Ozempic, Wegovy, Mounjaro a włosy: nowe badanie łączy leki na otyłość z ryzykiem łysienia

Leki na otyłość a wypadanie włosów – co wykazało badanie

Agoniści receptora GLP-1, do których należą między innymi semaglutyd (obecny w Ozempicu i Wegovy) oraz tirzepatyd (Mounjaro), od lat zdobywają popularność jako leki wspomagające odchudzanie i leczenie cukrzycy typu 2. Już wcześniej pojawiały się pojedyncze zgłoszenia pacjentów informujące o utracie włosów w trakcie terapii, ale brakowało badań, które sprawdziłyby to ryzyko na dużą skalę i porównały je z innymi lekami przeciwcukrzycowymi.

Lukę tę wypełniło badanie zespołu z University of Pennsylvania Health System (Penn Medicine), opublikowane 22 lipca 2026 roku w czasopiśmie „BMJ”. Autorzy – Huilin Tang i współpracownicy – przeanalizowali elektroniczne dane medyczne dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2, którzy między styczniem 2019 a wrześniem 2024 roku rozpoczęli leczenie jednym z trzech typów leków: agonistami receptora GLP-1, inhibitorami SGLT-2 (flozynami) lub inhibitorami DPP-4 (gliptynami).

Co warto wiedzieć o skutkach ubocznych leków GLP-1?

Aplikacja do liczenia kalorii – na co zwrócić uwagę przy wyborze?

Dlaczego kolejna dieta nie działa? Psychologiczne mechanizmy efektu jojo

Wegovy w tabletce zatwierdzony w Unii Europejskiej. Nowa opcja leczenia otyłości

Dlaczego po 40. roku życia trudniej schudnąć? Obesitolog wyjaśnia

Rewolucja w psychiatrii? Jak leki na otyłość zmieniają sposób w jaki myślimy i reagujemy

Zacznij leczyć otyłość dziś — bez kolejki, bez czekania

Przejdź do serwisu

Skala badania i metodologia

Badanie objęło ponad 23 tysiące osób. Naukowcy porównali:

• 12 004 pacjentów stosujących agonistów GLP-1 z 15 221 pacjentami przyjmującymi inhibitory SGLT-2,
• 11 964 pacjentów stosujących leki GLP-1 z 11 233 pacjentami przyjmującymi inhibitory DPP-4.

Aby wynik był wiarygodny, badacze zastosowali metodę zwaną emulacją docelowego badania klinicznego (target trial emulation) oraz uwzględnili w analizie czynniki, które mogłyby zniekształcić rezultaty – wiek, płeć, przynależność etniczną, choroby współistniejące, inne przyjmowane leki oraz wskaźnik masy ciała (BMI).

O ile wzrasta ryzyko łysienia

Po uwzględnieniu wspomnianych czynników okazało się, że stosowanie leków z grupy GLP-1 wiązało się z:

• o 37 proc. wyższym ryzykiem łysienia w porównaniu z inhibitorami SGLT-2,
• o 68 proc. wyższym ryzykiem łysienia w porównaniu z inhibitorami DPP-4.

Co istotne, zależność ta dotyczyła wyłącznie łysienia niebliznowaciejącego, czyli takiego, w którym mieszki włosowe pozostają nienaruszone, a włosy mają szansę odrosnąć. W tej konkretnej grupie ryzyko było jeszcze wyraźniejsze – wyższe odpowiednio o 53 proc. i 72 proc. w porównaniu z SGLT-2 i DPP-4.

Autorzy podkreślają jednak, że mimo względnie dużej różnicy procentowej, bezwzględne ryzyko utraty włosów pozostaje niskie. Oznacza to, że łysienie nie jest częstym powikłaniem terapii, ale u części pacjentów rzeczywiście może wystąpić.

Dlaczego leki na odchudzanie mogą wpływać na włosy

Naukowcy wskazują kilka możliwych wyjaśnień tego zjawiska. Pacjenci przyjmujący leki z grupy GLP-1 mieli na starcie badania wyższy wskaźnik BMI niż osoby z pozostałych grup, co wiąże się z bardziej intensywnym procesem odchudzania.

Do najważniejszych mechanizmów, które mogą tłumaczyć powiązanie leków na otyłość z wypadaniem włosów, należą:

• szybka utrata masy ciała – to dobrze udokumentowana i częsta przyczyna tzw. łysienia telogenowego, czyli okresowego, zwykle przejściowego wypadania włosów,
• niedobory żelaza i cynku – gwałtowne zmniejszenie ilości spożywanego jedzenia i zmiana diety mogą prowadzić do niedoborów mikroelementów potrzebnych do prawidłowego wzrostu włosa,
• zmiany hormonalne – towarzyszące redukcji masy ciała, które mogą zaburzać naturalny cykl wzrostu i wypadania włosów,
• stres metaboliczny organizmu związany z szybką zmianą sposobu odżywiania.

Autorzy badania zaznaczają, że konieczne są dalsze analizy, które pozwolą dokładnie ustalić, który z tych mechanizmów odgrywa największą rolę.

Ograniczenia badania

Badanie ma też pewne słabości, o których uczciwie piszą sami autorzy. Ze względu na charakter danych – pochodzących z dokumentacji medycznej, a nie z dedykowanego badania klinicznego – nie było możliwe dokładne określenie nasilenia, zasięgu ani czasu trwania łysienia. Nie wiadomo też, czy i jak szybko włosy odrastały po zakończeniu terapii. Naukowcy nie wykluczają również wpływu innych czynników, których nie uwzględniono w analizie.

Mimo tych ograniczeń badacze podkreślają, że wykorzystali dane wysokiej jakości, dotyczące dużej i reprezentatywnej grupy pacjentów, a wyniki pozostały spójne po dodatkowych analizach – co zwiększa ich wiarygodność.

Co to oznacza dla pacjentów stosujących leki GLP-1

Autorzy badania nie sugerują rezygnacji z leczenia, lecz zwracają uwagę na potrzebę świadomego podejmowania decyzji terapeutycznych. Jak podkreślają, wiedza o możliwym ryzyku łysienia może pomóc pacjentom i lekarzom lepiej zaplanować leczenie oraz reagować, jeśli problem się pojawi.

Warto pamiętać, że leki z grupy GLP-1 mają udokumentowane korzyści zdrowotne wykraczające poza kontrolę cukrzycy i redukcję masy ciała – w innych badaniach wiązano je również z możliwą ochroną przed niektórymi nowotworami czy spadkiem ryzyka otępienia. Decyzja o rozpoczęciu lub kontynuowaniu terapii powinna więc uwzględniać całościowy bilans korzyści i potencjalnych skutków ubocznych, ustalony indywidualnie z lekarzem prowadzącym.

Jak zmniejszyć ryzyko wypadania włosów podczas odchudzania

Nawet jeśli dana osoba decyduje się na leczenie lekami z grupy GLP-1, istnieje kilka sposobów, by ograniczyć ryzyko problemów z włosami związanych z szybką utratą masy ciała. Eksperci zajmujący się dietetyką kliniczną zwracają uwagę na kilka elementów, które warto omówić z lekarzem lub dietetykiem przed rozpoczęciem terapii:

• regularne badania krwi – kontrola poziomu żelaza, ferrytyny, cynku i witamin z grupy B pozwala wcześnie wychwycić niedobory,
• odpowiednia podaż białka – nawet przy ograniczonej ilości spożywanych kalorii dieta powinna dostarczać wystarczającą ilość białka, potrzebnego do budowy włosa,
• stopniowe tempo odchudzania – zbyt szybka utrata masy ciała zwiększa ryzyko niedoborów pokarmowych, dlatego lekarz może dostosować dawkę leku lub tempo redukcji wagi,
• konsultacja z dermatologiem – w przypadku zauważalnego przerzedzenia włosów warto wykluczyć inne, niezwiązane z lekiem przyczyny łysienia, na przykład choroby tarczycy.

Warto również pamiętać, że łysienie telogenowe, czyli najczęstszy typ wypadania włosów towarzyszący szybkiej redukcji masy ciała, ma zwykle charakter przejściowy. Po ustabilizowaniu wagi i wyrównaniu ewentualnych niedoborów włosy w większości przypadków odrastają samoistnie w ciągu kilku miesięcy.

Nowe badanie opublikowane w „BMJ” potwierdza, że leki na otyłość a wypadanie włosów to realny, choć statystycznie niewielki problem. Agoniści receptora GLP-1 wiążą się z wyższym ryzykiem niebliznowaciejącego łysienia niż inne leki stosowane w cukrzycy typu 2, a najbardziej prawdopodobnym wyjaśnieniem jest szybka utrata masy ciała i towarzyszące jej niedobory składników odżywczych. Ryzyko bezwzględne pozostaje niskie, a ewentualne łysienie ma charakter przejściowy. Decyzję o leczeniu warto podejmować wspólnie z lekarzem, biorąc pod uwagę zarówno korzyści, jak i możliwe skutki uboczne terapii.

Bibliografia

Tang H. i wsp., Risk of hair loss associated with glucagon-like peptide-1 receptor agonists in adults with type 2 diabetes: target trial emulation, BMJ, 2026, doi: 10.1136/bmj-2026-100077, https://doi.org/10.1136/bmj-2026-100077

Popularne leki na cukrzycę oraz otyłość powiązano z ryzykiem łysienia, Źródło: naukawpolsce.pl, 2026