Zaburzenia orgazmu. Kiedy kobieta nie może osiągnąć satysfakcji

Orgazm u kobiety zaczyna się w mózgu

Co to jest orgazm u kobiety? Nasza ekspertka, Paulina Domagała definiuje go tak:

Orgazm jest odpowiedzią seksualną, fazą reakcji seksualnej, stanem szczytowym pobudzenia. Kobiecie może towarzyszyć uczucie chłodu lub gorąca. Odczuwa napięcie mięśniowe w całym ciele. Doświadcza przekrwienia i obrzęku m.in. zewnętrznej części pochwy, oraz rytmicznych skurczów wielu mięśni (nawet skurczów macicy).

I jak zauważa:

Trwają dyskusje czy orgazm pochwowy różni się od uzyskiwanego przez stymulację łechtaczki. Można również klasyfikować orgazm na podstawie długości trwania lub głównego bodźca. Przykładowo można wyróżnić orgazm psychogenny, osiągany bez jakiejkolwiek stymulacji fizycznej.

Seksuolog podkreśla jednak, że droga do osiągnięcia orgazmu jest zawsze taka sama i zaczyna się w mózgu.

Co zrobić, gdy pęknie prezerwatywa? Recepta na tabletkę dzień po w kilka minut

Antykoncepcja awaryjna na receptę: ile czasu mamy na reakcję?

Światowy Dzień AIDS: dlaczego wciąż musimy mówić o HIV? Alarmujące dane

Mikrobiom pochwy – jak wpływa na zdrowie intymne, płodność i ciążę?

Intymność bez tabu – co kobiety najczęściej ukrywają przed ginekologiem i seksuologiem?

Seks bez bólu – kiedy iść do ginekologa, a kiedy do psychologa?

Jak często kobiety mają orgazm? Statystyki

Badacze od lat prowadzą badania ilościowe mające na celu m.in. ustalenie jaki odsetek kobiet osiąga orgazm.

W większości muszą jednak opierać się na informacjach dotyczących subiektywnych odczuć, które zostają zebrane z pomocą wywiadu lub kwestionariusza - przyznaje nasza specjalistka.

Wyniki często są jednak zbliżone. Co można na ich podstawie stwierdzić?

 Bez zewnętrznej stymulacji łechtaczki orgazm jest w stanie osiągnąć niespełna 1/3 kobiet w Polsce. Niezależnie od rodzaju stymulacji - nawet 1/10 nie jest w stanie osiągnąć orgazmu w ogóle - zwraca uwagę seksuolog Paulina Domagała.

Zaburzenia orgazmu - co to takiego?

Jak objawiają się zaburzenia orgazmu u kobiet? Nasza ekspertka wyjaśnia:

To sytuacja kiedy, mimo subiektywnie wysokiego poziomu podniecenia seksualnego, orgazm nie pojawia się lub pojawia ze znacznym opóźnieniem lub obniżoną intensywnością odczuwania.

 Dane wskazują, że to problem, którego doświadcza znaczna część populacji żeńskiej. Bowiem nawet 1 na 6 kobiet w Polsce może doświadczać zaburzeń orgazmu.

Jest to jedno z najczęściej rozpoznawanych zaburzeń seksualnych u kobiet - przyznaje nasza ekspertka.

Zaburzenia orgazmu u kobiety. Przyczyny biologiczne, psychiczne i społeczne

Przyczyny zaburzeń orgazmu u kobiety można podzielić na:

1. Biologiczne
2. Psychiczne
3. Społeczne.

Do pierwszych zaliczają się m.in. zaburzenia hormonalne i neurologiczne, zaburzenia związane z kurczliwością mięśni dna miednicy (mięśnie Kegla), zaburzenia spowodowane infekcją, nadużywaniem substancji psychoaktywnych, stosowaniem leków, przebytymi chorobami.

Zaburzenia orgazmu o podłożu psychicznym pojawiają się często u kobiet, które doświadczyły przemocy seksualnej, są w zaburzonej relacji partnerskiej, mają problemy z zaufaniem, obrazem swojego ciała, obawiają się ciąży czy utraty samokontroli - wylicza Paulina Domagała.

Natomiast zaburzenia wynikające z uwarunkowań społecznych zahaczają najczęściej o wychowanie, niewłaściwą edukację seksualną, rygoryzm religijny czy represyjne otoczenie.

Zaburzenia orgazmu - konsekwencje dla kobiety i dla pary

Zaburzenia orgazmu mogą negatywnie wpływać nie tylko na samopoczucie kobiety, ale i  na samopoczucie jej partnera/partnerki. W związku z tym mogą znacząco oddziaływać na relacje w związku.

Nasza specjalistka zwraca uwagę na konsekwencje zaburzeń orgazmu:

Kobieta może odczuwać frustrację seksualną i może rzadziej mieć ochotę na seks. Frustrację tak samo może odczuwać jej partner, czując że nie może sprostać jej oczekiwaniom.

Zaburzenia orgazmu u kobiety - metody leczenia

Metody leczenia zaburzeń seksualnych u kobiet można podzielić na:

• biologiczne: opierające się o podawanie leków (np. wazoaktywnych, hormonalnych, neuropeptydów) i  interwencji chirurgicznej,
• metody fizykalne: polegające m. in. na treningu mięśni Kegla, terapii manualnej, technice biofeedback,
• metody psychologiczne, czyli psychoedukacja, relaksacja i psychoterapia.

Z problemem warto zwrócić się do specjalisty seksuologa, który pomoże dobrać odpowiednią terapię.