Nici PDO i PLLA: jak działają, czym się różnią i kiedy dają najlepsze efekty?

Nie każda nić jest jednak taka sama. Materiał, z którego jest wykonana, jej kształt i grubość decydują o tym, czy w danym przypadku warto sięgnąć po nić PDO, PLLA czy ich kombinację. Zrozumienie tych różnic pozwala pacjentowi świadomie rozmawiać z lekarzem o tym, czego realnie może się spodziewać i po jakim czasie.

Dlaczego tkanki opadają?

Młoda twarz i ciało są utrzymywane w odpowiedniej pozycji dzięki trójwymiarowemu rusztowaniu: zwartej sieci włókien kolagenowych i elastynowych, głębokiej oraz powierzchownej tkance tłuszczowej, a także więzadłom zakotwiczającym skórę do głębszych struktur powięziowo-mięśniowych. Z biegiem lat każdy z tych elementów ulega stopniowej degeneracji.

Synteza kolagenu przez fibroblasty spada o około 1% rocznie po 25. roku życia. Więzadła tracą napięcie i wydłużają się. Poduszki tłuszczowe ulegają atrofii oraz grawitacyjnemu przemieszczeniu ku dołowi. Efektem jest charakterystyczny, kaskadowy obraz kliniczny: zanik objętości środkowego piętra twarzy, pogłębienie bruzd nosowo-wargowych, utrata owalu żuchwy i wiotczenie skóry szyi. Na ciele te same mechanizmy odpowiadają za opadanie biustu, ramion czy pośladków.

PDO i PLLA: z czego są zrobione i czym się różnią?

Oba materiały są w pełni biodegradowalne i biozgodne z organizmem człowieka. Dzięki temu nie powodują reakcji alergicznych ani odrzucenia. Różnią się jednak fundamentalnie pod względem chemicznym, co bezpośrednio wpływa na czas działania, siłę biostymulacji oraz wskazania kliniczne.

• Polidioksanon (PDO) to syntetyczny polimer od dekad stosowany w chirurgii jako materiał szwów operacyjnych, dlatego jego bezpieczeństwo jest potwierdzone wieloletnią praktyką kliniczną. Nici PDO ulegają hydrolizie, czyli rozkładowi pod wpływem wody tkankowej, w ciągu 6-8 miesięcy. W trakcie degradacji uwalniają kwas glikolowy, który stymuluje fibroblasty do produkcji nowego kolagenu. Efekty mechanicznego liftingu są widoczne natychmiast po zabiegu, natomiast efekty biostymulacyjne narastają stopniowo przez kolejne 3–6 miesięcy. 
• Kwas poli-L-mlekowy (PLLA) to jeden z najlepiej przebadanych biostymulatorów tkankowych w medycynie estetycznej. Nici PLLA wchłaniają się wolniej i przez cały ten czas aktywnie pobudzają fibroblasty do syntezy kolagenu. Siła oraz czas trwania biostymulacji są wyraźnie większe niż w przypadku PDO, a efekty estetyczne mogą utrzymywać się do 2 lat i dłużej.

W praktyce klinicznej wybór między PDO a PLLA zależy od priorytetu pacjenta. Jeśli najważniejszy jest szybki efekt liftingowy, częściej wybiera się PDO. Jeśli priorytetem jest długotrwała biostymulacja i poprawa jakości skóry, lepszym wyborem może być PLLA. Bardzo często oba materiały są łączone w jednej sesji lub stosowane naprzemiennie, co pozwala osiągnąć efekt natychmiastowy z jednoczesnym długotrwałym działaniem biostymulacyjnym.

Zastosowanie nici na twarzy i szyi

Twarz pozostaje najczęstszym obszarem zastosowania nici liftingujących. Pozwalają one unieść opadające policzki, odbudować owal żuchwy, zmniejszyć tzw. chomiki i bruzdy marionetki, unieść brwi, napiąć skórę czoła, poprawić wygląd szyi oraz uwydatnić kąt szyjno-bródkowy. Umożliwiają również poprawę jakości skóry dekoltu.

Nici biostymulujące stanowią cenne uzupełnienie terapii. Wykorzystuje się je w miejscach, gdzie mechaniczne unoszenie nie jest możliwe lub nie jest wskazane. Poprawiają jakość, gęstość i elastyczność skóry na całej powierzchni leczonego obszaru.

Kluczowe znaczenie ma prawidłowe zaplanowanie wektorów unoszenia. Lekarz medycyny estetycznej musi uwzględnić głęboką anatomię twarzy, przebieg naczyń i nerwów oraz indywidualne cechy budowy tkanek pacjenta.  Badania kliniczne dotyczące liczby stosowanych nici PDO wykazały, że większa liczba nici nie przekłada się na lepsze długoterminowe efekty liftingu. Podkreśla to, że odpowiednia kwalifikacja pacjenta oraz prawidłowa technika zabiegu mają większe znaczenie niż ilość wykorzystanego materiału.

Zastosowanie nici na ciele: biust, ramiona, pośladki i uda

Na ciele nici stosuje się nieco inaczej niż na twarzy. Skóra jest grubsza, a tkanki bardziej masywne, dlatego zabiegi wymagają większej liczby nici oraz zastosowania dłuższych implantów. Uzyskiwane efekty są subtelniejsze niż w obrębie twarzy, ale dobrze widoczne u pacjentów z prawidłową masą ciała oraz niewielkim lub umiarkowanym opadaniem tkanek.

• Biust (ptoza I–II stopnia): nici stanowią małoinwazyjną alternatywę dla chirurgicznej mastopeksji u kobiet z niewielkim lub umiarkowanym opadaniem piersi. Zakotwiczają się w powięzi mięśnia piersiowego i unoszą tkankę gruczołową zgodnie z zaplanowanymi wektorami. Rezultaty utrzymują się zwykle przez 12 do 18 miesięcy.
• Ramiona i dekolt: nici gładkie oraz spiralne, najczęściej wykonane z PDO, poprawiają gęstość i napięcie zwiotczałej skóry. Zabieg jest szczególnie popularny u osób po znacznej utracie masy ciała oraz u pacjentów w średnim wieku, u których skóra utraciła elastyczność, ale nie wymaga jeszcze leczenia chirurgicznego.
• Pośladki i uda: zabieg za pomocą nici polega na uniesieniu pośladków. Efekt jest subtelny i utrzymuje się zwykle przez 6-12 miesięcy. Zabieg wymaga bardzo starannej kwalifikacji i jest przeznaczony wyłącznie dla osób z niewielkim opadaniem tkanek, bez nadmiernej masy ciała. Na udach nici biostymulujące wykorzystuje się przede wszystkim do poprawy jakości, jędrności i elastyczności skóry.

Jak wygląda zabieg nićmi?

Zabieg z wykorzystaniem nici jest procedurą ambulatoryjną. Nie wymaga znieczulenia ogólnego, za to stosuje się znieczulenie miejscowe nasiękowe lub krem znieczulający. Czas trwania wynosi od 30 do 90 minut, w zależności od obszaru zabiegowego oraz liczby zastosowanych nici. Pacjent może wrócić do codziennych aktywności jeszcze tego samego dnia.

Lekarz medycyny estetycznej wprowadza nici za pomocą specjalnej kaniuli lub igły przez niewielkie, kilkumilimetrowe otwory wkłucia, które nie wymagają szycia. W przypadku nici kolcowych po ich wprowadzeniu lekarz delikatnie unosi tkanki ku górze, modelując nowy kontur, a następnie odcina końcówkę nici i umieszcza ją pod skórą. Nici gładkie i spiralne wprowadzane są według wcześniej zaplanowanego schematu, odpowiednio dobranego do leczonego obszaru.

Efekty i ich trwałość

Efekt mechanicznego liftingu widoczny jest bezpośrednio po zabiegu. W ciągu pierwszych 2–4 tygodni może się nieznacznie zmniejszyć na skutek ustępowania obrzęku oraz początkowego rozluźnienia nici. Następnie, wraz z postępującą neokolagenezą (od 2 do 6 miesięcy), rezultat stabilizuje się, a często nawet ulega dalszej poprawie.

Nici PDO ulegają wchłonięciu po około 6-8 miesiącach, natomiast uzyskane efekty estetyczne utrzymują się zwykle przez 12-18 miesięcy. Nici PLLA pozostają w tkankach przez 12-18 miesięcy, a efekty ich działania mogą utrzymywać się do 24 miesięcy lub dłużej. Zabiegi przypominające lub kolejne sesje można planować po upływie około 12–18 miesięcy od poprzedniej procedury.

Rekonwalescencja i zalecenia po zabiegu nićmi

Bezpośrednio po zabiegu skóra w miejscach wkłucia może być zaczerwieniona, lekko obrzęknięta i wrażliwa na dotyk. Naturalnym objawem jest również uczucie napięcia lub ciągnięcia skóry, wynikające z zakotwiczenia nici w tkankach. Dolegliwości te stopniowo ustępują w ciągu kilku dni. Mogą również pojawić się siniaki, zwłaszcza po zastosowaniu nici kolcowych, które zazwyczaj wchłaniają się do 14 dni.

Przez pierwsze 2-4 tygodnie po zabiegu zaleca się:

• unikanie masowania, uciskania oraz nadmiernego rozciągania leczonego obszaru, szczególnie twarzy, szyi i dekoltu,
• spanie na plecach z lekko uniesioną głową przez co najmniej 2 tygodnie, aby zapobiec mechanicznemu przemieszczeniu nici podczas snu,
• unikanie sauny, basenu, jacuzzi oraz intensywnego wysiłku fizycznego przez 7-14 dni, ponieważ wysoka temperatura i wzrost ciśnienia krwi mogą nasilać obrzęk oraz zwiększać ryzyko powstawania siniaków,
• rezygnację z zabiegów stomatologicznych wymagających szerokiego otwierania ust przez minimum 2 tygodnie (po zabiegach wykonywanych na twarzy), gdyż nadmierne napinanie tkanek może spowodować przemieszczenie nici,
• niekorzystanie z zabiegów kosmetologicznych, takich jak masaż twarzy, ultradźwięki czy radiofrekwencja, przez co najmniej 4 tygodnie,
• ochronę miejsc wkłucia przed promieniowaniem słonecznym przez minimum miesiąc oraz stosowanie kremów z filtrem SPF 50+.

Po liftingu biustu z wykorzystaniem nici zaleca się dodatkowo noszenie biustonosza bez fiszbinów przez 4-6 tygodni oraz unikanie ćwiczeń angażujących mięśnie klatki piersiowej, takich jak pompki czy wyciskanie ciężarów.

Kwalifikacja medyczna i przeciwwskazania

Nici liftingujące i biostymulujące nie stanowią alternatywy dla chirurgii plastycznej we wszystkich przypadkach. Najlepsze efekty uzyskuje się u pacjentów z niewielkim lub umiarkowanym opadaniem tkanek, dobrze zachowaną elastycznością skóry oraz prawidłową masą ciała. U osób z dużym nadmiarem skóry (np. po znacznej utracie masy ciała), zaawansowaną wiotkością lub znacznymi ubytkami objętościowymi wymagającymi rozleglejszej korekcji, skuteczniejszym rozwiązaniem pozostaje leczenie chirurgiczne.

Przed kwalifikacją lekarz medycyny estetycznej ocenia stan skóry, stopień opadania tkanek, budowę anatomiczną pacjenta oraz jego oczekiwania względem efektów zabiegu. W razie potrzeby zlecane są podstawowe badania laboratoryjne.

Do bezwzględnych przeciwwskazań należą:

• aktywne infekcje bakteryjne, wirusowe (w tym opryszczka) lub grzybicze skóry w obszarze planowanego zabiegu,
• zaburzenia krzepnięcia krwi oraz stosowanie leków przeciwzakrzepowych wymagają konsultacji z lekarzem prowadzącym i ewentualnej czasowej modyfikacji leczenia,
• ciąża i okres karmienia piersią,
• aktywna choroba nowotworowa lub immunosupresja,
• aktywna faza chorób autoimmunologicznych skóry, takich jak toczeń rumieniowaty czy twardzina,
• niekontrolowana cukrzyca,
• skłonność do tworzenia bliznowców (keloidów),
• nierealistyczne oczekiwania wobec efektów zabiegu.

Bardzo ważne jest również poinformowanie lekarza o wszystkich wcześniejszych zabiegach z wykorzystaniem wypełniaczy lub nici w tym samym obszarze. Obecność niewchłoniętych preparatów lub wcześniej zaimplantowanych nici może utrudnić prawidłowe zaplanowanie wektorów unoszenia oraz zwiększyć ryzyko powikłań.