U osób starszych, często samotnych, istnieje potrzeba kontaktu z osobą drugą; zwracanie uwagi na swoje dolegliwości może być próbą zwracania uwagi na siebie, ale - należy się upewnić, że zgłaszane dolegliwości nie są objawami wymagającymi działania (diagnostyki, leczenia). Jeżeli oferowana obecność drugiej osoby, kontakt z bliskimi, wykluczenie schorzeń wymagających leczenia nie będą wystarczające dla uspokojenia - warto skonsultować się z psychologiem/psychiatrą.
W takich sytuacja można rozważyć terapię homeopatyczną, która polega na indywidualnym doborze leku homeopatycznego. Może ona pomóc zrównoważyć emocje i poczuć się bezpiecznie również bez towarzystwa innych osób. Aby skorzystać z terapii można umówić wizytę u lokalnego homeopaty lub w wersji on-line.
Marcin Łata
psychiatra, specjalista psychiatra
Umów wizytę
To, co przeżywa bliska osoba, to tak zwana somatyzacja lęku – głęboki, wewnętrzny niepokój przed przemijaniem i samotnością manifestuje się poprzez ciągłe obawy o zdrowie fizyczne. W takiej sytuacji samo zapewnianie, że wszystko jest w porządku, zazwyczaj nie pomaga, ponieważ ten strach jest dla seniora bardzo realny. Lekarz psychiatra mógłby tutaj pomóc poprzez dokładną ocenę, czy pod tymi zachowaniami mogą się kryć zaburzenia depresyjne, które u starszych osób często przebiegają nietypowo i wymagają subtelnego, medycznego wyciszenia.
Najlepsze efekty przynosi jednak podejście zespołowe, łączące opiekę lekarską z rozmową z psychologiem, który pomoże oswoić kryzys wieku podeszłego, dającym pacjentowi poczucie stałego bezpieczeństwa. Taka kompleksowa opieka pozwala odciążyć rodzinę i przywraca seniorowi tak bardzo potrzebne poczucie stałej obecności i opieki.
Zalecana konsultacja z lekarzem prowadzącym leczenie. Podczas konsultacji, specjalista odpowie na wszystkie pytania oraz podejmie decyzję w sprawie dalszego sposobu postępowania.
Z perspektywy psychologa można się zastanawiać jaką funkcję pełni ten lęk. Można się zastanawiać, czy ta osoba odczuwa samotność, lęk przed śmiercią, bólem. Bliskość innych pomaga pozwala radzić sobie z emocjami, które w nas są. Myślę też, że dla osób opiekujących się jest to niezwykłe obciążenie i potrzebne by było wsparcie psychologiczne, żeby mieć więcej sił na opiekę nad starszą osobą, ale też na to by samemu dbać o siebie.
Najlepiej nie przekonywać jej na siłę, że „nic się nie dzieje”, tylko spokojnie nazwać lęk, zapewnić obecność i ustalić prosty plan: kto jest pod telefonem, kiedy ktoś przychodzi, co robić przy nasileniu objawów.
Warto skonsultować ją z lekarzem rodzinnym, a najlepiej też psychiatrą lub psychologiem , bo silny lęk moze być objawem zaburzeń lękowych, depresji, samotności albo początku problemów poznawczych — i można to leczyć.
(Te informacje mają charakter edukacyjny i nie stanowią ani nie zastępują wizyty u lekarza.)
Odpowiedzi pacjentów
Dodaj odpowiedź