Czy to depresja?

Mam 24 lata i od kilku lat jestem prześladowany przez nawracające złe samopoczucie psychiczne. Towarzyszą mi nieustannie uczucie bezradności, smutku, załamania, odczucie że nic mnie już w życiu nie spotka, silne wahania nastroju, problemy z koncentracją oraz pamięcią, bardzo niska samoocena, ciągłe zmęczenie, niechęć. Każdorazowo staranie się żeby nakierować myśli na tor, że jednak to wszystko ma jakiś sens, pozytywne myślenie - odczuwam tłumienie/zduszanie tych myśli w mojej głowie. Tak jakby była jakaś blokada uniemożliwiająca pozytywne myślenie. Wsparcie, dobre słowo od osób otaczających są automatycznie odrzucane i uznawane za fałszywe przez moje myśli. Czasami mam pozytywne przejawy że jednak będzie dobrze, pojawiają się pozytywne myśli, plany na przyszłość lecz po najwyżej kilku dniach powraca ten dół i wszystko traci sens bez żadnego konkretnego powodu, zmiana przychodzi samoistnie w głowie pomimo próby walki z tym. Na przykład podczas "tych lepszych dni" podjąłem decyzję o zrobieniu prawa jazdy a teraz dopadły mnie ponownie czarne myśli i ogromna niechęć, totalna bezsilność żeby dokończyć to co już zacząłem. Jako drugi przykład mogę podać sytuację w której upiekę ciasto i każdy mówi że im smakuje i zjadają z chęcią lecz moje myśli całkowicie to wykluczają i przywołują na myśl że są to słowa litości, kłamstwa. Nie przyjmuję do siebie żadnych pozytywnych myśli, są one odrzucane przez natłok negatywnych myśli. Nie odczuwam uczuć typu rozpacz czy radości, nic mi nie sprawia radości lecz nawet śmierć bliskiej osoby nie wywołała u mnie większych emocji. Rozmowy z psychologiem w czasach szkolnych nic nie zmieniły a wręcz pogłębiły niechęć do tego typu rozwiązania problemu. Po wykonaniu testu "skali depresji Becka" uzyskałem wynik 33pkt.