Przedwczesny wytrysk to najczęstsze zaburzenie seksualne u mężczyzn. Szacuje się, że dotyczy nawet 30% dorosłych mężczyzn na całym świecie. Mimo swojej powszechności nadal nie jest leczony w pełni skutecznie. Dostępne metody farmakologiczne zapewniają jedynie czasowe wydłużenie czasu do wytrysku i charakteryzują się wysokim odsetkiem nawrotów po zakończeniu terapii.
Fizjologia wytrysku i rola mięśnia opuszkowo-gąbczastego
Co wiemy na dziś o leczeniu przedwczesnego wytrysku botoksem?
Przebieg zabiegu, bezpieczeństwo i profil działań niepożądanych W poszukiwaniu trwalszego rozwiązania badacze zwrócili uwagę na toksynę botulinową, której zdolność do selektywnego osłabiania aktywności mięśniowej została potwierdzona klinicznie już wiele lat temu. Hipoteza wydaje się logiczna, jednak rzeczywistość kliniczna okazuje się jednak znacznie bardziej złożona, a jej rzetelne przedstawienie jest obowiązkiem wobec pacjenta.
Odruch wytrysku przebiega dwuetapowo. Pierwszy etap polega na przemieszczeniu nasienia z najądrzy i nasieniowodów do tylnego odcinka cewki moczowej. Proces ten jest kontrolowany przez układ współczulny. Drugi etap polega na rytmicznych skurczach mięśni krocza: mięśnia opuszkowo-gąbczastego, mięśnia kulszowo-jamistego oraz mięśnia dźwigacza odbytu. Skurcze te, kontrolowane przez rdzeń kręgowy, odpowiadają za wydalenie nasienia przez cewkę moczową.
Mięsień opuszkowo-gąbczasty otacza opuszkę prącia oraz dystalną część cewki moczowej. Podczas wytrysku kurczy się rytmicznie z częstotliwością około jednego skurczu co 0,8 sekundy. To właśnie te skurcze są odpowiedzialne za odczuwanie orgazmu.
Warszawa
Olsztyn
Białystok
Lublin
Kielce
Kraków
Rzeszów
Katowice
Opole
Wrocław
Poznań
Gorzów Wielkopolski
Szczecin
Gdańsk
Bydgoszcz
Łódź
Do 2025 roku przeprowadzono trzy randomizowane badania kliniczne z grupą placebo, oceniające skuteczność podania toksyny botulinowej typu A do mięśnia opuszkowo-gąbczastego u pacjentów z pierwotnym przedwczesnym wytryskiem. Wyniki badań pozostają jednak niejednoznaczne i właśnie ta rozbieżność stanowi obecnie główny przedmiot dyskusji naukowej.
Równocześnie opublikowano niezależny przegląd systematyczny z metaanalizą, koncentrujący się na bezpieczeństwie i skuteczności terapii. Autorzy potwierdzili, że choć krótkoterminowe wyniki są obiecujące u części pacjentów, efekt terapeutyczny wygasa przed upływem sześciu miesięcy, a obecny poziom dowodów naukowych pozostaje niewystarczający, aby rekomendować rutynowe stosowanie tej metody.
W dotychczasowych badaniach klinicznych podanie toksyny botulinowej do mięśnia opuszkowo-gąbczastego wykonywano ambulatoryjnie, w znieczuleniu miejscowym lub krótkotrwałej sedacji. Mięsień lokalizowano palpacyjnie albo pod kontrolą ultrasonografii. Stosowano dawkę 100 jednostek BoNT-A rozcieńczonych w 10 ml soli fizjologicznej, podawaną w kilku punktach iniekcji w obrębie krocza. We wszystkich trzech randomizowanych badaniach kontrolowanych profil bezpieczeństwa oceniono jako korzystny.
Nie odnotowano przypadków trwałych zaburzeń erekcji, niedrożności cewki moczowej ani nieodwracalnych powikłań neurologicznych. Należy jednak podkreślić, że brak danych z obserwacji przekraczających sześć miesięcy uniemożliwia ocenę bezpieczeństwa wielokrotnie powtarzanych zabiegów.
Znajdź odpowiedzi na najczęściej pojawiające się pytania.
Nie. Choć prowadzone badania sugerują, że toksyna botulinowa może przynieść korzyści u części pacjentów, obecny poziom dowodów naukowych nie pozwala rekomendować tej metody jako standardowego leczenia przedwczesnego wytrysku.
Dotychczasowe badania wskazują, że ewentualny efekt terapeutyczny ma charakter przejściowy i zwykle wygasa przed upływem około 6 miesięcy. Potrzebne są jednak dalsze badania, aby dokładnie określić skuteczność i trwałość działania.
W opublikowanych badaniach klinicznych profil bezpieczeństwa oceniono jako korzystny. Najczęściej zgłaszano krótkotrwały ból w miejscu iniekcji, niewielkie krwawienie z cewki moczowej oraz sporadyczne, przemijające zaburzenia erekcji. Nie odnotowano trwałych powikłań neurologicznych ani trwałych zaburzeń erekcji.
Obecnie metoda ta ma charakter eksperymentalny i nie należy do rutynowo stosowanych terapii. Przed jej ewentualnym zastosowaniem konieczna jest konsultacja z lekarzem, który oceni dostępne, sprawdzone metody leczenia oraz indywidualne wskazania pacjenta.
