Ograniczanie picia alkoholu – czy to możliwe dla osób uzależnionych?

Wstęp

Nazywam się Agnieszka Rejsler-Doroszewska, jestem psychotraumatolożką oraz specjalistką psychoterapii uzależnień. Od blisko 30 lat pomagam ludziom w rozwiązywaniu ich problemów. Przez 22 lata pracowałam w dużych ośrodkach w Gdańsku, gdzie zajmowałam się psychoterapią osób uzależnionych od alkoholu. Od wielu lat prowadzę prywatną praktykę, w której wspieram klientów w ograniczaniu picia alkoholu.

Początkowo przyjęcie takiego kierunku terapii było dla mnie wyzwaniem, ponieważ wcześniej moim celem było wspieranie pacjentów w osiągnięciu całkowitej abstynencji. Z czasem przekonałam się, że ograniczanie picia alkoholu jest możliwe i może przynosić pozytywne zmiany nawet u osób uzależnionych.

Uzależnienia: jak je rozpoznać i jak z nimi skutecznie walczyć? Ekspertka radzi

Lek z piosenki Taco Hemingwaya znika z aptek. Lekarze: to niebezpieczny trend

Karol Nawrocki i snus: kontrowersyjny gest w debacie prezydenckiej. Co warto wiedzieć o tej używce?

E-papierosy, woreczki nikotynowe, tytoń: rząd ogranicza dostęp

Głód nikotynowy. Jak sobie z nim poradzić? 4 sposoby

Uzależnienie dziecka od gier komputerowych. Jak je rozpoznać?

Przykład z praktyki

Pamiętam pacjenta, z którym pracowałam na sesjach online. Zgłosił się do terapii pod wpływem namowy żony. Podczas wstępnych rozmów okazało się, że miał problem z nadużywaniem alkoholu, ale sam nie uważał, że wymaga to leczenia. Wieczorne picie 1–3 piw wydawało mu się nieszkodliwe.

W wyniku rozmowy diagnostycznej stwierdziłam, że pacjent znajduje się w 3. fazie alkoholizmu (uzależnienie ma IV fazy). Umówiliśmy się na pracę nad ograniczaniem picia, przy czym pacjent sam decydował, ile chce pić.

W trakcie sesji rozmawialiśmy też o pracy, relacjach z żoną i sposobach spędzania wolnego czasu. Z czasem zauważyłam, że pacjent:

• lepiej kontroluje impulsy do picia,
• staje się bardziej otwarty w kontakcie terapeutycznym,
• jest mniej pasywny w codziennym życiu,
• doświadcza poprawy samopoczucia psychicznego i fizycznego,
• nabiera nowych aspiracji i pewności siebie.

Terapia zakończyła się, gdy pacjent osiągnął stabilizację i był przekonany, że poradzi sobie sam. Chciałabym podkreślić, że był to przykład tzw. wysoko funkcjonującego alkoholika.

Czy każdy, kto pije, jest uzależniony?

Nie zawsze większe picie alkoholu oznacza uzależnienie. Uzależnienie diagnozuje się na podstawie symptomów związanych z piciem.

Systematyczne spożywanie alkoholu może prowadzić do uzależnienia, ale przebieg tego procesu jest różny u różnych osób. Dla jednych będzie to codzienne picie 1–3 piw, dla innych – picie w weekendy w większych ilościach. Każda osoba ma indywidualną tolerancję, co wpływa na dynamikę rozwoju uzależnienia.

Osoby z wyższą tolerancją szczególnie są zagrożone, ponieważ dobrze znoszą alkohol i dopiero w zaawansowanej fazie zaczynają odczuwać jego skutki. Z mojego doświadczenia wynika, że po pomoc zgłaszają się najczęściej osoby już uzależnione, a nie te pijące ryzykownie.

Ograniczanie picia a abstynencja

Uczciwie należy powiedzieć, że dla osoby uzależnionej optymalna jest całkowita abstynencja.

Ograniczanie picia alkoholu w zaawansowanej fazie uzależnienia może być trudne – odczuwanie głodu alkoholu i konieczność kontroli picia mogą prowadzić do ciągłego napięcia i frustracji. Często osoby próbujące ograniczać picie w końcu „kombinują”, aby móc napić się w większej ilości.

Dowiedz się więcej

o zdrowiu psychicznym i pomocy psychologicznej

Sprawdź

Czynniki psychologiczne i przyczyny problemów alkoholowych

Problemy alkoholowe mają swoje przyczyny – chroniczny stres, nieleczona depresja, ADHD, doświadczenia traumatyczne. Zaczynając zmianę, warto najpierw ograniczyć picie lub podjąć abstynencję, a następnie zająć się innymi problemami.

Dla kogo ograniczanie picia jest realne?

• Osoby pijące dużo i często, ale które nie są jeszcze uzależnione (piją ryzykownie)
• Osoby w początkowej fazie uzależnienia

W przypadku osób uzależnionych w sposób bardziej zaawansowany wskazana jest trwała abstynencja.