mgr Tomasz Wachowiak

Terapia online to rozwiązanie dla osób, które chcą pracować nad sobą, ale potrzebują większej elastyczności lub komfortu własnej przestrzeni.

Sprawdzi się, jeśli:

– mieszkasz za granicą lub w miejscu z ograniczonym dostępem do specjalistów

– masz napięty grafik i trudno Ci wygospodarować czas na dojazdy

– czujesz się bezpieczniej, rozmawiając z własnego domu

– chcesz zacząć terapię, ale forma gabinetowa jest dla Ciebie barierą

To także dobra opcja, jeśli kontynuujesz już proces terapeutyczny i potrzebujesz wygodniejszej formy spotkań.

Spotkania odbywają się w formie wideorozmowy, w ustalonym terminie, z zachowaniem pełnej poufności i zasad pracy terapeutycznej. To nie jest „rozmowa przez internet” – to pełnoprawna psychoterapia, oparta na relacji, uważności i procesie.

Jak wygląda sesja:

– trwa 50/60 minut

– odbywa się przez bezpieczną platformę (np. Google Meet / WhatsApp)

– ma stały dzień i godzinę (jeśli decydujesz się na proces)

– odbywa się w spokojnej, prywatnej przestrzeni po Twojej stronie

Tak – pod warunkiem, że jest dopasowana do Twoich potrzeb. Badania i doświadczenie pokazują, że skuteczność terapii online może być porównywalna do spotkań stacjonarnych. Kluczowe znaczenie ma nie miejsce, ale relacja terapeutyczna, regularność i Twoje zaangażowanie. „To, co leczy w terapii, dzieje się między ludźmi, nie między ścianami gabinetu. Ekran może być tylko narzędziem, ale proces pozostaje realny”.

Terapia online dobrze sprawdza się w pracy nad:

Są sytuacje, w których kontakt bezpośredni może być lepszym wyborem.

Dotyczy to szczególnie:

Jeśli nie masz pewności, jaka forma będzie dla Ciebie odpowiednia – warto to po prostu omówić na pierwszym spotkaniu.

To nie są wady, ale realne elementy, które warto wziąć pod uwagę.

Aby terapia była dla Ciebie jak najbardziej wartościowa:

To drobne rzeczy, które realnie wpływają na jakość spotkania.

Pierwsza sesja to przestrzeń, żeby:

Nie musisz być „gotowy”. Wystarczy, że jesteś.

Jeśli czujesz, że to dobry moment, możesz zrobić pierwszy krok.

Są osoby, które w trudnych momentach zwalniają, wycofują się i przestają radzić sobie z codziennymi zadaniami. Są też takie, które reagują dokładnie odwrotnie. Jeszcze mocniej zaciskają zęby, robią kolejne listy, odpowiadają na wszystkie wiadomości i próbują utrzymać kontrolę nad każdym obszarem życia.

Z zewnątrz wyglądają na zorganizowane, odpowiedzialne i niezawodne. W pracy można na nie liczyć. W domu pamiętają o zakupach, terminach, wizytach i sprawach dzieci. Nawet kiedy są zmęczone, powtarzają sobie: „Ogarnę jeszcze tylko to, a potem odpocznę”. Problem w tym, że owo „potem” często nie nadchodzi.

Wypełnianie dnia zadaniami daje poczucie porządku. Kiedy człowiek skupia się na tym, co trzeba zrobić tu i teraz, przez chwilę nie musi zastanawiać się nad swoim samopoczuciem. Nie ma czasu wsłuchiwać się w lęk, smutek, pustkę czy narastające zmęczenie. Obowiązkowość sama w sobie nie jest czymś złym. Może być siłą, która pozwala przejść przez wymagający okres. Trudność zaczyna się wtedy, gdy działanie staje się jedynym sposobem radzenia sobie z napięciem. Każda wolna chwila zaczyna wtedy powodować dyskomfort. Cisza uruchamia myśli, więc łatwiej posprzątać, sprawdzić pocztę albo zająć się sprawą, która mogłaby poczekać. Odpoczynek wydaje się stratą czasu, a bezczynność wywołuje poczucie winy. Tak powstaje mechanizm, w którym przeciążona osoba próbuje odzyskać spokój poprzez jeszcze większą aktywność. Na krótko działa. Kolejne wykonane zadanie daje ulgę i poczucie kontroli. Organizm jednak nadal nie otrzymuje tego, czego najbardziej potrzebuje: snu, regeneracji, bezpieczeństwa i przestrzeni na emocje.

W powszechnym wyobrażeniu osoba w kryzysie psychicznym nie jest w stanie pracować, spotykać się z ludźmi ani wykonywać codziennych obowiązków. Rzeczywistość bywa znacznie mniej oczywista. Można osiągać dobre wyniki, dbać o innych i sprawiać wrażenie pełnej energii, a jednocześnie przeżywać obniżony nastrój, silny lęk albo przewlekłe napięcie. U części osób pojawia się obraz określany potocznie jako depresja wysokofunkcjonująca. Nie jest to odrębna diagnoza medyczna, ale sformułowanie opisujące sytuację, w której człowiek zachowuje pozornie sprawne funkcjonowanie mimo znaczących trudności emocjonalnych. Takie osoby często długo nie dostrzegają problemu. Skoro nadal chodzą do pracy, przygotowują posiłki i wykonują wszystkie zadania, uznają, że nie mogą być naprawdę przeciążone. Porównują się z ludźmi, którzy znajdują się w cięższym stanie, i odbierają sobie prawo do pomocy. Tymczasem zdolność do działania nie mówi wszystkiego o kondycji psychicznej. Czasami funkcjonowanie odbywa się ogromnym kosztem. Po całym dniu pozostaje już tylko bezwład, drażliwość albo chęć odcięcia się od wszystkich. Każde zadanie wymaga coraz większej mobilizacji, choć nikt z otoczenia tego nie widzi.

Przeciążenie może objawiać się ciągłym poczuciem pośpiechu, nawet gdy nie ma realnego powodu, by się spieszyć. Człowiek wykonuje jedną rzecz, a myślami jest już przy kolejnych trzech. Trudno mu być obecnym w rozmowie, spokojnie zjeść posiłek czy obejrzeć film bez równoczesnego sprawdzania telefonu. Innym sygnałem jest coraz mniejsza tolerancja na drobne przeszkody. Późniejszy autobus, rozsypane zakupy, dodatkowy telefon z pracy albo zmiana planów wywołują reakcję znacznie silniejszą, niż wynikałoby to z samej sytuacji. Nie chodzi o tę jedną rzecz. Jest ona jedynie kolejnym obciążeniem dla układu nerwowego, który od dawna działa na granicy możliwości. Może pojawić się także utrata przyjemności. Zadania są wykonywane poprawnie, ale życie zaczyna przypominać niekończącą się listę obowiązków. Spotkanie z przyjaciółmi, spacer czy rodzinny wyjazd nie cieszą, ponieważ są odbierane jako kolejne punkty wymagające organizacji. Częste są również problemy ze snem, napięcie mięśni, bóle głowy, trudności z koncentracją, kołatanie serca, dolegliwości żołądkowe i uczucie ciągłego zmęczenia. Objawy fizyczne zawsze warto konsultować z lekarzem, ponieważ mogą mieć różne przyczyny. Bywa jednak, że ciało zaczyna wyrażać przeciążenie wcześniej, niż człowiek pozwoli sobie nazwać je emocjonalnie.

Osoby mocno zadaniowe często próbują potraktować regenerację jak kolejny projekt. Planują wolny wieczór, wyjazd albo dzień bez pracy, oczekując, że po kilku godzinach odzyskają pełną energię. Kiedy tak się nie dzieje, zaczynają obwiniać siebie również za to, że „nie potrafią odpoczywać”.

Organizm funkcjonujący przez długi czas w napięciu może potrzebować więcej czasu, aby ponownie poczuć bezpieczeństwo. Samo położenie się na kanapie nie zawsze oznacza odpoczynek, jeśli głowa nadal analizuje zaległości, tworzy scenariusze i pilnuje kolejnych obowiązków. Regeneracja nie polega wyłącznie na zaprzestaniu aktywności. Ważne jest także ograniczenie wewnętrznej presji. Pozwolenie sobie na zrobienie czegoś wystarczająco dobrze, a nie idealnie. Odłożenie sprawy, która naprawdę może poczekać. Przyjęcie, że nie każdy problem trzeba rozwiązać natychmiast. Dla osoby przyzwyczajonej do stałej mobilizacji może to być trudniejsze niż wykonanie kolejnego zadania. Właśnie dlatego zmiana nie zawsze zaczyna się od wielkich decyzji. Czasem pierwszym krokiem jest zauważenie automatycznego zdania: „Jeszcze tylko to”.

Nie trzeba rezygnować z codziennych obowiązków, aby zasługiwać na wsparcie. Rozmowę z psychologiem, psychoterapeutą lub lekarzem warto rozważyć, gdy zmęczenie utrzymuje się mimo odpoczynku, napięcie towarzyszy przez większość dnia, a życie coraz bardziej ogranicza się do wykonywania zadań. Niepokojącym sygnałem może być także poczucie pustki, wycofywanie się z relacji, narastający lęk, częsty płacz, trudności ze snem albo przekonanie, że bez ciągłego kontrolowania wszystkiego sytuacja natychmiast się rozpadnie.

Specjalista nie musi odbierać człowiekowi sprawczości ani przekonywać go, że powinien całkowicie zmienić swoje życie. Pomoc może polegać na zrozumieniu, co podtrzymuje napięcie, skąd bierze się przymus działania i dlaczego odpoczynek uruchamia poczucie winy. Osoby obowiązkowe często potrafią bardzo długo unosić więcej, niż widzą inni. Nie oznacza to jednak, że powinny robić to bez końca. Czasem prawdziwą odpowiedzialnością nie jest wykonanie następnego zadania, ale zauważenie, że własne zasoby właśnie się kończą.