Psychiatra

W pierwszej kolejności proszę skonsultować się z lekarzem, który zlecił wykonanie badań i omówić z nim zaistniałą sytuację, łącznie z wdrożonym leczeniem; lekarz wyda stosowne zalecenia dotyczące postępowania.

Tak — przewlekły stres, silny lęk i zaburzenia snu mogą podwyższać poziom kortyzolu, dlatego wynik wykonany w takim okresie może nie odzwierciedlać „bazowego” stanu hormonalnego. Niektóre leki przeciwdepresyjne również mogą wpływać na oś stresu, dlatego warto poinformować lekarza, jakie leki i od kiedy są przyjmowane— czasem sensowne jest odroczenie badania lub zaplanowanie go w konkretnych warunkach (np. rano, po okresie stabilizacji). Zachęcam do konsultacji z lekarzem rodzinnym lub endokrynologiem.

⚠️ Ta odpowiedź ma charakter ogólny, nie zastępuje i nie stanowi indywidualnej konsultacji lekarskiej ani interpretacji wyników badań.

Zalecana konsultacja u lekarza psychiatry prowadzącego leczenie. Podczas konsultacji, po przeprowadzonym badaniu, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.

Przewlekły stres, silny niepokój i zmiany nastroju mogą wpływać na poziom kortyzolu, dlatego wynik badania wykonany w tym okresie może nie odzwierciedlać prawdziwego stanu hormonalnego. Niektóre leki przeciwdepresyjne także mogą mieć wpływ na oś stresu, co warto zgłosić lekarzowi zlecającemu badanie. Najbezpieczniejszym krokiem jest umówienie się na konsultację u lekarza, który zlecił badanie lub u endokrynologa. Podczas wizyty można omówić aktualny stan psychiczny, przyjmowane leki i ustalić optymalny termin badania, tak aby wynik był jak najbardziej miarodajny. Obserwacja własnego samopoczucia i otwarta rozmowa z lekarzem są kluczowe.

W takiej sytuacji warto skonsultować się z lekarzem psychiatrą dziecięcym, który na podstawie obserwacji i dokumentacji może wystawić stosowne zaświadczenie o czasowej niezdolności dziecka do realizowania obowiązku szkolnego.

W trakcie diagnozy zaburzeń neurorozwojowych, w tym podejrzenia spektrum autyzmu, możliwe jest wystawienie zaświadczenia lekarskiego, które potwierdza, że dziecko czasowo nie jest zdolne do realizowania obowiązku szkolnego z uwagi na przeciążenie psychiczne, trudności adaptacyjne oraz trwający proces diagnostyczny. Takie zaświadczenie nie jest równoznaczne z orzeczeniem ani zakończoną diagnozą i ma charakter czasowy oraz informacyjny.
W praktyce dokument może wystawić lekarz (np. psychiatra dziecięcy, pediatra lub inny lekarz prowadzący), opisując aktualny stan dziecka i wskazując zasadność czasowego odroczenia obowiązku szkolnego — natomiast ostateczna decyzja administracyjna zawsze należy do instytucji właściwej w danym kraju (np. gminy, urzędu edukacyjnego). Warto wcześniej upewnić się, jakie dokładnie dokumenty są honorowane przez urząd w Holandii.

Wskazania do zwolnienia dziecka z obowiązku szkolnego w takiej sytuacji ocenia lekarz psychiatra konsultujący dziecko/prowadzący diagnostykę, uwzględniając całość obrazu klinicznego.

Zalecana konsultacja u lekarza prowadzącego leczenie. Podczas konsultacji, po przeprowadzonym badaniu, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania

Należy skonsultować się z lekarzem prowadzącym leczenie nerwicy, zgłosić obserwowane zaburzenia snu - lekarz prowadzący wdroży odpowiednie leki, uwzględniając stosowane obecnie leczenie.

Zalecana konsultacja u lekarza psychiatry prowadzącego dotychczas leczenie. Podczas konsultacji, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.

Odpowiedź na to jak poprawic sen uzyskaPani udając się do lekarza rodzinnego lub psychiatry. Zapraszam

Odpowiedź na to jak poprawic sen uzyskaPani udając się do lekarza rodzinnego lub psychiatry. Zapraszam

Odpowiedź na to jak poprawic sen uzyskaPani udając się do lekarza rodzinnego lub psychiatry. Zapraszam

Wskazana konsultacja alergologiczna, w warunkach stacjonarnych, na którą należy zgłosić się z posiadaną dokumentacją medyczną.

Zalecana stacjonarna wizyta u lekarza psychiatry prowadzącego dotychczas leczenie. Podczas konsultacji, po przeprowadzonym badaniu, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.

Leki tego typu wpływają na organizm oraz układ nerwowy, co może prowadzić do różnych zmian. Objawy tego rodzaju nie należą do najczęstszych, jednak doświadczony lekarz zaplanuje takie postępowanie diagnostyczno-terapeutyczne, które pozwoli znaleźć przyczynę dolegliwości i udzielić właściwej odpowiedzi.

Objawy mogą być związane z zespołem odstawiennym, ale wymagają pogłębionej diagnostyki. Skonsultuj się z psychiatrą i alergologiem w celu oceny przyczyny i ustalenia dalszego leczenia.

Zalecana jest konsultacja z lekarzem POZ który podczas spokojnej rozmowy odpowie na wszystkie pytania, rozwieje wątpliwości oraz wspólnie z Pacjentem podejmie decyzję dotyczącą dalszego postępowania

Zalecana stacjonarna wizyta w poradni psychologicznej. Podczas konsultacji, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania i zleci konsultacje u odpowiednich specjalistów.

Do omówienia na konsultacji psychologicznej, podczas rozmowy ze specjalistą, który będzie mógł udzielić szczegółowej odpowiedzi na zadane pytanie.

Wspomnienia z 3. roku życia mogą istnieć, ale pełne, spójne i świadome epizodyczne wspomnienia z tego wieku są niezwykle rzadkie. Zwykle mózg w tym okresie dopiero rozwija pamięć epizodyczną, a większość „wspomnień” z tak wczesnego dzieciństwa to fragmenty wyobrażeń, zdjęć lub opowieści od rodziny.
To informacja edukacyjna i nie zastępuje konsultacji z neurologiem czy psychologiem w celu oceny pamięci lub rozwoju poznawczego.

Zalecana opieka psychologa, ale również konsultacja i opieka psychiatry, z oceną wskazań do wdrożenia zindywidualizowanego leczenia farmakologicznego.

Zalecana konsultacja z lekarzem psychiatrą. Podczas konsultacji, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.

Opisane objawy – silny lęk, napięcie, trudność w codziennym funkcjonowaniu, obawa przed oceną, poczucie winy oraz objawy fizyczne (drżenie rąk, ucisk w gardle, poranne nasilenie lęku) – wskazują, że warto skonsultować się zarówno z psychologiem, jak i psychiatrą. Nie dlatego, że „jest bardzo źle”, ale dlatego, że oba rodzaje wsparcia mogą się uzupełniać i realnie przynieść ulgę.
Psycholog pomoże zrozumieć, co podtrzymuje lęk i jak krok po kroku odzyskiwać poczucie wpływu. Psychiatra oceni, czy objawy są na tyle nasilone, że warto rozważyć leczenie, które może zmniejszyć napięcie i wesprzeć dalszą pracę.
Warto też zwrócić uwagę na żywienie, bo przy długotrwałym stresie i napięciu ciało potrafi reagować jeszcze silniej, gdy brakuje energii, regularności posiłków lub podstawowych składników odżywczych.

To nie jest „słabość”. To stan, który ma podłoże medyczne i psychiczne — i naprawdę można go skutecznie leczyć.
Objawy, o których Pani pisze, mogą odpowiadać zaburzeniom lękowo-depresyjnym (z elementami natrętnego sprawdzania i przeciążenia stresem). Dlatego bardzo rekomenduję dwie równoległe drogi pomocy: 1.Konsultację psychiatryczną — aby ocenić, czy potrzebne będzie leczenie farmakologiczne, które może zmniejszyć lęk i przygnębienie oraz ułatwić codzienne funkcjonowanie.2.Psychoterapię (np. poznawczo-behawioralną) — aby nauczyć się radzić sobie z nasilonymi lękami, poczuciem winy, niską samooceną i przewlekłym stresem oraz przepracować żałobę.
Najlepsze efekty najczęściej daje połączenie obu form leczenia. Proszę też pamiętać o podstawach: regularny sen, posiłki, krótkie spacery, ograniczenie kofeiny — małymi krokami, bez presji. Warto szukać wsparcia w rodzinie lub grupach dla rodziców dzieci ze spektrum — nie musi Pani być z tym sama.
Jeśli pojawią się myśli rezygnacyjne („nie chcę żyć”, „nie dam rady”), silne napady paniki, kołatania serca lub wyraźne pogorszenie — proszę zgłosić się pilnie po pomoc (SOR/999) albo skontaktować się natychmiast z lekarzem. Chętnie pomogę w znalezieniu psychiatry/psychoterapeuty . Cieszę się, że Pani tu napisała — to ważny, odważny krok ku poprawie. Pozdrawiam serdecznie

Witam. Od pewnego czasu czuje się ciężko. Brak chęci do wstawania z rana łóżka. Codziennie czuje zmęczenie i wypalenie. Zabawa i spędzanie czasu z dziećmi nie sprawia mi takiej radości jak kiedyś. Jestem bardzo ale to bardzo nerwowa i szybko się stresuje. Wybucham w każdym momencie. Przez co dostaje się innym i pojawiają się kłótnie w domu.
Mam wrażenie, że że wszystkim jestem sama i nie otrzymuje pomocy od reszty domowników. Mąż twierdzi, że mam fobie na punkcie sprzątania. Lubię porządek.
Coraz częściej zdarzają się sytuacje, że płacze w zaciszu domu by nikt nie widział. W nocy nie mogę spać, rano jestem zmęczona, nie ważne jak długo bym spała. Zdarzają się sytuacje, że budzę się nocy ze strachem i kołataniem serca. I ten strach utrzymuje się to już do rana.
Nie wspomnę, że przy gorszych dniach potrafię bić się w głowe ręką.
W pracy staram staram się być inna osoba.
Jak sobie z tym poradzić? Jestem już tym zmęczona.

Zalecana konsultacja z psychiatrą prowadzącym leczenie. Podczas konsultacji, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.

W pierwszej kolejności - należy zgłosić się na wizytę kontrolną do lekarza psychiatry prowadzącego leczenie; dodatkowo zalecana konsultacja u lekarza rodzinnego-w celu przeprowadzenia kontrolnego badania fizykalnego, oceny wyników wykonanych badań i ustaleniu dalszego postępowania w zakresie ew.uzupełniającej diagnostyki

W pierwszej kolejności należy zgłosić się na wizytę kontrolną do lekarza psychiatry prowadzącego leczenie. Dodatkowo zalecana jest konsultacja u lekarza rodzinnego w celu przeprowadzenia kontrolnego badania fizykalnego, oceny wyników dotychczasowych badań oraz ustalenia dalszego postępowania, w tym ewentualnej uzupełniającej diagnostyki.

W pierwszej kolejności należy zgłosić się na wizytę kontrolną do lekarza psychiatry prowadzącego leczenie. Dodatkowo zalecana jest konsultacja u lekarza rodzinnego w celu przeprowadzenia kontrolnego badania fizykalnego, oceny wyników dotychczasowych badań oraz ustalenia dalszego postępowania, w tym ewentualnej uzupełniającej diagnostyki.

W takiej sytuacji warto zgłosić się na wizytę kontrolną do psychiatry, który prowadzi leczenie i może ocenić, czy obecna dawka lub rodzaj leku nadal są odpowiednie. Uczucie zmęczenia czy spadek energii mogą wynikać nie tylko z samego leku, ale też z ogólnego osłabienia organizmu po długotrwałym stresie i napięciu.
Warto przyjrzeć się również sposobowi odżywiania, jakości snu i poziomowi aktywności fizycznej – nawet drobne zmiany w tych obszarach mogą wspierać regenerację i poprawiać samopoczucie. W tym zakresie pomocny może być dietetyk, który pomoże dobrać sposób żywienia wspierający układ nerwowy.

Demotywacja i trudności z koncentracją mogą być nie tylko objawami depresji, ale także skutkiem ubocznym leków psychotropowych lub wynikiem nieprawidłowej diety czy zaburzonej pracy organizmu. Warto więc raz w roku wykonywać przeglądowe badania kontrolne, aby mieć własny punkt odniesienia i móc wcześnie wychwycić ewentualne nieprawidłowości.
Dobrą praktyką jest również prowadzenie dzienniczka nastroju, w którym można zapisywać samopoczucie, przyjmowaną dawkę leku, codzienne wydarzenia oraz poziom stresu — pomaga to lekarzowi prowadzącemu lepiej ocenić skuteczność terapii i w razie potrzeby wprowadzić odpowiednie zmiany.
Rok to okres wystarczający, ale też stosunkowo krótki — nie wolno jednak zmieniać leczenia na własną rękę, a wszystkie decyzje dotyczące terapii należy podejmować wspólnie, we współpracy z lekarzem psychiatrą, który stanowi potrzebny zewnętrzny punkt obserwacji i obiektywnej oceny postępów leczenia.

Zalecana konsultacja psychologiczna. Podczas konsultacji, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.

Kwestię zapamiętanych wspomnień, możliwości pamięci - warto omówić z psychologiem, który odpowie na wszystkie pytania, postara się rozwiać wątpliwości.

Tak — można mieć wspomnienia z około 3. roku życia, ale rzadko są one „pełne i dokładne”.
U większości ludzi najwcześniejsze, dość wiarygodne wspomnienia zaczynają się między 3.–4. rokiem życia. To czas, gdy dojrzewa hipokamp (struktura mózgu odpowiedzialna za pamięć autobiograficzną) i rozwija się język — potrzebny, by „opowiedzieć sobie” wydarzenia.

Wskazana kontrolna wizyta u lekarza pediatry prowadzącego, a także konsultacja psychologa dziecięcego - wdrożą odpowiednie zalecenia, z uwzględnieniem badań i konsultacji specjalistycznych.

Zalecana stacjonarna wizyta u lekarza pediatry prowadzącego. Podczas konsultacji, po przeprowadzonym badaniu, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania i zleci konsultacje u odpowiednich specjalistów.

Napady złości i pobudzenia u dziecka mogą mieć różne przyczyny – od trudności emocjonalnych, po problemy ze snem, odżywianiem czy niedobory składników odżywczych. Warto zacząć od wizyty u pediatry, który zleci podstawowe badania i oceni, czy konieczna jest dalsza diagnostyka neurologiczna lub psychiatryczna. Równolegle dobrze skonsultować się z psychologiem dziecięcym, by zrozumieć, z czego wynikają napady agresji i jak reagować w takich momentach.

Zachęcam do wizyty u lekarza rodzinnego lub u pediatry — szczególnie jeśli napady agresji pojawiły się nagle i są nasilone.
Jeśli dziecko zagraża sobie lub innym, jeśli agresja jest niekontrolowana, zagrażająca bezpieczeństwu, jeśli pojawią się myśli samobójcze lub próby samouszkodzenia, jeśli napady są nagłe, bardzo intensywne i nie da się ich bezpiecznie kontrolować w domu prosze udać sie do SOR lub wezwać pogotowie 999.

Należy to omówić z lekarzem psychiatrą prowadzącym, tylko on bowiem oceniał Pani stan zdrowia i wydał stosowne zalecenia dotyczące leczenia (zalecenia farmakologiczne i niefarmakologiczne) i może zająć stanowisko w powyższej kwestii.

W tej sprawie należy konsultować się z psychiatrą prowadzącym leczenie, który wystawił zwolnienie lekarskie. Jedynie ten specjalista może zająć stanowisko w powyższej kwestii.

Jeżeli podczas zwolnienia lekarskiego (L4) planujesz zmianę miejsca pobytu, w pierwszej kolejności należy upewnić się, że lekarz wystawiający zwolnienie zamieści w jego treści odpowiednią adnotację — informację, że wyjazd nie jest przeciwwskazany ze względów zdrowotnych — oraz wskaże nowy adres pobytu.
Jeżeli taka informacja nie została uwzględniona w treści zwolnienia, masz obowiązek poinformować o zmianie miejsca pobytu zarówno pracodawcę, jak i Zakład Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) w terminie 3 dni od dnia dokonania zmiany. Należy podać aktualny adres, aby ZUS mógł prawidłowo przeprowadzić ewentualną kontrolę prawidłowości wykorzystywania zwolnienia.
Zgłoszenia można dokonać telefonicznie, za pośrednictwem pisma (formularz POG), lub poprzez aplikację mZUS.
Brak przekazania tych informacji może skutkować odmową wypłaty zasiłku chorobowego.

Pytanie należy zadać specjaliście prowadzącemu leczenie (psychiatra, psycholog), bowiem do lekarza prowadzącego należy ocena stanu psychicznego pacjenta, również pod kątem przeciwwskazań do określonych czynności/pozwoleń.

W tej sprawie należy konsultować się z psychiatrą prowadzącym leczenie oraz specjalistami, którzy będą przeprowadzali badania lekarskie i psychologiczne niezbędne do uzyskania pozwolenia na broń.

Zalecana stacjonarna wizyta u lekarza POZ. Podczas konsultacji, po przeprowadzonym badaniu, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania i zleci konsultacje u odpowiednich specjalistów.

Wskazana jest stała opieka psychiatry oraz psychologa. Dodatkowo - zalecana wizyta u lekarza rodzinnego/internisty w celu przeprowadzenia badania fizykalnego, w oparciu o które ukierunkuje dalsze postępowanie, zarówno w zakresie diagnostyki jak i ew.leczenia.

Zalecana konsultacja z lekarzem psychiatrą prowadzącym Pana leczenie, a także z ginekologiem, pod opieką którego pozostaje Pana partnerka.

Należy się skonsultować. Lekarzem prowadzącym leczenie.
Oczywistością jest fakt , że żadne leki nie powinny być stosowane w okresie bliskim zaplodnienia czy u partnera czy u partnerki.
Leki na adhd z reguły są przeciwwskazane.
Zawsze należy omówić plany prokreacyjne z psychiatrą i ginekologiem – najlepiej kilka miesięcy wcześniej.

Zalecana stacjonarna konsultacja z lekarzem psychiatrą prowadzącym leczenie. Podczas konsultacji, po przeprowadzonym badaniu, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.

Zalecana konsultacja z lekarzem psychiatrą prowadzącym; lekarz po zebraniu wywiadu medycznego dotyczącego aktualnego Pani samopoczucia zadecyduje o dalszym postępowaniu terapeutycznym; w przypadku nowych leków-warto z lekarzem omówić potencjalne działania niepożądane wprowadzanych preparatów.

Wskazana jest kontrola psychiatryczna celem oceny występujących działań niepożądanych. Lekarz prowadzący, po dokładnym zebraniu wywiadu, zdecyduje o dalszym leczeniu oraz ewentualnej modyfikacji terapii.

Należy zgłosić tego typu objawy lekarzowi prowadzącemu leczenie.
Leki tego typu wpływają na układ nerwowy i czasem objawia się to dokladnie w ten sposób.

Zalecana stacjonarna konsultacja z lekarzem psychiatrą prowadzącym leczenie. Podczas konsultacji, po przeprowadzonym badaniu, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.

Warto skonsultować się z lekarzem prowadzącym celem ustalenia dalszego postępowania. Niektóre leki mogą dawać reakcje paradoksalne lub działania niepożądane, które zazwyczaj mijają po ok. 2-3 tygodniach przyjmowania leku. Do rozważenia zmiana leku lub wprowadzenie czasowej farmakologii korygującej.

Należy zgłosić się, z kartą wypisową leczenia szpitalnego do lekarza specjalisty, pod opieką którego Pani pozostaje w warunkach ambulatoryjnych lub skontaktować się z lekarzem prowadzącym opisywane leczenie szpitalne.

Zalecana konsultacja z lekarzem prowadzącym leczenie. Podczas konsultacji, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania

Należy zgłosić się do lekarza prowadzącego z kartą wypisową z leczenia szpitalnego. Podczas konsultacji specjalista odpowie na wszystkie pytania i podejmie decyzję dotyczącą dalszego postępowania.