Lek med Barbara Matuszkowiak

Można mieć rodzinę, znajomych, partnera, ludzi w pracy — i nadal czuć się samotnie. Bo samotność nie zawsze oznacza brak ludzi. Często oznacza brak bliskości, zrozumienia i poczucia, że z kimś naprawdę jesteśmy połączeni.

Długotrwała samotność może wpływać także na zdrowie. Organizm odbiera przewlekłą izolację społeczną jak formę stresu. Może to pogarszać sen, zwiększać napięcie, nasilać zmęczenie, obniżony nastrój, lęk, a także sprawiać, że trudniej się regenerujemy.

Samotność potrafi też sama się nakręcać. Kiedy długo czujemy się odrzuceni lub niedopasowani, zaczynamy bardziej analizować zachowania innych. Ktoś nie odpisuje — myślimy, że nas ignoruje. Ktoś odwołuje spotkanie — odbieramy to jako odrzucenie. W efekcie coraz mniej inicjujemy kontakt i coraz bardziej się wycofujemy.

Dlatego samo „wyjdź do ludzi” często nie wystarcza.

Warto najpierw zadać sobie pytanie: czego tak naprawdę mi brakuje? Więcej ludzi wokół? Jednej bliskiej osoby? Poczucia przynależności? Kogoś, z kim można porozmawiać bez udawania, że wszystko jest w porządku?

Pomaga też zaczynanie od małych rzeczy. Krótka rozmowa, wiadomość do dawnego znajomego, regularne zajęcia, spacer z kimś, kawa po pracy. Nie każda relacja musi od razu stać się przyjaźnią. Nawet drobne kontakty społeczne mogą zmniejszać poczucie izolacji.

Ważne jest również, żeby nie traktować każdej odmowy jak oceny własnej wartości. Jeśli ktoś nie może się spotkać albo nie odpisuje od razu, nie musi to oznaczać, że nas nie lubi.

Samotność bywa przejściowa — po przeprowadzce, zmianie pracy, rozstaniu czy emigracji. Ale jeśli trwa długo i zaczyna łączyć się z bezsennością, utratą energii, lękiem, wycofaniem albo poczuciem beznadziei, warto porozmawiać z psychologiem lub lekarzem.

Czasem pierwszy krok naprawdę jest bardzo prosty:

„Hej, dawno się nie widzieliśmy. Masz ochotę wyskoczyć na kawę?”

Pacjenci coraz częściej trafiają do gabinetu zaniepokojeni po obejrzeniu filmu na TikToku, rolki na Instagramie lub wpisu na Facebooku. Nie każda porada znaleziona w internecie jest błędna, ale szczególną ostrożność powinny budzić treści, które wszystkie dolegliwości tłumaczą jedną przyczyną i oferują jedno szybkie rozwiązanie.

Diety sokowe, głodówki i preparaty „detoksykujące” zazwyczaj nie są potrzebne. Organizm sam usuwa zbędne produkty przemiany materii dzięki pracy wątroby, nerek, płuc i przewodu pokarmowego.

Hasła takie jak „oczyszczenie organizmu w siedem dni” czy „usunięcie zalegających toksyn” brzmią atrakcyjnie, ale często służą przede wszystkim sprzedaży suplementu lub programu dietetycznego.

Zioła i suplementy mogą powodować działania niepożądane, wywoływać reakcje alergiczne oraz wchodzić w interakcje z lekami na nadciśnienie, lekami przeciwdepresyjnymi, przeciwkrzepliwymi lub hormonalnymi.

Naturalne pochodzenie produktu nie oznacza, że można stosować go bez ograniczeń ani że będzie odpowiedni dla każdego.

Zmęczenie, senność, wypadanie włosów czy trudności z koncentracją są często przedstawiane jako pewny objaw niedoboru żelaza, witaminy D, magnezu albo witaminy B12.

W rzeczywistości podobne dolegliwości mogą wynikać z braku snu, przewlekłego stresu, infekcji, zaburzeń tarczycy, działań niepożądanych leków lub zaburzeń nastroju. Suplementacja bez wcześniejszej oceny może opóźnić znalezienie rzeczywistej przyczyny problemu.

W mediach społecznościowych pasożyty bywają przedstawiane jako przyczyna niemal każdego objawu — od bólu brzucha i zmian skórnych po zmęczenie, bezsenność czy ochotę na słodycze.

Nie należy stosować leków przeciwpasożytniczych „na wszelki wypadek”. Najpierw trzeba ocenić objawy, możliwe narażenie i wskazania do badań lub leczenia.

U zdrowej osoby równowaga kwasowo-zasadowa jest ściśle regulowana przede wszystkim przez płuca i nerki. Dieta może wpływać na skład i pH moczu, ale nie powoduje opisywanego w internecie „zakwaszenia całego organizmu”.

Pojęcia takie jak „zakwaszenie”, „reset hormonów” czy „zalegające toksyny” często brzmią naukowo, mimo że są używane bez precyzyjnego medycznego znaczenia.

Warto zachować ostrożność, gdy autor:

obiecuje szybkie i spektakularne efekty,

tłumaczy wiele różnych chorób jedną przyczyną,

zachęca do odstawienia leków lub rezygnacji z konsultacji,

twierdzi, że lekarze ukrywają skuteczne metody leczenia,

sprzedaje jedyny preparat, który ma rozwiązać opisywany problem.

Najprostsza zasada brzmi: im prostsze wyjaśnienie wszystkich dolegliwości i im więcej obietnic, tym większa powinna być ostrożność.