Arytmia

Objawy arytmii mogą się różnić w zależności od jej rodzaju i obejmują palpitacje serca, uczucie kołatania serca, duszność, zawroty głowy, osłabienie, omdlenia, ból w klatce piersiowej oraz zmęczenie. W niektórych przypadkach arytmia może nie powodować żadnych objawów i być wykryta przypadkowo podczas rutynowego badania.

Leczenie arytmii zależy od jej rodzaju, nasilenia objawów oraz przyczyny. Może obejmować zmiany stylu życia, leki przeciwarytmiczne, antykoagulanty, kardiowersję (elektryczne przywrócenie normalnego rytmu serca), ablację (zniszczenie obszarów serca powodujących arytmię), wszczepienie rozrusznika serca lub defibrylatora oraz w skrajnych przypadkach, operacje chirurgiczne.

Najbardziej narażone na arytmię są osoby starsze, osoby z chorobami serca, nadciśnieniem, cukrzycą, nadczynnością tarczycy oraz osoby z historią arytmii w rodzinie. Inne grupy ryzyka to osoby nadużywające alkoholu, palące papierosy, osoby z otyłością oraz osoby prowadzące stresujący tryb życia.

Długoterminowe perspektywy dla osób z arytmią zależą od rodzaju arytmii, stopnia kontroli nad objawami, ogólnego stanu zdrowia pacjenta oraz skuteczności leczenia. Wiele osób z arytmią prowadzi normalne, aktywneżycie dzięki odpowiedniemu leczeniu i zmianom stylu życia.

Diagnoza arytmii opiera się na wywiadzie medycznym, badaniu fizykalnym oraz różnych testach diagnostycznych. Najważniejsze z nich to elektrokardiogram (EKG), holter EKG (monitorowanie EKG przez 24 godziny lub dłużej), echokardiografia, test wysiłkowy oraz badania elektrofizjologiczne. 

Rodzaje arytmii obejmują tachykardie (przyspieszone bicie serca), bradykardie (spowolnione bicie serca) oraz arytmie nieregularne, takie jak migotanie przedsionków, trzepotanie przedsionków, częstoskurcz nadkomorowy i komorowy oraz bloki serca. Każdy rodzaj arytmii ma swoje specyficzne cechy, przyczyny i metody leczenia.

Powikłania arytmii mogą być poważne i obejmują udar mózgu, niewydolność serca, zatorowość płucną, omdlenia oraz nagłą śmierć sercową. Migotanie przedsionków, na przykład, zwiększa ryzyko udaru, ponieważ nieregularne skurcze przedsionków mogą prowadzić do powstawania skrzepów krwi, które mogą dostać się do mózgu.