolegliwości nie ustępowały, można skorzystać z leczenia homeopatycznego. Polega ono na doborze indywidualnego leku homeopatycznego dopasowanego do Pana oraz Pana dolegliwości. Terapia homeopatyczna ma na celu odzyskanie równowagi a tym samym energii. Można umówić wizytę u homeopaty w miejscu zamieszkania lub skorzystać z wizyty on-line. Wszystkiego dobrego!
Dzień dobry,
w takiej sytuacji warto zgłosić się do lekarza psychiatry i/lub neurologa, który będzie mógł rozpocząć diagnostykę różnicową. W przypadku trudności poznawczych, związanych z zaburzeniami uwagi, warto skorzystać z konsultacji u specjalisty psychologii klinicznej, neuropsychologa, który pomoże w zobiektywizowaniu doświadczanych problemów.
Pozdrawiam,
A. Iwanicka
Kinga Gołaś
psycholog, psychoterapeuta, psychoterapeuta systemowy (rodzinny), psychoterapeuta psychodynamiczny
Umów wizytę
Pana stan może wynikać z różnych przyczyn, dlatego warto byłoby zgłosić się zarówno do lekarza rodzinnego (który - w razie potrzeby skieruje do innych lekarzy specjalistów - np. neurologa) - aby wykluczyć przyczyny medyczne, a także do psychologa i/lub psychoterapeuty, który zdiagnozuje i pomoże zrozumieć w jaki sposób Pana stan somatyczny wiąże się z funkcjonowaniem psychicznym. Warto szukać pomocy i zadbać o swoje zdrowie, jeśli objawy są uciążliwe i dręczące - nie warto czekać, a zgłosić się do specjalisty jak najszybciej. Powodzenia!
Magdalena Żukowska
psycholog
Umów wizytę
To, co Pan opisuje czyli przewlekłe zmęczenie, zaburzenia snu, bóle głowy, napięcie mięśniowe, problemy z koncentracją i drażliwość to sygnały, że organizm i psychika są przeciążone. Jeśli te objawy trwają dłużej niż kilka tygodni i zaczynają wpływać na codzienne funkcjonowanie, to zdecydowanie jest to moment, by zgłosić się po pomoc. Najlepiej zacząć od wizyty u lekarza pierwszego kontaktu, który może zlecić podstawowe badania i wykluczyć przyczyny somatyczne. Równolegle warto skonsultować się z psychologiem, ponieważ wiele z opisanych objawów może wskazywać na długotrwały stres, stan lękowy lub początki depresji. Im szybciej Pan zareaguje, tym większa szansa na skuteczną pomoc i powrót do równowagi.
Żaneta Laps
psycholog, coach
Umów wizytę
Dzień dobry,
tak, przewlekłe zmęczenie może być skutkiem długotrwałego stresu – zwłaszcza jeśli towarzyszą mu trudności ze snem, bóle głowy, napięcie mięśniowe i obniżona koncentracja. Warto jednak zacząć od wizyty u lekarza pierwszego kontaktu, który wykona badanie fizykalne i może zlecić podstawowe badania (np. morfologię, poziom hormonów tarczycy, żelaza, glukozy lub inne), by wykluczyć przyczyny somatyczne.

Jeśli badania nie wykażą nieprawidłowości, warto zgłosić się do psychologa. Wspólnie będziecie mogli przyjrzeć się objawom i źródłom stresu, a jeśli zajdzie taka potrzeba – psycholog może zaproponować konsultację psychiatryczną lub skierować do innego specjalisty.
Marek Postrzech
psycholog, logopeda
Umów wizytę
Przewlekłe zmęczenie, bezsenność, bóle głowy, napięcie mięśni i trudności z koncentracją mogą być skutkiem długotrwałego stresu. Skoro objawy utrzymują się od miesięcy, to jest to już moment, w którym warto skonsultować się ze specjalistą. Psycholog pomoże Ci zrozumieć źródło stresu, nauczy skutecznych technik radzenia sobie z nim i wskaże, jak odzyskać równowagę w codziennym życiu. Wczesna reakcja może zapobiec pogłębianiu się problemów i poprawić Twoje samopoczucie.

[email protected]
Czy objawy mojego syna mogą wskazywać na ADHD? U jakiego specjalisty zaciągnąć poradę?
Mój 9-latek bardzo dużo mówi. Nauczyciele zwrócili mi uwagę, że przez gadatliwość nie przyswaja wiedzy na lekcjach. W zajęciach 1 do 1 jest ok, wszystko rozumie i bardzo szybko się uczy. Ciężko też zorganizować mu się w klasie typu przynieść książki na ławkę itd. 
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
W pierwszej kolejności można zgłosić się z synem do poradni psychologiczno - pedagogicznej; po wizycie specjalista ukierunkuje dalsze postępowanie.
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana konsultacja w poradni psychologiczno-pedagogicznej. Podczas konsultacji specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania
Dzień dobry,
zachęcam do konsultacji u specjalisty psychologa klinicznego, pracującego z dziećmi i młodzieżą, który pomoże zrozumieć etiologię obserwowanych u dziecka objawów. Psycholog kliniczny będzie mógł ocenić również zasoby poznawcze dziecka oraz obszary wymagające pracy. Po przeprowadzonej diagnostyce różnicowej zaproponuje możliwe kierunku oddziaływań terapeutycznych. Pozdrawiam, A. Iwanicka
Dzień dobry. Twoje dziecko prawdopodobnie ma wysoki poziom potrzeby ekspresji i trudności z samoregulacją uwagi w środowisku grupowym. W indywidualnych warunkach jego potencjał intelektualny rozwija się bez przeszkód, natomiast w klasie rozpraszają go bodźce społeczne i organizacyjne. Warto rozważyć wsparcie w zakresie treningu umiejętności skupienia uwagi, organizacji oraz kontrolowania impulsów, np. przez techniki uważności, konkretne strategie planowania działań (checklisty, stałe rutyny) i rozmowy z nauczycielami o jasnych, spokojnych zasadach. Pomocna może być konsultacja z psychologiem by dobrać odpowiednie narzędzia wspierające rozwój funkcji wykonawczych. Zapraszam do umówienia spotkania :)
Magdalena Żukowska
psycholog
Umów wizytę
Dzień dobry, opisane trudności mogą wskazywać na cechy charakterystyczne dla zaburzeń uwagi, takich jak ADHD, choć niekoniecznie je potwierdzają. Dziecko wykazuje potencjał poznawczy i zdolność do uczenia się w sprzyjających warunkach (zajęcia indywidualne), jednak nadmierna gadatliwość i trudności w organizacji w warunkach klasowych mogą utrudniać funkcjonowanie w grupie. Wskazana jest konsultacja psychologiczna w celu dokładniejszej diagnozy i ewentualnego wdrożenia indywidualnych form wsparcia w szkole.
Marek Postrzech
psycholog, logopeda
Umów wizytę
Opisane przez Ciebie zachowania mogą mieć różne przyczyny, w tym także cechy charakterystyczne dla ADHD, jednak postawienie diagnozy wymaga dokładnej oceny specjalisty. Najlepiej zacząć od konsultacji z psychologiem dziecięcym, który przeprowadzi wywiad, obserwację i, jeśli będzie potrzeba, pokieruje do lekarza psychiatry dziecięcego.
W naszej poradni oferujemy profesjonalną diagnozę ADHD oraz wsparcie dla rodziców i dzieci, pomagając w opracowaniu strategii, które ułatwią codzienne funkcjonowanie zarówno w domu, jak i w szkole. Wczesna diagnoza i odpowiednie podejście mogą znacząco poprawić komfort życia Twojego dziecka.

[email protected]
Czy moje objawy są powodem do obaw, czy po prostu zwykły skutek stresu?
Od jakiegoś czasu występuje u mnie pewien problem. Mianowicie miesiąc temu przez kilka dni wieczorami utrzymywało się takie uczucie jakby ciężkości bez powodu, bo nic ciężkiego nie jadłem (było tak uciążliwe, że nie mogłem się przekręcić na drugi bok, bo myślałem, że zwymiotuje). Jednak...
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana stacjonarna wizyta lekarska. Podczas konsultacji, po przeprowadzonym badaniu, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Wskazana wizyta u lekarza w warunkach stacjonarnych - po przeprowadzonym badaniu fizykalnym lekarz ukierunkuje postępowanie, zarówno w zakresie ew.diagnostyki jak i leczenia.
Magdalena Gałkowska-Kuźmin
psycholog, psychoterapeuta
Umów wizytę
W przypadku objawów somatycznych, czyli z ciała, najpierw wykluczamy przyczyny medyczne objawów, a jeśli okaże się że pacjent jest fizycznie zdrowy, powinien zgłosić się do specjalisty (psychologa, psychoterapeuty) celem weryfikacji tych objawów w szerszym kontekście.
Jak pozbyć się nerwicy lękowej? Udać się do psychologa czy psychiatry?
Od wielu cierpię na erytrofobię, nerwicę lękową i nieśmiałość. Nie mam więcej koleżanek ani kolegów. Musiałam zrezygnować z kontaktu. Moje życie utrudnia codziennie i nie pozwala normalnie funkcjonować. Jestem bardzo strasznie nerwowa i agresywna przez dokuczliwą nieśmiałość i erytrofobię....
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Zalecana opieka specjalistyczna - zarówno konsultacja i opieka psychiatryczna jak i terapia psychologiczna, w dogodnej dla Pani formie (stacjonarnie/online).
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana konsultacja z lekarzem specjalistą psychiatrą prowadzącym leczenie. Podczas konsultacji specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania
Monika Sierakowska
homeopata
Umów wizytę
Jeśli postępowanie zgodnie z zaleceniami lekarza nie poprawi Pani samopoczucia, można spróbować leczenia homeopatycznego, które jest naturalne i bez skutków ubocznych. Można umówić wizytę u homeopaty w miejscu zamieszkania lub skorzystać z wizyty on-line.
Dzień dobry,
w takiej sytuacji warto wykonać pogłębioną diagnostykę obserwowanych u Pani objawów, w celu zastosowania możliwość terapeutycznych oraz diagnostycznych przez lekarza psychiatrę. Opisywane objawy prawdopodobnie wpisują się w obraz fobii społecznej, warto poszerzyć diagnostykę, co wpłynęło na nasilenie się objawów. W tym celu warto zgłosić się na diagnostykę do specjalisty psychologii klinicznej, który postara się dobrać odpowiednie oddziaływania diagnostyczne oraz zaplanować proces terapeutyczny. Pozdrawiam, A. Iwanicka
Witaj. Bardzo Ci współczuję tego cierpienia. To co opisujesz, brzmi jak poważne i długotrwałe zmaganie z lękiem społecznym (fobia społeczna), z możliwym komponentem zaburzenia lękowego uogólnionego. To nie „ty jesteś zła” - to objawy choroby, która przejęła stery. Erytrofobia, czyli lęk przed rumienieniem się, bywa koszmarem. Wygląda jak błędne koło - boisz się, że się zaczerwienisz, więc się stresujesz, więc się czerwienisz, więc się boisz jeszcze bardziej i wybuchasz, bo ciało nie daje rady. Ważne, żebyś wiedziała, iż terapia może zdziałać cuda. Zacznij od psychiatry - on może postawić diagnozę i pomóc Ci odzyskać choć odrobinę równowagi, byś mogła wejść w proces terapii. I nie musisz tego robić sama - są terapeuci, którzy znają to piekło od podszewki. Zapraszam do kontaktu.
Córka jest bardzo wrażliwa. Gdzie jeszcze się udać z córką? Co zbadać przy nieregularnym oddechu?
Dziecko, 6 lat, stwierdzona astma i alergie wziewne. Od połowy grudnia zauważyłam, że zaczęła tak jakby łapać powietrze. W nocy jest ok. W ciągu dnia robi tak cały czas. Zrobiliśmy morfologię, crp, pasożyty — wszystko ok. Mamy jeszcze wizytę na echo serca. Podejrzenie jest jeszcze, że...
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Niezbędna jest kontrolna wizyta stacjonarna u pediatry prowadzącego leczenie/sprawującego opiekę, który w oparciu o dotychczasową historię choroby dziecka, wyniki badań i kontrolne badanie fizykalne będzie ukierunkowywał dalsze postępowanie zarówno w zakresie diagnostyki jak i leczenia.
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana stacjonarna wizyta lekarska u pediatry prowadzącego leczenie. Podczas konsultacji, po przeprowadzonym badaniu, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.
Opisane przez Panią łapanie powietrza, zwłaszcza przy prawidłowych wynikach badań i braku objawów nocnych, może rzeczywiście mieć podłoże psychogenne, szczególnie w kontekście przewlekłej choroby jak astma, która bywa źródłem napięcia i niepokoju u dziecka. Dzieci w wieku 6 lat często somatyzują emocje, czyli wyrażają je poprzez ciało, zwłaszcza jeśli nie potrafią ich jeszcze nazwać ani rozładować. Warto obserwować, czy objawy nasilają się w sytuacjach stresowych lub zmianach rutyny. Dobrym kierunkiem będzie konsultacja z psychologiem, który oceni poziom napięcia, nauczy dziecko prostych technik relaksacyjnych i pomoże w bezpiecznym wyrażaniu emocji. Zapraszam :)
Nie wiem, co jest powodem, takiej zmiany w zachowaniu córki - u jakiego specjalisty zaciągnąć porady?
Córka chodzi drugi rok do przedszkola. Ostatnio zostałam wezwana po opinie do Pani. W opinie jest opisane, że: Jak rodzic przychodzi - dziecko nie chce wychodzić z przedszkola. Faktycznie nie raz tak jest, bo po prostu dla niej jest za krótko. Podczas posiłków w szkole jest...
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Wskazana konsultacja w poradni psychologiczno-pedagogicznej; do uwzględnienia konsultacja psychiatry dziecięcego.
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana wizyta w poradni psychologiczno-pedagogicznej.
Dzień dobry, wizyta w poradni psychologiczno-pedagogicznej byłaby pomocna i odpowiedziałaby na Pani pytania i wątpliwości. Z opisu wynika, że córka jest aktywną i rezolutną dziewczynką. Jeżeli pojawiło się jakieś niepokojące zachowanie czy to w domu czy przedszkolu to profesjonalna diagnoza w poradni będzie w stanie to wyjaśnić.
Pozdrawiam
Monika Sierakowska
homeopata
Umów wizytę
Jeśli postępowanie zgodnie ze znanymi Pani specjalistami (lekarz, psycholog, pedagog) nie daje rezultatów, warto rozważyć leczenie homeopatyczne. Może ono być wysoce skuteczne w harmonizowaniu zachować społecznych i wspieraniu prawidłowego rozwoju dziecka. Można skorzystać z wizyty u homeopaty w miejscu zamieszkania lub umówić wizytę online.
Dzień dobry, w takiej sytuacji warto skonsultować się ze specjalistą psychologiem klinicznym zajmującym się diagnostyką różnicową trudności w funkcjonowaniu dzieci i młodzieży. Warto zacząć od diagnozy w celu zrozumienia obserwowanych objawów u dziecka, czy zgłaszane problemy związane są ze sferą emocjonalną i/lub wskazują na tło biologiczne (zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi). Po przeprowadzonych konsultacjach diagnostycznych i badaniu będziecie mogli Państwo razem ze specjalistą ustalić kierunek pracy terapeutycznej oraz dobrać odpowiednie metody leczenia. Pozdrawiam, A. Iwanicka
Jak mogę pomóc nastolatkowi, który zamkną się w sobie?
Potrzebuję pomocy, syn ma 18 lat, od dłuższego czasu zamknął się w sobie, siedzi w domu, w swoim pokoju, przestał chodzić do technikum, nie mogę spokojnie z nim porozmawiać, jest agresywny. Mówi tylko, że on już jest dorosły i sam decyduje, co ma robić, nie ma ani kolegów, ani...
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Zalecana konsultacja z psychologiem.
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Proszę skonsultować się psychologiem i psychiatrą.
Monika Sierakowska
homeopata
Umów wizytę
Można spróbować leczenia homeopatycznego, może syn taką pomoc zaakceptuje. Można umówić wizytę z homeopatą w miejscu zamieszkania lub on-line.
Tomasz Andrzej Szczęsny
lekarz chorób wewnętrznych, onkolog
Umów wizytę
Proszę skontaktować się z psychologiem który pomoże Pani w komunikacji z synem by mógł podjąć samodzielną decyzję na wizytę poradni zdrowia psychicznego
Dzień dobry, konsultacja z psychologiem na pewno mogłaby pomóc, jednak jeśli syn nie chce to na razie nie ma co na siłę go ciągać (zwłaszcza jeśli nie ma zagrożenia zdrowotnego). Myślę, że dobrym pomysłem będzie rozmowa na jego polu zainteresowań (co on tam w tym komputerze klika). To tylko propozycja, to Pan/Pani zna swojego syna najlepiej. Na pierwszym miejscu rozmowa, jak syn się zgodzi na pomoc zewnętrzną to dopiero wtedy psycholog czy inni specjaliści.
Pozdrawiam
Zalecana jest pilna konsultacja z psychologiem/psychiatrą. Proszę równiż samodzielnie umówić się do psychologa celem otrzymania pełnego wsparcia w tej trudnej sytuacji.
Dzień dobry, w takiej sytuacji warto rozważyć konsultację z psychologiem, który pomoże w zdiagnozowaniu trudności doświadczanych przez syna. Pozdrawiam,
A. Iwanicka
Opisuje Pani sytuację, która może wskazywać na poważny kryzys psychiczny u syna — wycofanie społeczne, izolacja, spadek motywacji, niepokój o wygląd oraz narastająca agresja mogą być objawami depresji, zaburzeń lękowych lub innych trudności rozwojowych. Ważne, by nie bagatelizować tych sygnałów, nawet jeśli syn stanowczo odrzuca pomoc. Warto spokojnie, bez oceny, komunikować swoje zaniepokojenie i gotowość wsparcia, unikając presji, ale konsekwentnie proponując np. rozmowę z psychologiem w neutralnym miejscu. Dobrą opcją może być również skonsultowanie się samemu z psychologiem, by dowiedzieć się, jak skutecznie budować kontakt i jak zachować się w sytuacjach trudnych.
Z czego mogą wynikać moje problemy z zapamiętywaniem?
Mam problemy z zapamiętywaniem długich zdań, które wypowiadają osoby wobec mnie - w pracy, ale też w domu. Co 5 minut pytam się wszystkich, żeby mogli powtórzyć, ponieważ po prostu nie pamiętam, nie potrafię prostych rzeczy zapamiętać. Jestem ciągle zdekoncentrowana,...
Sylwia Dżaman
lekarz
Umów wizytę
Zalecana konsultacja neurologiczna, a dodatkowo - konsultacja psychologa.
Paweł Skoczylas
lekarz, internista, lekarz rodzinny
Umów wizytę
Stacjonarna wizyta u neurologa, który podejmie decyzję co do dalszego postępowania.
Agnieszka Molas-Biesiada
lekarz rodzinny, psychodietetyk
Umów wizytę
Wskazana wizyta stacjonarna u lekarza neurologa celem badania i pokierowania na badania.
Tomasz Andrzej Szczęsny
lekarz chorób wewnętrznych, onkolog
Umów wizytę
Przed wizyta neurologiczna stacjonarna można rozważyć bardziej dostępna wizyta u swojego lekarza POZ celem wykonaniem badan które zapewne pomogą w dalszej konsultacji
Dzień dobry, w takim przypadku warto zgłosić się do neuropsychologa, który pomoże Pani w ocenie doświadczanych przez Panią trudności, czy mają one charakter emocjonalny, czy być może są związane z problemami w funkcjonowaniu OUN. Neuropsycholog zajmuje się oceną funkcji poznawczych (uwagi, pamięci, funkcji językowych), zaproponuje również dla Pani proces diagnostyczny i terapeutyczny. Pozdrawiam, A. Iwanicka
Magdalena Vilhena
psychoterapeuta, psychoterapeuta poznawczo-behawioralny (CBT), psycholog
Umów wizytę
Dzień dobry, warto pomyśleć o wizycie u neurologa by wykluczyć czynnik neurologiczny opisanych przez Panią problemów, a następnie rozważyć wizytę u psychologa. Pozdrawiam serdecznie
K
Kamil Sułkowski
Przed stacjonarną wizytą u neurologa warto rozważyć wcześniejszą konsultację z lekarzem POZ, który może zlecić wstępne badania ułatwiające dalszą diagnostykę. Takie podejście może przyspieszyć proces leczenia i zapewnić bardziej kompleksową ocenę stanu zdrowia.
Pokaż więcej pytań więcej
CHCESZ ZADAĆ PYTANIE?
Musisz napisać jeszcze: 50 znaków.
Dziękujemy
Twoje pytanie zostało wysłane. Nasi specjaliści udzielają odpowiedzi zwykle do kilkunastu godzin od zadanego pytania. Wszystkie odpowiedzi zostaną wysłane na adres e‑mail, który podałeś w formularzu.
lub Umów się na konsultację

Serwis HaloDoctor ma charakter wyłącznie informacyjny i edukacyjny i w żadnym wypadku nie zastępuje konsultacji medycznej. W celu dokładnej diagnozy zalecany jest kontakt z lekarzem. Jeśli jesteś chory, potrzebujesz konsultacji lekarskiej, e‑Recepty lub zwolnienia lekarskiego umów wizytę teraz. Nasi lekarze są do Twojej dyspozycji 24 godziny na dobę!

Pokaż wszystkie artykuły arrow
Umów wizytę
e-Recepta Przeziębienie Znajdź lekarza L4 L4 Umów wizytę