Magdalena Żukowska

Dzień dobry, opisane trudności mogą wskazywać na cechy charakterystyczne dla zaburzeń uwagi, takich jak ADHD, choć niekoniecznie je potwierdzają. Dziecko wykazuje potencjał poznawczy i zdolność do uczenia się w sprzyjających warunkach (zajęcia indywidualne), jednak nadmierna gadatliwość i trudności w organizacji w warunkach klasowych mogą utrudniać funkcjonowanie w grupie. Wskazana jest konsultacja psychologiczna w celu dokładniejszej diagnozy i ewentualnego wdrożenia indywidualnych form wsparcia w szkole.

To, co Pan opisuje czyli przewlekłe zmęczenie, zaburzenia snu, bóle głowy, napięcie mięśniowe, problemy z koncentracją i drażliwość to sygnały, że organizm i psychika są przeciążone. Jeśli te objawy trwają dłużej niż kilka tygodni i zaczynają wpływać na codzienne funkcjonowanie, to zdecydowanie jest to moment, by zgłosić się po pomoc. Najlepiej zacząć od wizyty u lekarza pierwszego kontaktu, który może zlecić podstawowe badania i wykluczyć przyczyny somatyczne. Równolegle warto skonsultować się z psychologiem, ponieważ wiele z opisanych objawów może wskazywać na długotrwały stres, stan lękowy lub początki depresji. Im szybciej Pan zareaguje, tym większa szansa na skuteczną pomoc i powrót do równowagi.

To, co Pani opisuje czyli nasilające się w okresie nastoletnim nastroje depresyjne oraz wiązanie palców frotkami aż do powstania trwałej opuchlizny to sygnały głębszego, długofalowego cierpienia psychicznego. Sam fakt, że zachowanie to przyniosło trwały skutek fizyczny, mówi o tym, jak intensywna była potrzeba emocjonalnego odreagowania czy zredukowania napięcia. Choć może w tamtym czasie była to forma radzenia sobie, dziś z perspektywy osoby dorosłej warto spojrzeć na to jako na wołanie o pomoc, które nie zostało wtedy dostrzeżone albo wystarczająco zaopiekowane. W takiej sytuacji najwłaściwszym miejscem, by sięgnąć po pomoc, będzie psycholog. Najlepiej, jeśli trafi Pani do terapeuty, który ma doświadczenie w pracy z osobami po samouszkodzeniach, z trudnościami w regulacji emocji oraz przewlekłym obniżeniem nastroju. Ważne, żeby czuć się z nim bezpiecznie i swobodnie. Istotne będzie także zbadanie, co takiego w Pani życiu emocjonalnym sprawiło, że wtedy uciekała się Pani do takich metod i jakie inne sposoby dziś mogą Panią wspierać w regulacji napięcia i emocji.
Warto także rozważyć konsultację z psychiatrą, szczególnie jeśli nadal doświadcza Pani objawów depresyjnych. Czasem włączenie farmakoterapii może być bardzo pomocne w przywróceniu wewnętrznej równowagi i ułatwieniu procesu psychoterapii. Jeśli nie wie Pani, od czego zacząć, warto rozpocząć od jednej konsultacji u psychologa. Nawet jeśli nie od razu rozpocznie Pani terapię, to już ten pierwszy kontakt może dać lepszy obraz sytuacji i kierunku dalszych działań.